Muallif Mavzu: Nosiruddin Rabg'uziy. Qisasul anbiyo  ( 92616 marta o'qilgan)

0 Foydalanuvchilar va 1 Mehmon ushbu mavzuni kuzatishmoqda.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #75 : 23 Iyul 2008, 14:54:42 »
Buni ham qabul qildilar. Tuya ularning orasida o‘ttiz yil turdi. Qavmning navbati bo‘lgan kuni tuya bo‘tasi bilan tog‘larda o‘tlar edi. Tuyaning navbati kelgan kuni quduq suvi tepasigacha ko‘tarilar, tuya bo‘tasi Bilan suvlardi, suv yana o‘rniga tushardi. Ular tuyani sog‘ib idishlarini to‘ldirib olardilar, negaki uning suti bir ming yetti honadonning hammasiga yetardi. Ammo qo‘ylari va qoramollari tuyani ko‘rib hurkar, undan cho‘chib o‘tlamas edilar. Qavm bu tuyani yoqtirmay qoldi.

- Biz bu tuyani o‘ldirmaguncha undan qutila olmaymiz, - deb fikr qildilar.

Rivoyat qiladilarki, Solishh alayhissalom shunday degandi: "Orangizdan qizil yuzlik, sariq sochlik, chaqir ko‘zlik bir kimsa bu tuyani o‘ldirgay". Qavm shunday sifatlik bolalar tug‘ilsa, onasiga bildirmay o‘ldirib tashlardi. Shunday sifatlik to‘qqizta bola tug‘ildi, barchasini o‘ldirdilar.

Yana bir Solih aytgan sifatlik bir bola tuildi, ammo u qavm ulug‘larining farzandi edi. Hammalari yig‘ilib, bolani o‘ldirgani keldilar.

- Bu so‘z g‘irt yolg‘ondir. Solih sizni laqillatayotibdi, - dedi bolaning otasi.

Qavmning so‘zi o‘tmadi, bola o‘lmay qoldi. Ul bolani Qazor deb atadilar, otasining ismi Solif edi.

- Odam farzandlarining orasida bundan hosiyatsiz va shumroq kimsa yo‘qdir, - dedi Solih bola yigirma yoshga kirganda.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #76 : 23 Iyul 2008, 14:54:58 »
Rivoyatda kelishicha, ular to‘qqiz kishi edilar, hammalari bo‘zchi edi. Yo‘lboshchilar Qazor ibn Solif hamda Mastah ibn Dahr edi. Aytishlaricha, ular Bilan ikkita iflos ayollar ham bor edi: biri Abira otlik, birisi Suduq ismlik. Abira kambir edi, ammo uning ikkita chiroylik qizlari bor edi: biri Qazor ibn Solif, biri Musdi’ otlik. Ikkiovi har ikki xotinni yaxshi ko‘rardi.

Bir kecha ular to‘plandilar. Taom tiladilar.
- Bugun tuyaning navbati kuni. Suvimiz yo‘q, shu tufayli taom tayyorlay olmadik, - dedi Suduq.
- Kuchimiz yetganda edi shu tuyani gumdon qilar Edik. Afsuski, oramizda erkaklar yo‘q, mardlar bo‘lganda edi bu tuyani o‘ldirardi, - dedi Abira.
- Bu tuyani men o‘ldirsam, nima berarsan? - dedi Qazor ibn solif.
- Men o‘zimni senga bag‘ishlagayman, - dedi Suduq va asta yuzini ocha boshladiki, uni behad ko‘rkliligidan Qazor unga oshiq bo‘ldi.
- Men bu qizlarimdan birini senga bergayman, - dedi Abira Musdi’ga qarab.

So‘ngra aroq keltirdilar, ikkovini mast qildilar. Qo‘ldoshlarga sovg‘alar berdilar. Ikkovi tuya keladigan yo‘lning bo‘yida pisib o‘tirdilar. Tuya kelgani hamono Qazor oldidan chiqdi-da, qilich Bilan bo‘ksasini chopib tashladi. Tuya yiqilib tushdi. Musdi’ esa o‘q Bilan boshini nishonga oldi. Yiqilib yotgan tuyani Qazor ibn Solif so‘nggi zarba Bilan o‘ldirdi. To‘rt tomondan odamlar yetib keldilar, tuyani pora-pora qilib, go‘shtini homtalash qildilar. Qazor esa bo‘tani o‘ldirmoqqa chog‘landi, ammo bo‘ta tog‘ tomonga qochib ketdi, uch bora qattiq bo‘kirdi-da, onasi chiqqan tog‘ ichiga kirib g‘oyib bo‘ldi. Solih alayhissalom yetib kelganda tuyani gumdon qilgandilar.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #77 : 23 Iyul 2008, 14:55:18 »
- Bo‘ta qani? - deb so‘radi Solih haloyiqdan.
- Uch bora bo‘kirdi-da g‘oyib bo‘ldi, - dedilar.
- Uch marta baqiriqning boisi shulki, bu uch alomatning belgisidir. Uch kundan keyin azob kelgusidir, - dedi Solih
- U azobning alomati nimadir? - deyishdi.
- Birinchi kuni yuzlaringiz sarg‘ayadi, ikkinchi kuni qizaradi, uchinchi kuni esa qorayadi. Bu azobning yetib kelganidan dalolatdir, -dedi.

Solihni bu gaplarini eshitgandan keyin tuyani o‘ldirganlar Yana g‘azablandilar.
- Tuyani o‘zimiz o‘ldirdikmi, endi azob yetmadan burun Solihni ham o‘zimiz o‘ldiramiz. Agar rozi bo‘lsa, bizlardan oldin o‘lib ketadi, yolg‘on bo‘lsa undan qutilganimiz qoladi, -deyishdi yovuz kimsalar.

Yovuzlar shu kecha Solihni poylab, bir toshni ostida pisib yotdilar. Ollohning farmoni Bilan u tosh yemirilib, hammasining ustidan bosib tushdi, halok qildi. (Oyat) "Ular o‘zlari bilganlaricha bir nav makr qildilar va Bizlar ham unga qarshi tadbir qildik va ular buni sezmas edilar".

Yana bir rivoyatda shunday deyiladi: Solihni o‘ldirishga chog‘alnib kechasi uning eshigida poylab yotganlrida Olloh taolo farishtalarni tushurdi va ular tosh Bilan urib, hammalarini haolok qildilar. Ertasiga ular qaytmagach, Samud xalqi Solihga "Ularni sen o‘ldirgansan", deb da’vo qildilar.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #78 : 23 Iyul 2008, 14:55:32 »
Ertasi kuni ko‘rdilarki, hammalarining yuzlari sarg‘aymish. Bildilar, azob yaqinlashmoqda. Shunda "Solihni o‘ldiraylik", deya istay boshladilar. Solih ulardan qochdi. U saqil ismli abul vahhob laqabli kimsaning uyiga keldi, u Solihni yashirdi. Necha bor qidirib keldilar, aytmadi. Shundan keyin ular "Solihni bizga topib Bering!" deya solih alayhissalomga yaqin bo‘lgan kishilarni ura boshladilar. Shunda Misra’ ibn Xaaram degan kimsa "U Abul Vahhobning uyidadir", deb aytib beradi. Abul Vahhobning oldiga borib "Solih sening uyingda ekan", dedilar. U ham "Solih shu yerda, ammo men uni sizlarga bermayman", degandi umidsiz bo‘lib qaytib ketdilar.

Ertasi kuni yuzlari qizardi, uchinchi kuniga o‘tib qoraydi. Yakshanba kuni edi, imon keltirganlar Solihning oldiga keldilar. Payg‘ambar ular birga Falastinga bordi. Ularning ham yuzlari qorayib ketgandi. Barchalari o‘zlariga go‘r qazidilar, kafanlar kiyib, qazilgan lahadlarga kirib o‘tirdilar.

Olloh taolo Jabroilga farmon berdi, u tuya o‘ldirilgan joyga kelib, bir nara’ tortdi, dahshatli qichqiriqdan hamma qavmning yuragi yorilib o‘ldi va do‘zaxga tushdi. Yolg‘izgina Zurayta degan xizmatkor OMON qoldi. U ham tashqaridagilarga habar bergani borib, suv so‘radi-da, suvni ichib bo‘liboq o‘ldi. Solih ulardan ko‘ngil uzdi.
- Hudoyo, menga imon bergil, bir ezgu ko‘ngilli qulni topayin, ko‘nglimdagi munglarimni unga aytib, yuragimni yozayin, - dedi Solih.
- Borgil! - degan farmon bo‘ldi.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #79 : 23 Iyul 2008, 14:55:50 »
Solih biron kimsa qidrib, jahon kezdi. Yura-yuar bir kishini topdi, u namoz o‘qib turgan edi. Unga kelib, salom berdi, hol so‘radi.

- Bir dengiz qirg‘og‘ida kofir va yo‘lsiz xalq bor edi. Olloh taolo hammasini dengizga g‘arq qildi, yolg‘iz men qoldim, enda haq taologa shukr qilurman, - dedi ul kishi.

U yerdan ketib, dengiz qig‘og‘idagi bir shaharga bordi. Ikki aka-ukadan boshqa hamma xolqi kofir edi. Bu ikki musulmon birodarlar, hunarlari evaziga kun ko‘rar, topganlarining o‘zlaridan ortganlarini darvishlarga berar edilar. Solih ularning oldiga keldi vash u payt qattiq ovozni eshitdi.
- Bu nimadir? - dedi Solishh.
- Bu yerda bir katta ajdaho bor, oqshom payti dengizdan chiqib, bir odam yeyar, -dedilar.
- Uni o‘ldirsam, haloyiq menga nipma bera oladi? - dedi Solih. Ikala birodar bu gapni shahar xalqiga aytdi.
- Shahar xalqi "Agar ilonni o‘ldirsa, unga yarim davlatimizni beramiz", dedilar, - deya habar olib keldi birov.

Solih o‘rnidan turib, ikki rakaat namoz o‘qidi, so‘ng duo qildi. U ilon yorilib o‘ldi. Shahar xalqi yarim davlatlarini keltirib berganlarida Solih uni olmadi, birodarlarga berdi, ular olmagach, xalqning o‘ziga qaytardi. Boshini sajdaga qo‘yib, yaragnaga shukr qildi.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #80 : 23 Iyul 2008, 14:56:04 »
- Senga topingan uch kishini bildim, - dedi solih.
- Ey Solih, yer yuzida mening shunday qullarim borki, jahonni ularning qo‘lida tuttirurman, - degan farmon keldi.

Deydilarki, Solih qavmidan yetmish kishi imonli bo‘ldi. Huddi Hud qavmi kabi bo‘ldilar.Qachonki, Jabroil Solih qavmiga nido qilganida hammalari o‘ldilar. Ayoqlarining ostidan o‘t chiqib ketgandi, hammasini kuydirgandi. (Oyat) "Haqiqatda biz ularga bir na’ra yubordik va ular molxonada hayvonlar oyog‘i ostida qolib bosilgan hashakdek bo‘lib qoldildar".

Aytadilarki, arablarning bir odati bor: sahroda tuya va qo‘yga qo‘ton qilganlarida uning ichga quduq o‘tlarini to‘shaydilar. Bu hashaklar hayvonlar tuyoqlari ostida qiymalanur. Olloh taolo Samud qavmini ham anna shu hashaklarga o‘xshatayotir.

Abdulloh ibn Abbos (Olloh undan rozi bo‘lsin) rivoyat qilurki, Haq taolo ikki xalqni bir azob bilan halak qilmadi. Ammo solih va Shuayb qavmlarini o‘t Bilan azobladi. O’t Solih xalqining oyoqlari ostidan chiqqan bo‘lsa, Shuayb qavmiga osmondan tushdi.

Shundan keyin solih alayhissalom Shom viloyatiga borib o‘rnashdi va u yerda o‘n sakkiz yil (Yana bir rivoyatdi qirq yil) yashadi. Solih alayhissalomdan keyin to Ibrohim alayhissalomga qadar hech bir payg‘ambar kelmadi.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #81 : 23 Iyul 2008, 14:56:34 »
IBROHIM ALAYHISSALOM VA NAMRUD ALAYHIL-LA’NA QISSASI
 
Shariflari - Ibrohim ibn Torix ibn soruh ibn Arg‘us, ibn Folih ibn obir ibn Solih ibn Artus ibn Som ibn Nuh alayhissalomdurlar.

Yana Ibrohim va abrahom ham derlar. Har ikkisi ham durustdir, ya’ni Abun rahimun - oqko‘ngil, mehribon ota deganidir. U Namrud ibn Kavs ibn Kan’on ibn Nuh zamonida yashagandi. Namrud butun dunyoga hukmronlik qilardi. Aytishlaricha, butun dunyoga to‘rt kishi hukmronlik qildiki, bularning ikkisi musulmon va ikkisi kofir edi. Musulmon hukmdorlar - Sulaymon alayhissalom va Zulqarnayn, kofir hukmdorlar esa Namrud va Buxtnasr edi.

Namrud tush ko‘rdi. Tushida bir qo‘chqor kelib, uning taxtini suzib, yiqitar edi. Tong otgach, munajjimlarni, tush ta’birchilarini, kohinlarni yig‘dirdi va ulardan tush ta’birini so‘radi.
- Bu yil bir o‘g‘il bola tug‘ilar, sening mulking uning qo‘lida halokatga yuz tutar, - deb ta’bir qildilar.

Namrud buni eshitgach, hamma homilador ayollarni yig‘ib, qaysi Xotin o‘g‘il tug‘sa bolasini o‘ldirar, qiz tug‘sa tirik qoldirardi. Namrudning bir buttarosh maslahatchisi bo‘lardi. Ota Torix edi, butlarga behad qattiq topingani uchun Ozar ham derdilar. Ozarning xotini Ibrohimga homilador bo‘lgandi, uni odamlardan yashirdilar. Oy-kuni yetganda ovloq yerga kirib, o‘g‘il tug‘di, uni Ibrohim deb atadilar. Ammo Namruddan qo‘rqib, chaqaloqni tog‘ ungiriga eltib tashladilar, unga hayvon suti Bera boshladilar.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #82 : 23 Iyul 2008, 14:56:50 »
- Ko‘z oldimda o‘ldirganlarini ko‘rmayin, toki qushlar yeb ketsin, deb fikr qildilar.

Olloh taolo Jabroilni yubordi. Kelib Ibrohimning barmog‘ini og‘ziga suqib qo‘ydi, Olloh qudrati Bilan barmoq ichida sut paydo bo‘ldi, chaqaloq shu sutni emardi. Boshqa bolalar oy sayin ulg‘aysalar, Ibrohim kun sayin ulg‘ayardi. Yetti yoshga kirganda otasi borib, uyiga olib keldi.

- Men yo‘qdan bor bo‘ldim. Mening tangrim kimdir? - dedi u bir kun onasi bilan suhbatda.
 - Menman, - dedi onasi.
 - Sening tangring kimdir? - dedi u.
 - Otang, - dedi onasi.
 - Qanday qilib? - so‘radi u.
 - Shuning uchunki, u mendan yuqoriroq, - dedi onasi.
 - Otamning tangrisi kimdir? - dedi u.
 - Namrud, - dedi onasi.
 - Qanaqasiga? - dedi u.
 - Shuning uchunki, u otangdan ulug‘roq, -dedi onasi.
 - Namrudning tangrisi kimdir? - dedi u.
 - Jim, unday demagil! - deb qattiq tegdi onasi.

 Ona bu gapni otasiga yetkazgandi:
 - Uni bu yerdan yo‘qotgil, yana toqqa qo‘yib kelgil! - dedi ota.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #83 : 23 Iyul 2008, 14:57:04 »
Onasi Ibrohimni Yana ungirga olib borib tashladi. Ibrohim o‘yga toldi: "Meni yaratgan tangrim bunday sohibsiz, bo‘ysinuvchisiz bo‘lmas. Kimga topinish kerak, qanday topinish kerak, bilmasman". Shunday o‘ylar girdobida kun chiqdi. Ungirdan chiqdi. Zuxro yulduzini ko‘rdi, juda yorug‘ edi. "Mening tangrim shumikan?" degan hayolga bordi. (Oyat) "Keyin, kech kirib qorong‘u tushganida yulduzni ko‘rdi va manna bu mening parvardigorim" dedi. Zuxro yulduzi botganda esa "Tuqqan, botgan, ergashuvchi narsa tangrilikka yaramaydi, bundaylarni sevmayman", degan fikrga keldi. (Oyat) "Shunga o‘xshash narsa mening Parvardigorim bo‘ladimi?" dedi.

Sal o‘tmay oy chiqdi, u yulduzdan ham yorug‘roq edi. "Mening tangrim shumikan?" deya o‘yga botdi. Oy botgach "Bu ham chiqar va botar ekan. (Oyat) "Agar parvardigorim meni to‘g‘ri yo‘lga boshlamasa, u holda men, albatta, gumrohlardan o‘blib qolaman".

U kechani o‘y bilan o‘tkazdi. Tong otgach "Qorong‘i ketdi, olam yorishdi, kun chiqdi, u yulduzdan ham, oydan ham yorug‘roq ekan. Tangrim shumikin, bu hammasidan ulug‘roq ekan", degan hayolga bordi. (Oyat) "Quyoshni chiqib kelayotganini ko‘rganda, "manna mening robbim, bu kattaroq ekan", dedi".

 Quyosh qiyomga kelgunga qadar shu hayolda turdi. Kun pastlay boshlagach, "Men botib ketguvchi narsani sevmasman. Bunday odamlardan yiroqman", dedi. (Oyat) "Albatta, men sizlar Hudoga sherik qilayotgan narsalaringizdan bezorman".

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #84 : 23 Iyul 2008, 14:57:46 »
- Bularg topinmasang, kimga sig‘inarsan axir? - deyishdi.
- (Oyat) "Men yer va osmonlarni yaratgan zot tomoniga yuzimni taslim bo‘lgan holimda burdim", - dedi.

Bir kuni onasi oldiga keldi. Otasining oldiga kirsa, u but tarashlayotganda, Ibrohimga "Bu butni bozorga olib borib sotib kelgil", dedi. Ibrohim butning bo‘yniga arqon bog‘lab, suvga solib, tuproqqa bulab, bozorga olib bordi-da "Ko‘rmaydigan, eshitmaydigan, odamga nafi tegmaydigan shu narsani Kim sotib oladi?" de bayta berdi.

Kunlarning birida bir butni bozorga olib ketayotib yozilmoqchi bo‘ldi. Butni yerga qo‘yib, hojatini ushatib kelguncha, bir tulki kelib u butning ustiga siyib, bulg‘ab ketibdi. Shunda buni ko‘rgan Ibrohim behad sevindi va "Boshiga tulki siyib ketgan narsa parvardigormi?! To‘g‘ri yo‘ldan adashtiradigan va Ollohga sherik qilinadigan narsalarning hammasidan bezorman. ?olib va yagona Ollohga imon keltirdim", deya nido qildi.

Otasi Ibrohim alayhissalomni yetti yil butga soqchi qilib qo‘ydi. Ibrohim butga topinganlarga: "Bularga nima uchun sig‘inasiz?" deb aynataverdi. Otasiga aytgandilar, u Ibrohimni ma’lomat qildi.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #85 : 23 Iyul 2008, 14:57:57 »
- Ey ota, bu ko‘rmaydigan, eshitmaydigan narsaga nima uchun topinarsan? Menga ilm berildi, ammo senga berilmadi. So‘zimni eshitgil, seni to‘g‘ri yo‘lga boshlayin, - dedi. (Oyat) "Ey otaginam, haqiqatdan menga ilmdan senga kelmagan narsa keldi, shuning uchun menga ergashgin". "Ey otaginam, shaytonga ibodat qilmang, haqiqatda shayton Rahmon otli hudoga osiydir".

- Ey Ibrohim, sen mening butlarimga sig‘inmaysanmi? Bu ishingdan qaytmasang, men sendan bezman. (Oyat) "Agar sen bizning xudolarimizni haqorat qilishdan to‘xtamasang, seni toshbo‘ron qilib o‘ldiraman, mendan abad-ul abad uzoq bo‘l", - dedi Ibrohim.

- Ey ota, shaytonga qul bo‘lmagin. (Oyat) "Salom bo‘lsin senga. Men Parvardigorimdan sening uchun mag‘firat tilayman. Haqiqatda u menga ko‘p mehribondir", - dedi Ibrohim.

Ibrohim alayhissalom shahardan saxro tomonga chiqib ketdi. Olloh taolo hizmatida bo‘ldi. Otasi o‘lgach, butlar nazorat otasining qarindoshi bo‘lgan Hozarga qoldi. U Lut payg‘ambarining otasi edi.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #86 : 23 Iyul 2008, 14:58:15 »
- Har oyda bir marta mening bu butlar bilan ishim bor, - deb aytar edi Ibrohim. (Oyat) "Hudo nomi bilan qasamyod qilamanki, sizlar orqa o‘girib ketganlaringizdan keyin butlaringizni ilojini qilaman".

Shu asnoda ularning hayitlari bo‘ldi. Ular turli taomlar keltirib, butlarning oldiga qo‘yar, so‘ngra iydgohga chiqib, kun yarmida qaytib kelgach, "Butlarimizning barokati tegdi", deya bu taomlarni uylariga olib ketar, ahli oilasi bilan tanovvul qilar edilar. Bu gall ham shunday bo‘ldi.

- Biz bilan birga chiqqil, - deyishda Ibrohimga.
- Men yulduzlar ilmiga qaragndim, menga bemorlik kelayotir, chiqolmayman, - dedi Ibrohim.

Ular yulduzlar ilmiga e’tiqod qilar, uning ko‘rsatmalriga turmushlarida amal qilar edilar. Shu tufayli Ibrohimni ko‘p qistamadilar. Hamma ketgach, Ibrohim bir bolta olib, butxonaga kirdi. Butlarning boshi, qo‘lini parcha-parcha qildi, sindirdi. Butlarning eng kattasi oldiga keldi-da, boltani uning qo‘liga osib qo‘ydi. So‘ng butga qarab: "Oldingizdagi taomni nega yemaysiz?" -deya kinoya qildi. - "Nega so‘zlamaysiz?" Yana itob qildi.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #87 : 23 Iyul 2008, 14:58:36 »
Kun oqqanda kofirlar qaytib keldilar. Ko‘rsalar, butlarning birini bosh kesilgan, birini qo‘li, oyog‘i singan. Odamlari Bilan butxonaga kirgan Namrud so‘radi:
- Bizning tangrilarimizni kim bunday holatga soldi?
- Ibrohim degan bir yigit bor, bu ishni undan boshqa hech kim qilmaydi, - deyishdi.

FOYDA. Namrud kofir bo‘lsa hamki, Ibrohimga nisbatan achchiq so‘z aytmadi, hukm etmadi. Shu bois uning mulki davlatiga zavol tegmadi. Aytishlaricha: "Adl qilgan kofir Bilan mulk boqiy qolar, ammo zulm qilgan mo‘min Bilan mulk boqiy qolmas".

Namrud kofir bo‘lgani Bilan assoq so‘z demadi.

- Odamlar yig‘ilsin. Ularning ko‘z oldida guvohlik bersin, - deb farmon berdi. (Bugun ham yolg‘on so‘z Bilan bir kimsa ustidan hukm qilganlar Namruddan ham battar bo‘larlar).

- Bizning tangrimizni sen shu ahvolga soldingmi?-deya savol qildilar Ibrohimni keltirgach.

- Bu mayda butlarni anavi katta but chopib tashladi. Ishonmasanglar, butchalarning o‘zlaridan so‘ranglar, agar so‘zlay olsalar, - dedi Ibrohim.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #88 : 23 Iyul 2008, 14:59:13 »
- Bu butlar so‘zlay olmaydi, qandoq qilib ham so‘rarmiz, - deyishdi ular.
- Sizlar Ollohni qo‘yib, siz uchun biror narsada nafi tegmaydigan va zarari ham yo‘q narsaga ibodat qilasizlarmi?-dedi Ibrohim alayhissalom.

Ular bildilarki, bu ishni Ibrohimdan boshqa hech Kim qilmagan. Uni qiynamoqlikka kengashdilar. Ibrohimga payg‘ambarlik keldi.

- Yolg‘iz tangriga sig‘ining, butga topinmang, meni tangrimning elchisi deb biling, - dedi u odamlarni to‘g‘ri yo‘lga chorlab.
- Bizni otalarimizning dinidan chiqarib, boshqa dinga chaqirurmisan? - dedilar.
- Otalaringiz bari botil dinga sig‘inar edilar. Men sizlarni to‘g‘ri yo‘lga da’vat qilarman, -dedi Ibrohim.

Aytadilarki, o‘sha paytda hamma xalqlar ochlikka duchor bo‘lgandilar. Oziq-ovqat topilishi qiyin edi. Namrud odamlarga ovqat tarqatdi. Bir kuni Ibrohim taom olgani Namrudning oldiga keldi.
- Menga sajda qilsang, taom beraman, dedi Namrud.
- Men shunday tangriga sajda qilurmanki, ul zot o‘likni tiriltirar, tirikni o‘ldirar, - dedi Ibrohim.
- Men ham shunday qila olurman, -dedi Namrud.
- Qanday qilib, -dedi Ibrohim.

Shunda Namrud zindondan ikki maxbusni chiqardi, birini o‘ldirdi, birini esa qoldirdi.

shoir

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 2814
  • -oldi: 761
  • Xabarlar: 10773
  • Shoiru she'ru shuur
Re: QISASUL ANBIYO. Nosiruddin Rabg'uziy
« Javob #89 : 23 Iyul 2008, 14:59:31 »
- Mana o‘likni tiriltirdim, tirikni esa o‘ldirdim, - dedi Namrud.

Ibrohim bildiki, bu kofir ahmoq ekan:
- Mahbusni o‘ldirmay qoldirish tiriltirish emas, - dedi u. Ammo Ibrohim unga "O’ldirganingni tiriltirgin!" desa bo‘lardiyu, ahmoq kofir Bilan tortishishni ep ko‘rmadi. Uni bir so‘z Bilan unini o‘chirishni istadi.

- Mening tangrim shunday zotki, u har kuni Mashriqdan chiqarguvchi. Sen bir kungina quyoshni mag‘ribdan chiqarginchi! - dedi Namrudga. Ibrohimdan bu so‘zni eshitgan ko‘pgina kofirlar ko‘ngillarida "Bu butlar botil tururlar, ulardan hech qanday naf yo‘q, Ibrohim to‘g‘ri aytar, yo‘lsizlarmiz", degan fikr o‘ta boshladi.

Namrud alayhil-la’na odamlarning ko‘nglidan kechganini bilib, "Mendan tonib, Ibrohimga ergashib ketsalar-a", -degan o‘ydan qo‘rqib ketdi.

- Buni ushlang, o‘tga tashlang, tangringizga madad bering! - dedi Namrud. Ibrohimni o‘tga otishgat kelishdilar.

- Ey Ibrohim, "Meni tangrimning o‘tli do‘zaxi bor, olov Bilan azob beradi", der eding. Men bugun seni olov Bilan qiynayin, kim qutqarar ekan, bir ko‘rayin, -dedi Namrud.

 

Abdulla Avloniy. Muxtasar tarixi anbiyo va tarixi Islom

Muallif IXLOSBo'lim Islomiy kitoblar

Javoblar: 58
Ko'rilgan: 48319
So'nggi javob 24 Avgust 2009, 05:45:55
muallifi AbdulAziz
Alisher Navoiy. Tarixul anbiyo va hukamo

Muallif AbdulAzizBo'lim Alisher Navoiy asarlari

Javoblar: 5
Ko'rilgan: 13332
So'nggi javob 22 Mart 2011, 16:17:17
muallifi Habib