Tohir Malik. Shaytanat (ikkinchi kitob)  ( 184283 marta o'qilgan) Chop etish

1 2 3 4 5 6 7 8 9 ... 54 B


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:16:00

II  b o b

1

    «Man zalla fi nafsihi rafa’allohu qadrahu va man azza fi nafsihi azallahu fi a’yuni ibodihi»*.
    Asadbek bu hikmatdan bexabar edi. Bola chog‘ida, bunday hikmatlar qalbiga muhrlanishi lozim bo‘lgan pallada otasi urushda edi. Onasi tirikchilik tashvishidan ortmasdi. Mahalladagi qari-qartanglar ham bolalarga odob o‘rgatish yumushiga befarq bo‘lib qolgan edilar. Go‘yo ular urush tamom bo‘lganidan keyin ham hayot davom etajagini, jamiyat yaxshi xulq egalariga muhtoj bo‘lajagini unutgan edilar. Barcha o‘z qayg‘usi, o‘z tashvishi bilan band edi. Keyinchalik og‘ir zamonlar o‘tdi. Qorin to‘ydi. Ammo ruh och qolaverdi. Odamlar esa bargsiz, mevasiz daraxtga aylandilar.
    Asadbekning ruhi ba’zan ochlikdan chirillar, vujudini tilka-tilka qilib tashlardi. U chorasiz, bu yoshda endi ruhini to‘ydira oladigan ozuqa topa olmas edi. Ruhi och odamning bu dunyoda umr kechirmog‘i og‘ir, juda og‘ir. Mol-mulk hisobsiz, ammo ruh och. U ba’zan holatiga o‘zi ham tushunmay o‘yga toladi: «Menga yana nima yetishmaydi?» deb o‘ziga-o‘zi savol beradi. Savol berishga beradi-yu, javob topa olmaydi. Bu ojiz banda bilmaydi-ki, boylikda hech qanday ulug‘vorlik yo‘qtur. Boylik — sokinday ko‘ringan dengiz uzra qurilgan bir qasrdir. Dengiz bir chayqalsa, tamom, qasrdan nom-nishon qolmas.
    Sirtdan qaragan kishiga balki u baxtli ko‘rinar. Asadbek faylasufona fikrlar bilan mashg‘ul bo‘lmoqni yoqtirmaydi. Mushohada qilmoqni Chuvrindiga chiqargan. Bir kuni u: «Kimning qalbi bo‘lmasa — u baxtsizdir», degan edi. Kesakpolvon: «Bunaqa gaplaring bilan miyamning astarini teskari qilib yuborasan», deb so‘zini bo‘lgan, Asadbekka esa mana shu hikmat yoqqan edi. Hatto bir necha kun bu hikmatning mag‘zini chaqmoqchi bo‘lib o‘ylanib ham yurdi. Keyin esa... yodidan chiqardi.

Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:18:29

    Zaynab o‘zini osgach, xotirasining qay bir burchaklarida g‘aflat bosib yotgan bu hikmat uyg‘ondi. «Mening qalbim yo‘qmi, men baxtsizmanmi?» degan savol uni og‘ir ahvolga solib qo‘ydi. Qizining o‘zini osib qo‘yganini eshitib qo‘rqdi. Nimadan qo‘rqdi — bilmaydi. Zaynab o‘g‘irlanib, so‘ng qaytib kelgan mahalda, «bundan ko‘ra o‘ldirib yuborganlari yaxshi edi», degan o‘yga ham borgan edi. Qizi ajal bilan yuzma-yuz bo‘lganida esa, qo‘rqdi. Kechagina nomus unga hukm o‘tkazgan edi. Shu nomus bandiligida Jamshidga o‘limni ravo ko‘rgan edi. Bugun nomus tuyg‘usi uni tark etdi. Bolasining o‘lishi mumkinligi uni qo‘rquvga soldi. Shu qo‘rquv tufayli qizi yotgan uyga kirishga yuragi betlamadi. Manzura fojianing sababini bilmas edi. U esa, aniq bilmasa-da, taxmin qilardi. Shu bois uyga kirib qizining ko‘ziga qarashga botinmas edi. Manzura bir-ikki hovliga chiqib, unga ma’nodor qarab qo‘ygach, kirishga majbur bo‘ldi. Zaynab ko‘zlarini shiftga qadab yotardi. Otasi kirganini bilsa ham, hatto kiprik qoqmadi. U o‘zini osganini biladi. Ammo hozir tirikmi yo o‘likmi ekanini bilolmaydi. Onasining yig‘lamsiragan ovozini eshitadi. Biroq gaplarini durust uqmaydi. Otasi kirdi, tomoq qirdi. Endi u ham «Qizim...» deb gap boshlaydi...
    ...Kumush o‘lar chog‘ida qaynotasi kirar edi. Kumush, ahvoli og‘ir bo‘lsa ham bir qo‘zg‘olar edi. U esa qilt etmay yotibdi. U Kumushning taqdiriga yig‘lagan edi, unga kim yig‘laydi? Shu fikr Zaynabning xo‘rligini keltirdi. Kipriklari pirpirab, ko‘zlarida yosh qalqidi. Asadbek buni ko‘rdi. Birdaniga uning ham yig‘lagisi keldi. O‘zini nochor sezdi.
   «Bolang oldida qaddingni bukma! Hamisha adl tut. Hamisha dadil yur. Bolang seni yerparchin holda ko‘rmasin. Dardga taslim bo‘lganingni sezmasin. Seni hamisha kuchli deb bilsin va faxrlansin!» — mana shu aqidaga qattiq rioya qilib yashayotgan Asadbekda qaddini bukmoqqa moyillik sezildi. Beldan quvvat, oyoqdan mador ketganday tuyuldi. Ammo ojizlik hissi unga bir daqiqagina hukm o‘tkazdi. Bir daqiqadan so‘ng u asliga qaytdi.

Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:22:39

— Qizim...
Zaynab boshini burib, otasiga qaradi. Asadbek bu qarashda «Jamshid akamni nega o‘ldirdingiz?» degan savolni o‘qidi. Zaynab bu savolni tilga chiqarib so‘ragan taqdirida ham javob ololmas edi. Ko‘zlarda zuhurlangan savoldan qutulish oson — nigoh olib qochilsa kifoya. Asadbek shunday qildi.
— Qizim... o‘zingni tut. Hammasi yaxshi bo‘ladi, — dedi. Keyin yana Zaynabga qaradi.
— Nima yaxshi bo‘ladi? Jamshid akamni tiriltirish qo‘lingizdan keladimi? — deb savol berdi Zaynabning ko‘zlari.
Javob o‘rniga yana nigohini olib qochdi. Bu holda uzoq turolmasligini bilib, ohista burildi-da, uydan chiqdi.
    Zaynab otasining izidan qarab qoldi. «Hammasi yaxshi bo‘larmish... Bir odam bekordan-bekorga o‘lib ketdi. Endi nimasi yaxshi bo‘ladi? Ha, men o‘lmay qoldim. Bularga shunisi yaxshi bo‘ldi. Bir oz o‘zimga kelganimdan keyin erim olib ketadi. Vujudimizni yana soxta mehr niqobi bilan chirmab yashayveramiz. Keyin bola tug‘iladi... «Bola tug‘ilganidan keyin meni o‘ldiring», deyman. «Sizga xiyonat qildim», deyman. Yolg‘on gapiramanmi? Nima uchun yolg‘on gapirishim kerak? O‘ldirsin, debmi? O‘ldirarmikin? O‘ldira olarmikin? Mendan o‘lim qochdi...»
Oradan ko‘p o‘tmay hovlida Elchin ko‘rindi.
    Bu paytda Asadbek Kesakpolvon bilan katta xonada o‘tirar edi. Elchinni ko‘rib, Kesakpolvonga «chaqir uni» degan ma’noda qaradi. Kesakpolvon hovliga chiqqunicha Elchinni Manzura qarshilab Zaynab yotgan xonaga boshladi. Manzura ichkari kirmay ostonada qoldi. Shunda Kesakpolvon «Yanga!» deb chaqirdi. Manzura qarashi bilan «kuyovni bek chaqiryapti» degan ma’noda imladi. U xonaga qaytib kirganida Asadbek o‘rnidan turib olgan, qo‘llari orqasida, boshini sal eggan, qovog‘i esa uyulgan edi. «Kuyovini ko‘rib, fe’li aynidi-ku?» deb o‘yladi Kesakpolvon. Asadbek turib olgani uchun u ham joyiga borib o‘tirmadi. Elchin kelmasidan avval ham gaplari qovushmayotgan edi. Kesakpolvon Asadbekning fe’lini yaxshi bilgani uchun «nima bo‘ldi?» deb so‘rab o‘tirmadi. Yupatishga ham harakat qilmadi. U xo‘jasi boshiga savdo tushganini fahmladi. Bunday paytda uning yonida bo‘lmog‘i shart ekanini eslatish ortiqcha. Gap-gapga qovushmasa ham, umuman, gapirilmasa ham mayli, Asadbekning yonidan jilmaydi. Asadbek soqov bo‘lsa, u ham soqov, yursa yurar, o‘tirsa o‘tirardi. Asadbekning jahli chiqqanida yoki yuragi siqilganida Kesakpolvon o‘zini bilmaganga oladi. Xo‘jayinni gapga solib, ko‘nglini yumshatishga harakat qilmaydi. Asadbek qadrdon a’yonining bu qilig‘iga ko‘nikib qolgan, uning soyaga aylanib yurishi g‘ashini keltirmaydi. Hozir ham ko‘p yillar mobaynida shakllangan bu an’ana buzilmadi.

Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:23:18

    Elchin kirib kelganida ular katta xona o‘rtasida tik turgan holda gaplashishardi. Elchin ostona hatlab salom berishi bilan Asadbek darg‘azab ko‘zlarini unga qadadi-da, ustiga tik bosib keldi. Salomiga alik bo‘lmadi. Faqat:
— Jamshidda nima qasdingiz bor edi?! — dedi titroq ovozda.
— Jamshidda? — Elchin Zaynabning gaplaridan ajablangan bo‘lsa, bu ayblovdan tamom gangidi. — Nima bo‘ldi o‘zi, hozir eshitdim.
Gapini tugatishga ulgurmasidan Asadbek uni giribonidan oldi.
— Jim yurgin, deganmidim? Qasosingni olgan eding-ku?
— Bek aka, avval gapimni eshiting. Hozir Farg‘onadan kelyapman, axir.
— Haydar, Shilimshiq qanday o‘ldirilganini ko‘rganmiding? — dedi Asadbek uni qo‘yib yubormay. — Ayt bunga, ko‘rganmiding?
— Ko‘rgandim.
— Jamshidni-chi?
— Ko‘rdim. Xuddi o‘sha daraxtga osib, haligisi kesib tashlanibdi.
    Asadbek Elchinning giribonidan qo‘lini oldi-yu, o‘sha zahoti jag‘iga musht tushirdi. Elchin gandiraklab ketdi. O‘zini o‘nglashga ulgurmay Kesakpolvonning tepkisini yedi. Asadbek g‘azab otiga minib tomosha ko‘rsatmayotgan edi. U Jamshidning o‘limida chindan ham Elchinni aybli deb topdi. Nazarida, Elchin daydib ketmay uyida o‘tirganida, xotiniga yaxshi qaraganida bu ko‘rgiliklar yo‘q edi...
    Kesakpolvon esa Asadbekning harakatini boshqacha tushundi: Asadbek aybni kuyoviga ag‘darib uning qo‘l-oyog‘iga kishan urib olmoqchi. Birga bo‘lganlaridan beri kimki Asadbekdan musht yesa, Kesakpolvonning tepkisidan ham bebahra qolmagan. Bu qiliq odat darajasidan chiqib, qonun martabasiga yetgan edi. Asadbekning qahridan cho‘chuvchi odam uning mushtidan emas, ko‘proq Kesakpolvonning tepkisidan qo‘rqardi. Hozir ham shu qonun kuchga kirdi. Kesakpolvon kaltafahmlik qilib, tepayotgan odami xo‘jasiga kuyov ekanini o‘ylamadi. Asadbek esa ro‘parasidagi odam kuyovi ekanini unutmagan edi. Yana tepishga chog‘langan Kesakpolvonni nari itardi.

Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:24:00

— Buni tepishga haqqing yo‘q!
Elchin tisarilib, devorga suyandi. Nafasi qaytdi.
— Qadamingni o‘ylab bos, bola, — dedi Asadbek, unga g‘azab bilan tikilib. — Endi sal nari-beri yuradigan bo‘lsang, Jamshidning orqasidan jo‘naysan. Endi ayab o‘tirmayman!
    Elchin bukchaygan holida tashqariga chiqib, ayvonda bir oz o‘tirdi. Manzura kuyovining ahvolini ko‘rib yaqinlashmoqchi bo‘ldi-yu, derazadan qarab turgan eriga ko‘zi tushib, jur’at etolmadi.
Asadbekning bergan tanbehi Kesakpolvonga yoqmadi.
— Ilgari bunaqa demas eding, — dedi gina bilan.
— U mening kuyovim. Haqqing yo‘q tepishga.
— Shu gapni uning oldida aytasanmi?
— Jirillama, senga kim qo‘yibdi nozu firoqni.
Kesakpolvon nojoiz gina qilganini tushunib, tarang vaziyatni yumshatish yo‘liga o‘tdi.
— Uning bo‘yniga ilib yaxshi qilding. Endi o‘pkasini bosib oladi.
— Aqling yetmagan ishlarga aralashma.
    Kesakpolvon indamadi. Bunaqa paytda Asadbekka Chuvrindini ro‘para qilish kerak. U xo‘jasini g‘azab otidan avaylab tushirib oladi. Ba’zan Asadbekning o‘zi bu otdan qanday tushganini bilmay ham qoladi.

________________
* M a ‘ n o s i  b u d i r: Kimiki o‘z nafsini xor tutsa, Xudo uning qadrini  oshiradi. Kimiki o‘z nafsini izzat qilsa, Xudo bandalar oldida uni xor qiladi.

Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:25:36

2

    Qoringa bexos tushgan tepkining zarbi har nafas olganida o‘z kuchini ko‘rsatadi — og‘riq zo‘rayib, joni tanasini tashlab qochishga ham tayyor bo‘lib qoladi. Qamoqda ekanida, «O‘qilon»ning amri yetib bormay, zo‘rlardan bir-ikki tepki yegan, ammo bunchalik azob chekmagan edi. Bunisi kutilmaganda bo‘lgani uchunmi yo zarba benihoya kuchli edimi, harholda bukchaytirib qo‘ydi. Og‘riq zabtiga olardi, u hatto «biron yerim uzilib tushdi shekilli, hademay qon qusib o‘lsam-a?» deb ham o‘yladi. Bu fikr oriyatni uyg‘otdi. Oriyat tan azobidan kuchlilik qilib, ayvonda ko‘p o‘tirishga qo‘ymadi. O‘rnidan turdi. Qaddini ko‘tarishga harakat qildi. «O‘ladigan bo‘lsam ham shu yerda, shularning oldida o‘lmay. Azob chekib, jon berayotganimni ko‘rishmasin. Undan ko‘ra ko‘chada itday xor bo‘lib o‘lganim yaxshi...» Elchin shu fikrda dadil yurmoqqa intildi. Hatto boloxonada o‘g‘rincha qarab o‘tirgan yigitlarga qarab, jilmayib ham qo‘ydi. Ko‘chaga chiqib o‘ttiz qadamcha yurgach, orqasiga qaradi. Hech kim kuzatmayotganiga ishonch hosil qilgach, daraxtga suyanib, tin oldi. So‘ng qaddini bir oz eggan holda yana yurib ketdi. Ellik qadamlar yurgach, og‘riq kuchaydi, ko‘ngli aynidi. To‘xtadi. Devorga suyanib o‘tirdi. «Boshlanyaptimi? Jon talvasasi shu bo‘lsa kerak. Chiqib ketganim yaxshi bo‘ldi. Ancha yurib qo‘ydim shekilli?..» U kelgan yo‘liga qaradi. Shunda Asadbekning darvozasidan bir yigit chiqqanini ko‘rdi. Yigit yon-atrofga alanglab oldi-da, mashinaga o‘tirdi. «Arining uyasi buzilibdi-ku, kim cho‘p suqibdi?» deb o‘yladi u. Xayolidagi bu savolga javob topmay turib ro‘parasida mashina to‘xtadi. Haydovchi yigit o‘tirgan yerida cho‘zilib, yon eshikni ochdi-da:  «Akaxon, o‘tiring», dedi. «Menga rahm qildilarmi? — deb g‘ijindi Elchin. — Mehribonchiligingni onangga qil... he...» U o‘rnidan turib, yura boshladi. Yigit uning qadam olishiga moslab mashinani sekin yurg‘izdi. Mashina eshigini yopmadi.  «O‘tiring», deb boshqa lutf ham qilmadi. Elchin bu tomosha atrofdagilar uchun kulgi bo‘larini anglab, to‘xtadi. Yigitni so‘kmoqchi edi, o‘zini tiydi. «Bunda nima ayb? Unga buyurishgan. «Olib borib qo‘y», deyishgan. Olib borib qo‘yadi. «O‘ldirib kel», deyishgan bo‘lsa, o‘ldirib keladi. Bir jihatdan shunisi ham durust — mushkulimni oson qiladi». Shu fikrda mashinaga o‘tirdi. Yigit «Qayoqqa olib borib qo‘yay», deb so‘rab ham o‘tirmadi. Hatto «Baribir o‘tirar ekansan, noz qilishing nimasi edi», degan ma’noda qarab ham qo‘ymadi. «Bu sodiq laychalarning hammasi kamgap-a?» deb o‘yladi Elchin. U o‘rindiqqa yastanib o‘tirib, chuqur-chuqur nafas oldi. Og‘riq bir oz pasayganday, tepki zarbidan go‘yo bir-biriga chirmashib tarang tortilib qolgan ichaklari bo‘shashganday tuyuldi.

Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:26:41

    Og‘riq chekinishi bilan fikri tiniqlasha boshladi. Xayoliga yangi yil kechasi keldi. Eshikning qiya ochilishi... Jingalak sochli yigit... Salom-alik yo‘q, «siz falonchimisiz?» deyish yo‘q. «Sizni Bek aka chaqiryaptilar», deb mashinasi tomon yurgan edi. Elchin o‘shanda ham yarim soat-bir soatdan so‘ng tirik qaytadimi yo murdasi ko‘chaga, qaysi bir axlatxonaga olib chiqib tashlanadimi, bilmas edi. Hozir ham bilmaydi. Yigit yo‘ldan ko‘zini uzmagani holda labiga sigaret qistirib, tutatdi. Dimog‘iga tutun urilib, Elchinning ham chekkisi keldi.
— Chakishdan ol! — dedi buyruq ohangida. Bu ohangdan o‘zi ham taajjublandi. «Hechqisi yo‘q, buyruq qilishga haqqing bor. Sen xo‘jayinning kuyovisan», deb taskin berdi ichki bir ovoz. Shu onning o‘zida boshqa bir ovoz qitmirlik bilan «o‘limga mahkum etilgan kuyovsan», deb qo‘ydi. Elchin past ovozda buyurdimi yo shovqinda eshitmadimi, yo o‘zini eshitmaganga soldimi yo «sening buyrug‘ing menga o‘tmaydi» dedimi, harholda sigaret uzatmadi.
— Chakishdan ol! — deb buyurdi Elchin balandroq ovozda.
    Yigit endi uzr ma’nosida qarab olar, deb kutgan edi. Yo‘q, qaramadi. Indamay sigaret qutisini uzatdi. Yangi yil kechasi ham shunday bo‘lgan edi. Elchinning «Chaksam maylimi?» degan savoliga Jamshid yo‘ldan ko‘zini uzmagan holda sovuqqina qilib «Ha» deb qo‘ygan edi. «Uni kim o‘ldirgan ekan? — deb o‘yladi Elchin. — O‘ldirish niyatim borligini Asadbek qayoqdan bildi? Yo taxmin qildimi?» Elchin Asadbekning niyatini anglamas edi. Birgina u emas, boshqalar ham ko‘pincha g‘aflatda qolishardi. Agar maqsadi barcha uchun ochiq-oydin bo‘lsa, uning O‘qilonligi qayda qoldi? «Nima uchun mendan gumon qiladi? Mensiz ham bir-birlarini o‘ldirib yurishibdi-ku?» Asadbekning odamlarini yaqin yillar ichi birov chertishga ham jur’at etolmayotganini bilmagani uchun ham Elchin shu fikrga bordi.

Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:27:49

— Bular jinni bo‘lib qolgan... — xayoliga kelgan gapni beixtiyor ovoz chiqarib aytdi. Yigit bu gapni eshitib, qarab qo‘yganday bo‘ldi. Elchinning yana qitmirligi tutdi.
— Akalaring jinni bo‘lib qolishibdi.
Bu gapni aytishga aytdi-yu, yigit bexos tarsaki tortib yuborarmikin, deb kutdi. Yigit hatto qarab ham qo‘ymadi. «Ha... o‘zim jinniman... Bulardan o‘chimni olgunimcha jinni bo‘laman, shekilli...»
    Mashina ko‘chasiga burilgach, «Demak, o‘ldirish haqida buyruq olmabdi», deb o‘yladi. Yashirin qitmir ovoz esa «uyingda o‘ldirib ketsa-chi? Xuddi Noilangga o‘xshab...» dedi. Mashina darvozasi ro‘parasida to‘xtadi. Yigit «tushing» ham demadi, «keldik» ham demadi. Elchinning qitmirligi tutib o‘tiraverdi. Keyin: «Bu bola bilan pachakilashganimdan nima foyda?» deb o‘ylab, mashinadan tushdi. U eshikni yopishga ham ulgurmay mashina xuddi poygaga shoshilganday shasht bilan qo‘zg‘oldi.
    Elchin darvozaga yaqinlashib, kalit soladigan yerga qistirilgan qog‘ozni ko‘rdi. «Shumtakalarning qilig‘i», deb o‘ylab, qog‘ozni oldi. Qog‘oz hafsala bilan naycha kabi o‘ralganidan fahmladiki, bu bolalar ishi emas. Qog‘ozni ochib, chap tomonga qiyshaytiribroq yozilgan harflarni tanib, jilmayib qo‘ydi.
    «Akobiru otarchi, al hofizu habibul Asadbek!
    «Al muridu yatlubu val murdu yahrabu». Ya’nikim, xohlovchi qidiradi, murod esa qochadi, deganlaridek, kamina poyi qadamingiz yetgan tufroqni ko‘zga surtgali kelib, muborak ostonangizni ko‘z yoshlarim bilan sug‘orgumdir, toki bul tufroqda mehr chechaklari ung‘ay.

B a y t:
Ko‘payishib qolganmish to‘ylaringiz,
Pulga to‘lib qolgandir cho‘ntagingiz.
Begingizdan izn tekkan mahallarda,
Biz ham ko‘rib qolaylik bo‘ylaringiz.
Adoyi Anvaringiz».


Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:29:28

    Bu satrlarni o‘qigach, uning chehrasi ochildi. «Kayfiyati yaxshi ekan, shoirning», deb qo‘ydi. Do‘stini ko‘rgisi keldi. Shunday tuyg‘u unda qamoqdan qutulib qaytgan kuni uyg‘ongan, do‘stining jinnixonada ekanini bilgach esa, yurak-bag‘ri ezilib ketgan edi. Unda ko‘rgisi kelgan, ammo borib ko‘rish imkoni yo‘q edi. Hozir ham ko‘rgisi kelyapti, imkoniyati ham bor. Ammo borishni istamadi. «Yana ixrab-sixrab o‘tirmay, kechroq borarman», degan qarorga kelib, uyiga kirdi-da, divanga cho‘zildi.
    Ertaklarda makoniga uchib kelgan dev yoki ajdaho «Uf-f... odam isi kelyapti!» deb chaqirilmagan mehmonni izlashga tushadi. Agar odam bolasida ham shunday is bilish qobiliyati bo‘lganida Elchin bundan bir necha kun ilgari bu xonaga Jamshidning kirib chiqqanini sezardi. Mana shu ostonani hatlab o‘tishi ajal eshigini qoqish bilan barobar bo‘lganini bilardi. Zaynabning ko‘z yoshlari to‘kkanini anglardi. Balki Jamshidning «Sen uchun men o‘ch olaman... Qasam ichaman... Agar seni himoya qiladigan erkak zoti qirilib bitsa, o‘zing o‘ch olasan...» degani ham qandaydir sehrli yo‘llar bilan ayon etilarmidi...
    Shu divandan uch qadamgina narida Jamshid turgan edi. Qasam ichganidan keyin Zaynab uning bo‘ynidan quchib, o‘pib qo‘ygan edi... Alhol ertak boshqa, hayot boshqa. Inson sezgilari esa chegaralangan.

Qayd etilgan


AbdurRohman  26 Oktyabr 2007, 17:30:05

    Elchin divanga cho‘zilib, bitta yostiqni qorniga bosdi. Shu foyda qildimi, har nechuk og‘riq nari chekindi. Badani orom ola boshlagach, fikrlari yanada tiniqlasha bordi. Hali mashinada ekanida uyg‘ongan o‘ylari yana xayolini band eta boshladi. «Jamshid... Jamshid... qanday haromxo‘r edi u, — deb o‘yladi. Garchi marhumlar haqida yomon gap aytish durust emasligini bilsa-da, uni yaxshi so‘z bilan eslashni lozim topmadi. — Haromxo‘r edi u, ha, iflos edi, ablah edi. Qaysi ablah o‘ldirdi uni, qaysi ablah meni lazzatdan mahrum qildi? Men uning qonini ichgim bor edi. Shunda qasos chanqog‘i oz bo‘lsa-da, bosilardi. Endi-chi? Endi navbat Asadbekkami? Ha!» U hoziroq borib Asadbekni o‘ldirmoqqa qasd etganday qaddini ko‘tardi. Biroq o‘rnidan turmadi. Yostiqni quchoqlaganicha o‘tiraverdi. Xayoli esa uni shoshirib qo‘ydi. «Shilimshiqning gapi to‘g‘rimi? Jamshid ham kirganmidi bu uyga? Zaynabning gapi-chi? Nahot? Kelib-kelib shu isqirtni yaxshi ko‘radimi? O‘shani deb o‘zini osadimi? Otasini o‘ldirsam-chi? Otasini o‘ldirganimda o‘zini osarmidi? Yo‘-o‘q... Hali shu paytgacha hech kim otasining o‘limidan kuyib o‘zini osmagan. U esa o‘sha hayvonning izidan bormoqchi bo‘libdi!...» Elchin jahl bilan yostiqni chetga uloqtirdi-da, o‘rnidan turib ketdi. Deraza oldiga borib hovliga qaradi. Sada bo‘lib qolay degan rayhonlar so‘libdi.  Suvsizlik azobiga, quyoshning o‘tli tig‘iga bardosh bera olmabdi. Kirayotganida buni sezmagan edi. Nechukdir u hozir o‘zini shu sadarayhonday his etdi. Uning ko‘ngli, nainki ko‘ngli, ruhi ham so‘ligan. Rayhonga-ku suv quyilsa darrov jon kirar. So‘ligan ruhga, ko‘ngilga davo bormi? Ilgari qonining har tomchisida muhabbat bor edi. Bu tomchilar Noilaning o‘limidan so‘ng chak-chak tomib ado bo‘ldi. Uning o‘rnini esa adovatning zaharli tomchilari egalladi. Shilimshiqning gapidan so‘ng bu tomchilar tomirlarda ko‘pira ketgan edi. Bugun esa yanada qizidi, yanada qudrat kasb etdi.

Qayd etilgan