Muallif Mavzu: Hayotiy hikoyalar  ( 13301 marta o'qilgan)

0 Foydalanuvchilar va 2 Mehmonlar ushbu mavzuni kuzatishmoqda.

ibnUyayna

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 164
  • -oldi: 610
  • Xabarlar: 886
  • Jins: Erkak
  • Inniy uhibbukum fillah
    • inna lillahi va inna ilayhi rojiun
Hayotiy hikoyalar
« : 07 Fevral 2009, 02:46:14 »
У ҳақда ёзиш аввалида қизнинг қиёфасини кўз ўнгимда қайта жонлантиришга ҳаракат қиляпман. Озғин, тим-қора кўзлари ҳар доим чақнаб турадиган, тишлари дурдек оппоқ, қошлари бир-бирига хиёл туташган... Умуман олганда, унга тенгдош бўлган бир қизга яраша малоҳату гўзаллик унда ҳам мужассам эди.
Балки, ортиқча таърифлаб юбораётгандирман, ҳарқалай унинг ўз тасаввурим ва таассуротим даражасида тасвирладим, холос. Хуллас, биринчи кўрганимдаёқ у менда илиқ таассурот қолдиришга улгурди. Ҳарқалай, сиз ҳам ҳар қандай одамни бир қарашда Ñ‘қтириб қолавермасангиз керак

...Дарвоқе, унинг исми Самар эди. Биз турган меҳмонхонада оддий ходима бўлиб ишларди. Янаям аниқроғи, тамадди пайтида меҳмонларга хизмат қиларди. Бунақа касбдагиларни нима деб чақиришларини билмайман: гарсонми, официантми... Мен у қизни фақат ўз номи билан чақиришга одатландим: Самар!

Ҳар гал нонуштага тушиб, ўзимизга манзур емакларни танлаб столга келтириб қўйишимиз билан дарҳол тепамизда ҳозир бўларди. Биз Ўзбекистондан тўрт киши борган бўлсак-да, араб тилига унча-мунча тишим ўтгани боис, меҳмонхона маъмурлари билан одатда мен "тиллашардим".

Билмадим, араб тилидаги чучук талаффузим унга Ñ‘қиб қолганми ҳар қалай Самар мени гапга тутишни Ñ‘қтирарди: «Ðҳволлар қалай, шаҳримиз сенга Ñ‘қдими? Соғлигинг жойидами? (Араб тилида ҳурмат юзасидан «ÑÐ¸Ð·»Ð»Ð°Ð± гапириш анъанага айланмаган — муал)» ва ҳоказо, шунга ўхшаш саволлар.

Бошида бироз жаҳлим чиқарди. Нима, бу қоравой устимдан кулмоқчими? Бундан ташқари, энди овқатланаман деб турганингда биров тепангда туриб, яна ҳамроҳларинг олдида сени тергов қила бошласа, ўзингни тамомила ноқулай ҳис этаркансан.

Уч-тўрт кун бу ноқулайликларга чидаб юрдим. Кейин ўрганиб кетдим. Ҳатто, бир куни тушлик пайти "терговчи" қиз ҳолимдан хабар олмаганидан ажабландим ҳам. Нега Самар кўринмаяпти экан, дея атрофга олазарак боқдим. Ҳамроҳларимдан бири мендаги ўзгаришни пайқаб, тегишган ҳам бўлди:

— Намунча безовталаниб қолдингиз? Самар кўринмаётгани учунми?

Бошқа пайт бўлганида ҳазилга ҳазил билан жавоб қайтарган бўлардим. Негадир айни пайтда бу менга ноўрин пичинг бўлиб туюлди ва индамай қўя қолдим.

Ростдан ҳам негадир ўзимни бошқача ҳис қила бошлагандим. Самарнинг ишга келиш-келмаслиги наҳотки мен учун бирор аҳамиятга эга бўлса? Ўзи шу куни бироз тобим ҳам йўқроқ эди. Шунинг учун овқат ҳам унча татимади.

Тушдан кейин Миср Миллий музейини зиёрат қилиш белгиланган эди. Тобим йўғлигини баҳона қилиб, шу куни шаҳарга чиқмадим.

Шинамгина хонада мусиқий каналда берилаётган клипларни томоша қилиб ётиш дим ҳавода машиналарга тўла тиқилинч кўчалар бўйлаб диққинафас шаҳарни айланишдан кўра маъқулроқ туюлди. Шу чоқ Миср эстрадасининг Ñ‘Ñ€қин юлдузи Амр Диябнинг машҳур "Ҳабибий" қўшиғи янграй бошлади. Қўшиқ арабий тилда, аммо, оҳанглар таниш, Ñ‘қимли ва қадрдон эди. Бу қўшиқни ўз юртимизда ҳам ўнлаб, юзлаб марта эшитганим учунми, Ўзбекистонни қанчалик соғинганимни ҳис этдим.

Ҳали қўшиқ тугамай туриб, хона эшигини кимдир тақиллатгандай бўлди. Ким экан-а? Наҳотки ҳамроҳларимиз дарров қайтишган бўлса? Йўғ-е, кетишганига ҳали ярим соат ҳам бўлмади-ку!

Меҳмонхона хизматчиларидан бирови бўлса керак, деган хаёлда эшикни очганимда... не кўз билан кўрайки, бўсағада Самар турган эди. Шоша-пиша саломига алик олдим.

— Аҳлан ва саҳлан, — дедим уни ичкарига таклиф қилиб. — Бугун тушлик пайтида кўринмадинг, қаерда эдинг?

Самар саволга жавоб қайтарди, аммо у гапираётган Миср лаҳжаси Ñ‚Ñžғриси мен тушунадиган фасиҳ араб тилидан бир мунча фарқ қилгани учун гапини унча тушунмадим. Агар янглиш англамаган бўлсам, онаси касалхонага юборган, ёки, онасини кўргани касалхонага борган. Ҳар қалай бу Ñ‚Ñžғрида нимадир сўрасам, хато қилиб қуйишим мумкинлигини англаб, суҳбат мавзусини бошқа тарафга бурдим.

Гурунг асносида у билан яқиндан танишиб олдим. Ўзи Қоҳира яқинидаги қишлоқ туманларидан бирида тураркан. Ўрта мактабни битиргандан бери шу ерда, "Пирамиза" меҳмонхонасида ишларкан. Отаси қазо қилган, оилада тўнғич фарзанд бўлгани учун рўзғор ишларида онасига қарашаркан. Қизиқ, гапиришлари, юз ифодалари, қарашлари... ҳаммаси ўзимизнинг ўзбек қизларини эслатади. Унинг самимий юзларида пардоз-андоз нишонаси сезилмайди. Гапираётганида тим-қора қўзлари, суҳбатдошига эмас, бошқа номаълум нуқтага маъюс боқади.

Ундан ниманидир сўрамоқчи бўлиб турганимда, қиз беихтиёр ингичка билакларига ярашиб тушган, эҳром шаклини эслатувчи митти соатчасига қаради-ÑŽ, бирдан қўрқиб кетгандек кўзлари жовдиради.

— Менга бирор хизматинг бўлмаса... Пастга тушмасам бўлмайди. Бошлиғим билиб қолса... Илтимос, мени бу ерга чиққанимни ҳеч кимга айтма!

Унинг чиройли кўзлари илтижо билан боқарди. Гўё биттагина гап билан уни йиғлатиб қўйиш мумкиндек эди. Қизиқ, мен бу ерда бировни танимасам, кимга ҳам айтишим мумкин?

Қиз ширин табассум ҳадя қилганча хонадан чиқиб кетди. Тавба, нима учун келди-ÑŽ, нима учун кетди? Агар хонамга чиққанини билиб қолишса, унга гап тегиб қолармикан? Нега унинг кўзлари бу қадар маъюс боқади?

Келдию, менинг хаёлларимини буткул остин-устун қилиб юборди бу қиз. Боягина бутун диққат-эътиборимни тортиб турган турфа хил мусиқий клиплар ҳам эътиборимдан чекинди. Кўз ўнгимдан Самарнинг мунис чеҳраси, сирли табассуми кетмайди. Қани энди имкон бўлса-ÑŽ, унинг тилига тўла-тўкис тушунсам-у, у билан тўйиб дардлашсам.

Йўқ, бекорчи хаёлларни йиғиштиришим керак. Мен бу юртда беш-ўн кунлик меҳмонман, холос. Ҳадемай, Тошкентга қайтамиз. Шу билан бу юртларга қайтиб келиш насиб этадими, йўқми, фақат, Аллоҳгагина аён. Демак, Самарни ҳам қайтиб кўрмайман. У ҳам мени эсидан чиқариб юборади.

Лекин, ҳарчанд уринмай хаёл иплари мени қайта-қайта шу мунисгина қиз билан боғлайверди. У билан яна, узоқроқ муддат суҳбатлашишнинг чораларини излайман. Бунинг эса, иложи йўқ. Мен бу ерда меҳмонлигимни, қолаверса, араб мамлакатида эканимни унутмаслигим керак. Ахир ўз юртимизнинг минг-минглаб сулув қизлари бўлгани ҳолда, ўзга миллат вакиласи ҳақида шоирона ўй суришнинг нима кераги бор?

Эртаси куни у билан яна емакхона залида кўришдик. У ҳамон бир хил кийимда, бир хил табассумда бизни қарши оларди. Овқатланиш асносида миямга келган фикрга ўзим ҳам қойил қолдим. Самар билан холироқ гаплашишнинг бундан-да қулайроқ йўли йўқ эди.

Овқатланиб, ўрнимиздан қўзғалгач, шерикларимга хонага сал кейинроқ чиқишимни айтиб, уларни лифтгача кузатиб бордим. Залда тамадди қилаётган меҳмонларнинг ҳам сафи сийраклашган, Самарнинг иши бироз енгиллашган кўринарди. Пайт пойлаб, унинг ёнига бордим.

— Самар, менга яқин орадаги интернет-кафелардан бирини кўрсатиб қўёлмайсанми?

Қиз менга "ялт" этиб қаради. Кейин бироз ўйлаб тургач, кулиб бош ирғади:

— Биламан, орқа кўчада бор.

— Мен бу ерларни билмасам, агар вақтинг бўлса...

Самар яна бир зум ўйланиб қолди. Кейин эса, ўша митти соатчасига қараб, Ñ‘қимли жилмайди:

— Майли, фақат ярим соатгина кута оласанми? Чала ишларимни битириб олмоқчи эдим.

Кутишдан бошқа иложим қолмаганди. Ҳар қалай йўқ демади-ку! Аслини олганда, "Интернет-кафе" шунчаки баҳона эмасди. Ўзбекистон билан телефон орқали боғланишнинг бир дақиқаси ўн беш фунт туради. Интернет орқали боғланиш эса, ўн баравар арзон тушаркан.

Қоҳира кўчалари бизникига қараганда бироз торми, ёхуд машиналар ҳаддан ташқари кўп бўлгани учун менга шунақа туюлдими, билмадим. Ҳар қалай йўлнинг нариги бетига ўтиш учун қатнов сийраклашишини кутишдан фойда йўқ. Қўл кўтарсангиз, ҳайдовчиларнинг ўзи тўхтаб сизга йўл беради. Ҳар қалай буни Самардан билиб олдим.

Самар шаҳар, ўз юртининг одамлари, урф-одатлари ҳақида тинимсиз гапириб борар, унинг баъзи гапларига тушунмасам-да, бош ирғаганча гапларини маъқуллаб борардим. Кўчада ўтиб кетаётганлар, бизга ғалати қараб ўтишади. Ҳар қалай, араб қизларининг кўча-куйда ажнабийлар билан юриши таомилга кирмаса керак, деган хаёлга бордим.

Негадир қувончим ичимга сиғмасди. Ана энди у билан мириқиб суҳбатлашишим, ўзимни қизиқтирган барча саволларни беришим мумкин. Фақат, мен тушунадиган фасиҳ арабчада гапирса бўлгани. Ҳар қалай Самар бу таклифимдан ранжимади.

Интернет-кафеда электрон почтамни очиб, Тошкентдаги таниш-билишларга салом йўллаган бўлдим. Бу ерда бошқа қиладиган ишим йўқ эди. Бунинг устига Самарни ортиқча куттириб қўйгим келмади.

— Самар, агар сен йўқ демасанг, бирор ерда ўтириб музқаймоқ есак. Қаршимасмисан?

Самар елка қисди:

— Агар хўжайин урушадиган бўлса, ўзинг жавоб берасан, бўптими?

Хуллас, ҳазилу чин аралаш жавобгарликни бўйнимга олиб, Самар билан музқаймок павильонига кирдик. Негадир шу куни одам анча кам экан. Музқаймоқ еяпман-у, ундан кўзимни узолмайман. Менинг бу «Ð±ÐµÐ·Ð±ÐµÑ‚»Ð»Ð¸Ð³Ð¸Ð¼Ð½Ð¸ Самар ҳам сезиб қолиб, танбеҳ берди:

— Нега бунақа қарайсан? Гуноҳ эканини билмайсанми?

— Биламан. Лекин бизнинг халқимизда бошқача бир мақол бор: Гўзалга боқмоқ савобдир, дейдилар.

Самарнинг юзида чиройли кулгичлари ҳам борлигини ўшанда кўрдим:

— Киноя қилмай қўяқол, — деди митти қошиқча билан пуштиранг "гумбазнинг" бир четини ушатиб оларкан.

Қизиқ, дунёда минглаб элатлар, миллатлар яшайди. Ҳаммасининг ранг-туси, урф-одати, тили, анъаналари фарқ қилади. Лекин аёл зотининг, хусусан, қиз боланинг ўзига хос дунёси, табиати, пинҳона мағрурлиги барча элу элат вакилалари учун хос. Дунёдаги энг тасқара қиз ҳам ўзини гўзал деб билади. Ва аксинча, энг гўзал қизнинг ёнида унинг ҳусну жамоли мақталса, ўзини гўё бу эътирофга номуносиб кўрсатгиси келади. Шунда аввалги мақтовнинг қадр қиммати бир неча баравар ошишини билади-да. Беихтиёр жилмайдим.

— Нега куласан, Мени масхара қилаяпсанми? — Самар шундай дея қошиқча ушлаган нозик қўллари билан таҳдид қилди. Ахийри, дилимдан кечган мулоҳазаларимни тилга чиқаришга мажбур бўлдим.

— Балки сен адашаётгандирсан, — қизнинг юзи бирдан жиддий тус олди. — Мен ҳеч қачон ўзимни гўзал деб билмаганман. Умуман, инсоннинг зоҳирий гўзаллиги ўткинчи нарса. Сиз йигитлар эса, қиз болани фақат зоҳирига қараб баҳолайсизлар. Унинг дарди дунёси билан ишларингиз йўқ.

Ҳазил-ҳазил билан қизнинг қандайдир яширин жароҳатини тирнаб қўйганим аниқ эди. Хатойимни нима билан Ñ‚Ñžғирлашни билмасдан, мен ҳам унга қўшилиб анча жим қолдим.

— Сен... севгига ишонасанми? — унинг дафъатан берган саволи табиийки, мени довдиратиб қўйди.

— Менми?.. Билмадим... Ҳа, ишонаман, десам ҳам бўлади.

Мужмал жавобимдан ўзим ҳам қониқмадим. Қиз эса, менинг жавобим билан қизиқмаётгани кўриниб турарди. Айни чоғда Самар ўзининг ўй-хаёллари исканжасида қолганди.

— Мен ҳам бир пайтлар ишонардим. Муҳаббатни илоҳий туйғу деб билардим. У менинг ҳаётим мазмунига айланган эди. Энди эса... очиғи телевизорда севги ҳақидаги олди-қочди киноларни бошлаши билан ўчириб қўяман... Мени кечиргин-у, йигитларни кўргани кўзим йўқ. Уларнинг ҳаммаси айёр, худбин ва аблаҳ бўлишади.

Унинг аҳволини тушуниб турардим. Ана шу хулосаларининг ўзиёқ унинг кечмиши ҳақида муайян тасаввурни бера оларди.

— Биргина олмага қараб, бутун боғ ҳақида хулоса чиқармаслик керак, Самар, — дедим бу гал унинг кўзларига тик боқишдан ўзимни тийиб. — Бироқ, сенга нисбатан аблаҳлик қилган йигит ҳар қанча таҳқирга лойиқдир.

Самарнинг кўзлари миннатдор боқарди. Шу куни бир амаллаб унинг ичидаги дардни суғуриб ола билдим.

— Шу меҳмонхонада беш йилдан бери ишлайман, — дея ҳикоясини бошлади Самар. — Ҳали мактабни тугатмасдан туриб, тоғамнинг ёрдами билан ишга жойлашган эдим. Ўтаётган кунларим бир-биридан деярли фарқ қилмасди. Ҳар куни тонг саҳарда уйқудан туриб, бомдод намозидан кейин йўлга чиқардим. Ал-Кунайсадан салкам бир соат йўл босиб, ишхонамга етиб келаман. Ҳар кунги иш тартибим ҳам деярли фарқ қилмайди.

Ҳаётим жуда зерикарли бўлса-да, кунимиз ўтаётганидан, уйимизга тирикчилигимиз учун етарли пул олиб бораётганимдан хурсанд эдим. Чунки, шаҳарда иш топишдан кўра жиддийроқ муаммо бўлмаса керак.

Кунларнинг бирида кечки пайт, уйга қайтиш учун автобус кутаётганимда, қордек оппоқ, яп-янги "Жигули" келиб тўхтади (Миср кўчаларида "Жигули", "Москвич" русумли машиналарни истаганча учратиш мумкин. — муал). Аввалига таксичи бўлса керак деб ўйладим. Шу боис, кўринишдан ёшгина ҳайдовчи йигит ойнадан бошини чиқариб:

— Ҳа, синглим қаерга бормоқчисан? — деб сўраганда, узрли оҳангда:

— Кетавер, афандим, мен автобус кутяпман. Таксига пулим етмайди, — дея жавоб қайтардим.

— Одамни хафа қиляпсан, — деди йигит норози оҳангда. — Мен таксичи эмасман. Йўлим ҳам Ал-Кунайса орқали ўтади. Ўзим Дакрурда тураман. Истасанг сени ташлаб ўтишим мумкин.

Маҳалламизнинг номини эшитиб, сергакландим. Унга синчиклаб назар солдим. Демак, у мени танир экан-да. Шу паллада ўзимни тарозига солиб ўтиргим келмади. Бунинг устига совуқ тушиб қолган, ёмғир ҳам бир-бир томчилаб турарди. Хуллас, Аллоҳга таваккал қилиб машинага ўтирдим.

Машина ойнаси орқали бир-икки Ñžғринча назар ташладим. Хушсурат йигит экан. Уни илгари учратмаганим аниқ эди. Лекин, у мени қаердан таниркан? Истиҳола қилиб ўтирмасдан хаёлимдан кечган саволни бердим.

— Сени ҳар куни эрталаб ишга келаётганимда «Ð¡Ð°Ð´Ñ€Ð¸Ñ» қабристони яқинидаги бекатда турганингни кўраман. Бир неча марта машинамга миндириб, шаҳарга олиб кетишни ўйладим. Аммо қўни-қўшниларинг кўриб қолса, гап-сўз қилмасин, дедим. Бундан ташқари, менинг таклифимни нотўғри тушуниб, боплаб урушиб бермагин, дедим.

— Шунчалик урушқоқ қизга ўхшайманми? — савол берганимни ўзим ҳам сезмай қолибман.

— Ҳар қалай чиройли қизлар мағрур бўлишини биламан, — дея гапни устомонлик билан илиб кетди йигит.

Танишиб олдик. Исми ҳам меники билан уйқаш — Самир экан. Йўл-йўлакай суҳбатимиз қизиб кетди. У менинг зерикиб қолмаслигим учун магнитофон тугмасини босди. Ненси Ажрамнинг Ñ‘қимли овози тарала бошлади. Жуда яхши кўраман шу хонандани.

— Сенам шу қўшиқчини Ñ‘қтираркансан-да, — сўрадим ҳайратимни яширолмай.

— Ҳа, фақат қўшиқларини, — деди Самир йўлдан кўз узмай. — Менга қилиқлари, бемаъни ўйинлари Ñ‘қмайди. Энди бу... муслима аёлларга Ñ‚Ñžғри келмайди-да. Аёл зотига сатри аврат буюрилган. Ҳижобсиз юрган баъзи бир қизларни кўрсам ғашим келаверади.

Гап менга қаратилганини пайқаб, дарров жавобини михладим:

— Унда нега ғашингни келтирадиган қизни машинангга миндириб олдинг?

— Мен баъзи бир қизларни дедим, ҳаммасини эмас.

Гап-гап билан манзилга етиб келганимизни ҳам сезмай қолибман.

— Ал-Кунайсага етиб келдик. Сен қайси кўчада яшайсан, ўзи?

— Кўчада эмас, уйда яшайман, дея ҳазиллашдим, — машинадан тушиб кетарканман.

— Эртага эрталаб сени худди шу ерда кутаман, — деди Самир мен билан хайрлашиш олдидан.

Шу кун уйга бошқача кайфиятда кириб бордим. Укаларимни алоҳида меҳÑ€ билан бағримга босиб ўпдим. Негадир хурсандчилигимдан теримга сиғмасдим. Онам мендаги бу ўзгаришни келишим билан пайқаган бўлса-да, ўзини сезмасликка олиб кулиб қўя қолди.

Шу куни туни билан ухлолмай чиқдим. Кўзимни юмдим дегунча ўша йигит кўз олдимга келаверди. Уни ўйламаслик учун хаёлимга бошқа нарсаларни келтириб кўришга тиришаман, фойдаси бўлмайди. Шу куни ўзимга ўзим тушунолмай қолгандим. Хуллас ўшандаги ҳолатимни сенга тушунтириб беролмайман. Тонг отишини интиқлик билан кутардим.

Ниҳоят тонг отди. Апил-тапил кийиниб, бекатга югурдим. Кўзим тўрт бўлиб, кечаги "Жигули"ни кутардим. Бу вақÑ‚ асносида шаҳарга қатнайдиган иккита автобус ўтиб кетди. Ишга кечикаётгандим. Бошлиғимдан балога қолишимни англаб, ноилож учинчи автобс билан ишга жўнадим.

Шу куни кечқурун ҳам уни кўрмадим. Эртасига ҳам... Шундагина ўзимдаги ўзгаришларни тан олишдан бошқа чорам қолмаганини англадим. Уни севиб қолгандим. Ишонасанми, ўша кунга қадар севги нималигини англаб етмаган эканман. Дугоналаримнинг ишқий можароларини эшитиб, уларнинг устидан кулиб юраверган эканман. Мана энди ўзим шундай кулгили ҳолга тушиб қолгандим. Машинада ярим соатлик йўл босиш асносида танишиб қолганим, ҳали ўзим яхши танимаган, билмаган бир йигит менинг орому қароримни Ñžғирлаб олганди.

Учинчи кун... кўзларимга ишонмадим. Ишхонадан тушкун кайфиятда чиқиб келаётганимда, шундоққина йўл четида машина эшигига суянганча сигарет тутатиб турган Самирга кўзим тушди. Дабдурустдан ўзимни йўқотиб қўйгандим. Унинг ёнига қандай тезликда етиб борганимни билмайман. Чамаси унинг ҳам юзида ҳаяжон аломатлари сезилиб турарди.

— Иш юзасидан Искандарияга жўнатишганди, — дея мен беришим мумкин бўлган саволга олдиндан жавоб қайтаришга тушди Самир. — У ердаям ишим тез бита қолмади. Уч кун қолиб кетдим. Шунақа кетгим келди. Лекин, нима қилай, ишни битирмасдан қайтолмасдим.

Унинг нима демоқчи эканини тушунгандек бўлсам-да, гапни чалғитишга уриндим.

— Нега, Искандарияни чиройли шаҳар дейишади-ку? Денгиз бўйида... Шунчалик зерикдингми?

— Йўқ, сени соғиниб кетдим, Самар!

Ундан бунчалик дангал жавобни кутмаганим боис, бир неча сония ўзимни йўқотиб турдим. Тўғри-да, бунақа гапдан кейин нима дейиш мумкин?..

« So'nggi tahrir: 07 Fevral 2009, 02:54:58 muallifi Umar ibn Abdul-Aziz »
Work for the Hereafter,and Allah will be enough for you for your worldly concerns.

ibnUyayna

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 164
  • -oldi: 610
  • Xabarlar: 886
  • Jins: Erkak
  • Inniy uhibbukum fillah
    • inna lillahi va inna ilayhi rojiun
Re: Hayotiy hikoya
« Javob #1 : 07 Fevral 2009, 02:46:44 »
Гапнинг қисқаси, шу куни биз бир-биримизнинг қалбимиз сиридан воқиф бўлдик... Мендан бахтлироқ одам йўқ эди бу ҳаётда. Мен ўша кундан эътиборан бутунлай бошқа одамга айланган эдим. Онам, укаларим, дугоналарим мендаги бу ўзгаришдан ҳайратда эдилар.

Ўша кезларда дунё кўзимга мутлақо бошқача кўринарди. Кўчада дуч келган одам кўзимга ўта меҳрибон, кўнгли тоза, самимий бўлиб кўринарди. Умримнинг хазон япроқларидек рангпар, сўлғин кунларига турфа хил ранглар касб этиб борарди. Мен чиндан ҳам севиб қолган эдим.

Ҳар гал ишдан чиқишим билан Самир мени ўзининг оппоқ тулпори ёнида ажойиб табассуми билан кутиб оларди. Тонг пайтлари қабристон ёнида унинг машинаси келишини ажиб бир интизорлик ичида кутардим. Узоқдан таниш рақамли машина кўриниши билан мен учун янги умидбахш кун бошланарди.

Бир куни уйга шодон кайфиятда кириб борганимда, онам мени негадир тунд қиёфада қарши олди. Негадир саломимга ҳам тузукрок алик олмади. Кечки овқатдан кейин укаларим дарс тайёрлаш учун нариги хонага ўтиб кетган пайтида, онам «Ñ‘рилди»:

— Қизим, қулоғимга ҳар хил нохуш гаплар чалиняпти, — дея менга Ñžқдек нигоҳларини қадади. Нимани назарда тутаётганини дарров сезиб, ноқулай аҳволга тушиб қолдим. Буни онам ҳам пайқадими, гапига изоҳ бермасдан, танбеҳини давом эттирди. — Кўзингга қараб ÑŽÑ€. Юзимни ерга қаратадиган бўлсанг, сендан икки дунёда ҳам рози бўлмайман.

Тамом, бошқа ҳеч нарса демади. Ҳаммасини тушундим. Демак, қўни-қўшнилар унинг машинасида келиб-кетишимни кўришган. Шу тобда онамга ачиниб кетдим. Fийбатчи қўшнилар яна нима гапларни қўшиб-чатиб, бечора онамнинг кўнглини вайрон қилиб қўйгандир?

— Онажон, — дедим фавқулодда журъат билан унинг оқарган сочларини силаб. — Хотиринг жам бўлсин, сенинг бошингни эгадиган бирор иш қилгани йўқ, қилмайман ҳам.

Кунлар шу тахлит ўтаверди. Юрагимдаги қайноқ ҳислар борган сари жўш уриб борарди. Қулоғимга ҳеч қандай панду насиҳат кирмасди. Бир куни онам қаттиқ уришиб берди:

— Қанақа бетарбия қизсан? Аввалига қўйиб бердим, билганингни қилдинг. Ким ўзи у йигит? Мақсади нима? Ростдан бир-бирингларни Ñ‘қтирасанларми? Агар у йигитнинг нияти сенга уйланиш бўлса, совчи юборсин, мен ҳам ҳар хил гап-сўзлардан қутулай, қизим. Сенам кўп ҳаддингдан ошавермай, сал ўзингни босиб олгин, хўпми?

Онамнинг гапида жон бор эди. Самир билан танишганимизга бир йилча бўлиб қолган эса-да, негадир, оила қуриш ҳақида лом-мим демасди. Ўзим эса, бу ҳақда оғиз очишдан истиҳола қилардим. Онамнинг охирги танбеҳидан кейин, ўзимни анча қўлга олиб улгурган эдим. Шу куни ишдан қайтаётганимизда атай гапни шу томонга бурдим.

Самир аввал анча жим турди. Кейин эса, беўхшовгина кулиб қўйди:

— Менга қара, ҳали сен ёш, мен ёш, турмуш қуришга бемалол улгурамиз. Ўшлик завқини суриб олишимиз керак, азизам!

— Йўқ, — дедим ўжарлик билан. — Шунча ўйнаб-кулганимиз етар. Бунақа юришимиз Худога ҳам хуш келмайди, ахир. Онам сени совчи юборсин, деяпти.

Бу гапимда сўнг у ялт этиб менга ўгирилди:

— Нима, ҳали бу ҳақда онангга айтганмидинг?

Унинг саволи менга жудаям эриш туюлди:

— Аввало, менинг онамдан яширадиган бирор сирим йўқ. Иккинчидан ҳар куни сенинг машинангга миниб, ишга борганимдан кейин маҳаллада ҳеч ким кўриб-нетиб қолмайди, деб ўйлайсанми?

Самир анча пайт жим қолди. Унинг оғзидан чиқиши мумкин бўлган сўз худди менинг ҳаёт-мамотимни ҳал этадигандек, ҳаяжондан титраб турардим.

— Майли,— деди у оғир хўрсиниб. — баъзи арзимас ташвишларим бор эди. Шулардан қутулиб олай. Кейин бу масалага жиддий киришаман.

Шу кундан эътиборан, у анча камгап, камсуқум бўлиб қолди. Мен унинг ташвишлари ўзи айтганчалик арзимас икир-чикирлар эмаслигини ич-ичимдан ҳис қилардим. Бирор умидбахш сўз чиқишини кутиб, унинг оғзини пойлардим. Ана шундай кунларнинг бирида...

Туш пайти эди. Ҳамкасаба дугоналаримдан бири мени ташқарида бир аёл кутиб турганини айтди. Шошилиб ташқарига отилдим. Йўл четида, одмигина кийинган, ҳижобга ўранган бир аёл эмизикли боласини бағрига босганча турарди. Ўнига бориб саломлашдим.

— Хуш келибсан, опа, менда нима юмушинг бор эди?

Аёл юзимга аввал тик қараб турди-да, кейин ҳўнграб йиғлаб юборди.

— Менга раҳминг келсин, жон синглим, ҳеч бўлмаса мана шу норасида гўдакка раҳм қилгин. Қодир Аллоҳ ва унинг расули ҳаққи-ҳурмати...

Аввалига ҳеч нарсани тушунолмадим. Кейин эса...

— Мен Самирнинг хотиниман, — деди жувон кўз ёшларини енгининг учи билан артиб, — Бу бизнинг боламиз. Шу пайтгача тинчгина яшаб келаётган эдик. Кутилмаганда эрим ўзгариб қолди. Яқинда... у мен билан ажрашиб сенга уйланмоқчи эканини айтди.

Аёл бошқа гапиролмади. Бўғзига қадалиб турган йиғи тўлқинини қайтариб қолишга кучи етмади. Мен ҳамон хайкалдек бир нуқтага қадалиб турардим. Бу гапларни ўнгимда эмас, тушимда эшитаётган эдим гўёки... ÐŽ бўлмаса, гап мен ҳақимда эмас, етти-Ñ‘Ñ‚ бегонанинг устида борарди. Фақат, бутун шуурим билан битта ҳақиқатни тан олишдан бўлак иложим йўқ эди. Мен алданган эдим, ҳақиқий макр соҳиби томонидан жуда айёрона бир усулда чув туширилгандим.

— Йиғлама, опа, — дедим ўзимни аранг қўлга олиб. — У ҳеч қачон менга уйлана олмайди.

Шу гапларни айтиб, бор кучим билан югурганча ўзимни ичкарига урдим... Иш вақтим тугаб, кетишга чоғланганим-да, юрагимнинг тубида бир интиқликни туйдим. Аммо, бугунги воқеаларни эслаб, ўзимни зўрма-зўраки қўлга олишга интилдим. Ўйлаганимдек, у мени одатдагидек, ўша жойда сигарет симирганча кутиб ўтирарди. Аввалига индамай ўтиб кетмоқчи бўлдим. Йўқ, аламимни жимгина ютиб кетолмасдим. У тарафга дадил юриб бордим. Самирнинг айёр кўзларида совуқ табассм учқунларини кўриб, ғазабим янада қайнаб тошди. Унинг лаблари нимадир демоққа чимирилган пайтда, юзига тушган кучли тарсакидан гангиб қолди:

— Бу нима қилиқ? — юзларини кафти билан беркитиб чинқирди Самир. — Эсингни едингми, Самар?

— Аблаҳ, мараз, ярамас, ҳайвон! — шу тариқа унинг шаънига оғзимга келган таҳқирли сўзларни қайтармай Ñ‘ғдира кетдим.

— Нима гап ўзи, тушунтириброк гапир?

— Мени ким деб ўйловдинг? — дедим ғазабдан овозим бўғилиб. — Ўйинчоқ қилиб ўйлайман деб ўйладингми? Хотинингни, норасида болангни кўчага қувиб, менга уйланмоқчимидинг?

Самир "ҳаммаси тамом" дегандек, оғир хўрсиниб, умидсизлик билан ён-атрофига кўз ташлаб олди.

— Мени кечир, Самар, — деди ўтинчли оҳангда. — Сени алдаган бўлсам бордир. Аммо, сени жонимдан ортиқ кўраман. Сени севаман, тушуняпсанми? Сен учун ҳамма нарсадан — хотинимдан ҳам, боламдан ҳам, уй-жойимдан ҳам воз кечишга тайёрман. Пайти келиб ўзим сенга тушунтириб бермоқчи эдим.

Кучли муҳаббатдан кучли нафрат туғилади, деганлари рост экан. Ўша пайтда уни шунақа ёмон кўриб кетдимки, қўлимда автомат бўлганида, ҳеч иккиланмай башарасини мўлжалга олиб, тепкини босишга тайёр эдим.

Қизиқ, бир неча соат илгари қалбим унинг муҳаббати билан тепаётган эди. Энди бўлса... уни кўрарга кўзи йўқ. Айни чоғда унга нисбатан ғазабимни тўкиб солиш учун ҳар қанча сўксам, қарғаб-илғасам оздек эди. Шу боис, индамасдан йўлимда давом этдим.

Шундан кейин... ҳаммаси тамом бўлди. Кўз ўнгимда жилваланган гўзал ва бетакрор дунё ҳам назаримда ўз қадр-қимматини, тароватини аллақачон йўқотиб улгурган эди. Дунёдан умидим кесилган эди? Фақат, Яратганнинг ўзи менга сабр-бардош ато этди. Ўзи юрагимга бир таскин юборди. Минг қатла шукурки, кеч бўлса-да, кўзим очилди.

Ана шундан бери муҳаббат, садоқат сингари чиройли каломлар мен учун шунчаки сафсата бўлиб туюлади. Шу пайтгача уйимга неча бор совчилар келиб кетди. Аммо, Самирнинг хиёнати боис, йигит зотидан ҳам, оила қуришдан кўнглим қолиб кетган...

Самар ўз ҳикоясини тугатган эди. У менга дилидаги барча қайғу ҳасратларинни қайси тилда тўкиб солди? Нега мен уни шу қадар осон ва теран тушуна олдим? Ахир, араб тилини мақтанарли даражада билмас эдим-ку?! Мен уни эшитганим йўк, балки, қизнинг самимий покиза кўзларида унинг бутун кечмиши, дард-аламларини яққол кўриб турардим. Шундоққина рўпарамда мен шу чоққача билган яқиндагина танишган қорачадан келган оддий араб қизи эмас, балки, мен учун минг йиллардан бери қадрдон ва азиз бўлган бир хилқат, поклик ва муҳаббатнинг ҳақиқий тимсоли турарди.

— Сени зериктириб қўймадимми? — узрли жилмайди қиз, кейин соатига қараб, кўзларида ҳадик ва ҳаяжон чақнади. — Икки соат бўпти-ку, чиққанимизга, хўжайин билиб қолса, мени ишдан ҳайдаши аниқ.

Унинг овозидаги саросима очиқ-ойдин сезилиб турарди.

Ўрнимиздан туриб меҳмонхонага қайта бошладик. Боя хонамдан чиқаётганимда, Самарқанддан ўзим билан олиб келган сопол ҳайкалчалардан бирини олиб чиққандим. Ҳозир шу эсимга тушиб, беқасам тўн кийиб, бошига дўппи қўндирган, иккита тарвузни қўлтиқлаб олган отахоннинг митти сиймосини қизнинг қўлига тутқаздим.

Қизнинг қоп-қора кўзлари менга ҳайрат ила боқди. Кейин эса, ҳайкалчани диққат билан кўздан кечира бошлади.

— Бу ким? — сўради болаларга хос қувонч ва таажжуб билан.

— Буми, бу менинг бобом, — дея қисқагина жавоб қайтардим.

Ниҳоят қайтадиган кунимиз етиб келди. Меҳмонхона олдида бизни тайёрагоҳга етказиш учун махсус машина шай турарди. Меҳмонхонанинг кўпгина хизматчилари қатори Самар ҳам бизни кўчагача кузатиб чиқди. Унинг кўзларида менга нотаниш, айни пайтда жуда қадрдон ва мунис бир ифодани кўриб турардим. Саноқли соатлардан кейин Тошкентда бўламиз. Салкам бир ойлик ғурбатда Ватанни жуда ҳам соғинган, бу кунни интизорлик билан кутган эдим. Айни пайтда ниманидир унутиб қолдиргандек кўнглим озурда эди.

Машина қўзғалди. Мен ортимга ўгирилиб, сўнгги бора Самарга қарадим. У ҳам биз томондан кўз узмай қўлини силкитиб турар, орамиздаги масофа тобора узоқлашиб борарди...

Рустам ЖАББОРОВ.

Work for the Hereafter,and Allah will be enough for you for your worldly concerns.

ibnUyayna

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 164
  • -oldi: 610
  • Xabarlar: 886
  • Jins: Erkak
  • Inniy uhibbukum fillah
    • inna lillahi va inna ilayhi rojiun
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #2 : 07 Fevral 2009, 02:55:40 »
Қайдасан Лондон ёки Лондонга келгунга қадар бошимдан кечирганларим...

Орзуларим бошлади йўлга
1-ҳикоя

Ассалому алайкум. Менинг исмим Ҳусан. Ҳозирда Лондонда ёшлигимнинг энг қувончли ва ташвишга тўла даврларини бошимдан ўтказмоқдаман. Яқинда Би-би-си Ўзбек Хизмати веб саҳифасининг "Сўз сизга" форумидаги "Сизнинг ҳикоянгиз" рукнини Ñžқиб қолиб, мен ҳам ўз ҳикоямни ёзишга қарор қилдим. Хуллас, Лондонда таълим олиш орзуси менда ёшлигимдан уйғонган. Чунки мактабда Ñžқиб юрган даврларимда Лондонга борсам, таълим олсам деб орзу қилардим. Буни қарангки, инсон олдига аниқ мақсад қўйса, албатта эришаркан.

Орзуга етмоқ осонмас

Бу орзуни амалга оширишнинг қанчалик қийинлиги умуман хаёлга ҳам келмасди. Хуллас, ўз юртимда, талабалик давримдаёқ Лондонга кетиш ҳаракатини бошладим. Кундалик ҳаётим Ñ‘ институтда, Ñ‘ Британия Консуллиги (British Council) да ўтарди. Ҳар куни дарс тугашини кутиб ўтирардим. Тузроқ дарс тугасаю Британия Консуллигига борсам, у ердаги электрон база компьютерини эгалласам дердим, чунки бу база орқали Буюк Британиянинг барча университетлари билан алоқа қилса бўларди, унинг устига бу текин эди-да. Британия Консуллигида ҳамма мени яхши танийди, ҳатто раҳбари ҳам, чунки у ерга ҳар куни борардим. У ерда ўша компьютернинг базасига кириб, барча университетлардан маълумот юборишларини сўраб, хат ёки электрон мактуб ёзардим. Буни қарангки, ҳар бир университет менга Ñ‘ диск, ёки ҳар хил журналлар жўнатарди. Биринчи марта ушбу фойдали маълумотларни қўлимга олганимда шунақанги қувонганманки, худди бу мен учун бир муъжизадек...Хуллас, ўз ҳаракатларимни шу зайлда давом эттириб, институтни тамомлаш даврига ҳам етиб келдим. Ўзим оддий оиладанман. Ота-онамни мени у ерга юборишга умуман шароитлари йўқ. Хуллас, институтни тугатиб, ишга кирганимда менга ширкат раҳбари ёрдам берди. Чунки у Америкадан эди.

Ёрдам ваъдаси

Шундай қилиб, мен ишлаётган ширкат раҳбари менинг ҳаракатларимни кўриб, молиявий ёрдам беришга аҳд қилди. Лондонда арзонроқ Ñžқишни интернетдан излаб топдим. Ҳамма маълумотлар қўлимда. Энди пул топиш қолди. Дунёда ҳар хил жамғарма ва ёшларни қўллаб-қувватлаш ташкилотлари бор, лекин бундай ташкилотларга беш йил давомида хат ёзавериб, ёзавериб чарчаган эдим. Аммо айтганимдек, америкалик раҳбарим ва англиялик инглиз дўстим менга ёрдам беришди. Уларга ҳамон ўзимнинг энг катта ташаккурларимни изҳор этиб қоламан.

Ва ниҳоят

ÐŽқишга пул тўланди, лекин бизнинг банклардан пул ўтказиш жараёнлари шу даражада қийинки, асти сўраманг. Мана ҳамма нарса тайёр бўлди ва эндиги муаммо виза олиш жараёни!.. Ҳаётимда бу қадар қийинчиликка дуч келмаганман. Одатда виза олишда суҳбат талаб қилинмайди, лекин мен уч марта суҳбатдан ўтдим. Элчи жанобларини кўндириш шу қадар қийин эдики, гоҳ у ҳужжат етишмайди, гоҳида бу ҳужжат. Лекин инглиз тилини билганим жуда яхши қўл келди. Бемалол инглиз тилида суҳбатлашдим. Ва роса уч ҳафта деганда бир йил муддатга талабалик визасини олдим. Пасспортимни қўлимга олганимда кўзларимга ишонмасдим, чунки қўлимда виза эди-да. Уйдагилар роса хурсанд. Ўзимни айтмайсиз-ми! Аммо онам хафа ва кўзларида ёш эди...

Ҳусан Шерматов, Лондон
bbc

Work for the Hereafter,and Allah will be enough for you for your worldly concerns.

ibnUyayna

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 164
  • -oldi: 610
  • Xabarlar: 886
  • Jins: Erkak
  • Inniy uhibbukum fillah
    • inna lillahi va inna ilayhi rojiun
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #3 : 07 Fevral 2009, 02:56:30 »
Йиғлаб-йиғлаб ёзилган янги ҳикоям ёки салом, Лондон!..

Сафар олдидан сўнгги тайёргарлик




2-ҳикоя

(Ушбу иккинчи ҳикоямни йиғлаб-йиғлаб ёздим)

Хуллас, Лондон сафарига отланишимдан аввал уйдагилар , ёру биродарлар, дўстлар билан бирма бир хайрлашдим. Онам " Ñžғлим, узоқ йўлга отландинг, онанг ўргилсин cандан, маҳаллада битта Худойи қиламиз, ёши улуғ одамларнинг дуосини олсанг, кам бўлмайсан..." деб ҳеч қўймадилар. Худойини ҳам ўтказдик. Ҳамма келиб мени табриклар эди. Шунақа хурсанд эдимки, мени Лондонда нималар кутаяпти деб тасаввур қилишга ҳам фурсат тополмасдим. Ҳамма менга ҳавас кўзи билан қарар эди. Бундан мен ўзимни дунёдаги энг бахтиёр инсон деб ҳис қилар эдим. Кеч кирди, тонг ҳам отди. Эрта уйғондим. Ҳамма мени дастурхон атрофида кутиб ўтирар эди. Онам, бувам... отам эса кўзларидаги ёшни мендан яширишга ҳаракат қилишар эди. Аммо нимагадир мени бу ҳолат ҳаяжонлантирмасди. Хуллас, нонушта қилиб бўлдик. Секин юкларимни олиб ҳовлига чиқдиму буважонимнинг йиғи овозларини эшитдим. Шундагина мен дунёдан ниманидир йўқотаётгандай бир ҳолатга тушдим. Бувам узоқ дуо қилиб дарвозагача хайрлашиб чиқдилар. Яна бир бор қўни- қўшнилар билан хайрлашдим. Отам, онам ва Фотима (опам, чунки у биринчи туғилган) амакимнинг Ñžғли билан ижарага олган микро-автобусимизда йўлга чиқдик....Йўлда ҳам онам мени қучоқлаб ўтирардилар худди мени ҳеч кимга бергилари келмагандай...

Хайр, она юртим

Мана, аэропортга ҳам етиб келдик. Аэропортда эса барча курсдошларим мени кутиб ўтиришарди. Улар билан кўришдим. Курсдошларим орасида менинг энг яқин дўстларимдан бири Азизбекнинг ота-онаси ҳам бор эди. У ҳозир Олмонияда таҳсил олади. Хуллас, рўйхатга олиш эълон қилиндию онамнинг кўзларидан дув дув оқаётган ёшни кўриб, юрак-бағрим эзилиб кетди ва мен ҳам айрилиқ ҳиссини сезиб, йиғлай бошладим. Дўстим Шерзодбек менинг ичкарига киришимга кўмаклашиб юборди ва рўйхатдан ўтиб бўлиб, яна қайтиб чиқдик. Чиқдиму...Бу ҳолатни тасаввур қилишга тил ожиз. Йиғлашдан ўзимни тута олмадим...Онамни маҳкам қучоқлаганимча анча йиғладим. Отамни қучоқлаб, худди боримни йўқотаётгандек йиғладим. Фотимани қучоқлаб, онажонимни хафа қилмагин дейишга ҳаракат қилардиму лекин ичимдан келаётган дард йиғиси мендан устунлик қиларди. Ичкарига кириб кетаётиб ҳам онанинг кўз ёшларини, отам ва опам Фотиманинг қайғуга тўла маъюс кўзларини кўриб турардим. Онамнинг, "сени Аллоҳимга топширдим болам, ой бориб, омон қайтгин," деганлари ҳамон ёдимда....Ниҳоят учоққа чиқдим. Ҳаётимда ҳеч қачон парвоз қилмаганман. Менга ҳамма нарса жуда қизиқ кўринар эди. Осмондан ерга боқиб ҳайратда қолардим. Менинг ёнимда бир ҳиндистонлик ишбилармон ўтирар эди. У менга Лондонни тасвирлаб берар ва ҳар маҳалда, "Лондоннинг қийинчиликларига тайёрмисан?" деб сўраб қўяр эди. Аммо парвоздан роҳатланиб бу саволларга аҳамият бермас эдим. Роса олти соату қирқ беш дақиқа деганда Лондонга қўндик.

Салом, орзулар ва ташвишларга тўла Лондон, Буюк Британия

Учоқ аста-секин қўнишга тайёрланар экан осмондан Лондонни кўрдиму бирдан кучли қўрқув мени чулғаб олди. Хаёлимда минг хил ўй. Ўзимга ўзим, Эй Оллоҳим, энди нима қиламан, қандай қилиб бу ерда яшайман, қорним оч қолмасмикан? Пулим етармикан? Қандай Ñžқийман? деб ўйлай бошладим. Хуллас, минг хил хаёл...Лондоннинг "Ҳитроу "аэропортига қўндик. Улкан аэропорт. Учоқлар шунақа кўп учиб - қўнар эканки, худди бир-бирини қувиб ета олмаётгандек. Ҳамма расмиятчиликларни битириб, ташқарига чиқар эканман, бир инсонни қидирар эдим. Бу инсон мени кутиб олаётган Акмал исмли дўстим эди. Хуллас, аста-аста одамларга назар солдим. Шунда бир йигит, "Ҳусан" деб чақирдию мен шоша-пиша унинг дийдорига ошиқдим. Акмал билан қучоқлашиб кўришдик. Мен у билан интернет орқали танишган эдим. Менга ҳақиқий Лондонни тасвирлаб берган, Лондонда биринчи қадамимни қўйишга кўмак берган инсон - шу йигит. Унга мингдан минг раҳмат. Хуллас, чўнтакда 150 фунт стерлинг (яъни 300 долларча ) пул билан Лондонда яшаш учун курашни бошладим...

Бунинг қандай кечаётганини 3-ҳикоямдан Ñžқинг...

Давоми бор,.. Ҳусан Шерматов, Лондон.

Work for the Hereafter,and Allah will be enough for you for your worldly concerns.

ibnUyayna

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 164
  • -oldi: 610
  • Xabarlar: 886
  • Jins: Erkak
  • Inniy uhibbukum fillah
    • inna lillahi va inna ilayhi rojiun
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #4 : 07 Fevral 2009, 02:57:32 »
150 фунтим нимага етади ёки Лондонда биринчи кечам...

150 фунтим нимага етади ёки Лондонда биринчи кечам...
--------------------------------------------------------------------------------




3-ҳикоя

Шундай қилиб, "Ҳитроу" аэропортида Акмал дўстим билан янада яхшилаб танишиб олдим. Эҳ, бу шаҳри азим Лондонга илк бор қадамимни дўстим Акмал кўмаги остида қўярканман, менга ичимда ёнаётган қўрқув ҳисси ҳеч тинчлик бермас эди...Дўстим Акмал дарровгина қўлимдан юкимни олди-да, мени Лондон метросига етаклаб кетди. Акмал юкимнинг қанчалар оғирлигига қараб ҳам ўтиргани йўқ. Менинг эса хаёлим, "Энди нима қиламан," деган ўйлар билан банд эди. Лекин Акмал дўстимга ҳар сафар боққанимда ўзимга-ўзим , "Акмал дўстим бор-ку, жуда бўлмаса ундан ёрдам сўрайман, " дер эдим-да, худди бегона юртда ўзимни ёнимда суянган тоғим бордек ҳис қилардим. Метрога киришдан аввал дўстим Акмал менга қўл телефонини узатиб, "Уйингизга телефон қилиб олинг, онангиз хавотир олмасинлар," деди. Уйимга телефон қилдиму онамнинг овозларини эшитиб, кўзларимдан ёш оқди. Лекин буни Акмал дўстимдан яширишга ҳаракат қилардим. Онам йиғлаб-йиғлаб, такрор-такрор ҳеч нарсани ўйламаслигимни, агар менга пул керак бўлиб қолса, қарз олиб бўлса ҳам жўнатишларини айтардилар. Онажоним билан тезгина гаплашиб бўлиб, дўстим билан метрога ҳам тушдик. Хуллас, буни қарангки, одамларга қулай бўлсин деб, ер ости йўли, яъни Лондон метроси пойтахтнинг энг йирик "Ҳитроу" аэропортига қадар олиб келинган экан. Шундоққина ўтирасизу дарровгина шаҳар ичига ета қоласиз. Дўстим Акмал худди менга ҳамма нарса қимматлик қилишини сезгандек, мени ортда қолдириб, ўзи чипта сотиб олди. Пулини тўлашга тайёрлигимга ҳам қарамади. Шу дўстимга яна бир бор раҳмат айтмоқчиман. Шундай қилиб, бир пасда ер остидан ер устига ҳам чиқиб олдик. Акмал, "Лондон деганлари мана шу бўлади," дея менга шаҳарни таништира бошлади. Мен ҳамма тарафга қараб, қайта-қайта, "Эй, Оллоҳим, бу ерларда қандай қилиб яшайман?" дердим...

London Tube (Underground) ҳақида икки оғиз сўз ( ёки бадиий чекиниш)

Агар London Tube сўзини инглиз тилига таржима қилсангиз, бундан "Лондон қувур йўллари" деган маъно келиб чиқади. Чунки Лондонда метро худди қувурга ўхшайди, ҳеч қандай безакларни кўрмайсиз. Оддийгина қилиб ишланган. Шунда ўзимизнинг метро бекатлари кўз ўнгимдан ўтди. "Алишер Навоий", "Буюк Ипак йўли" ва бошқа метро бекатларини айтмайсизми! Жуда чиройли, худди саройга ўхшайди. Бу ерда эса-чи?...Лекин поездларнинг келиш ва кетиш вақтларининг аниқлиги ҳамда электрон таблоларда акс эттирилиб турилиши мени ҳайратга солди. Кеч қолиш ёки вақтидан олдин келиш деган нарса деярли йўқ. Ҳаммаси аниқ. Буни қарангки, Лондонда ўзиям нақд 15 та ерости йўллари мавжуд экан. Ва ҳар бир йўл икки, уч ва баъзан тўрт қисмга бўлиниб кетган. Мана, масалан, Piccadilly Line Ñ‘ҳуд Metropolitan Line ерости йўллари...Адашиб қолиш ҳам ҳеч гап эмас! Ҳа, агар йўлингизни тополмай қийналсангиз, сизга дарров метро ходимлари чиройли муомала билан ёрдам беришади. Ҳар бир бекатда метро хариталари ва бошқа маълумотларни бемалол текинга олиб, ишлатишингиз мумкин. Лондон метро бекатларида чипта сотиб олиш шу даражада осонки, ҳамма ерда "high-tech". Агар кредит карточкангиз бўлса, чиптани бемалол "touch-screen" кассаларидан сотиб олишингиз мумкин. Ҳамма нарса компьютерлаштирилган. Кредит карточкангиз бўлмаган тақдирда, бу ҳам муаммо эмас, чунки пулингизни автоматнинг кўрсатилган жойига ташласангиз кифоя, чипта дарровгина пайдо бўла қолади, бунинг устига қайтимингизни ҳам ҳеч қандай хатоларсиз олишингиз мумкин. Мана буни ташкиллаштирилган тизим деса бўлади!




Хуллас, Лондондаги ижара уйимга қадар сафарим давом этади...

Шундай қилиб, метрода яна роппа-роса 1 соат юриб, аввалдан ижарага олинган уйимгача етиб келдик. Лондон метросининг қулай томони шундаки, метро билан шаҳарнинг исталган қисмига бемалол боришингиз мумкин. Биз метронинг "Seven Sisters" бекатидан чиқдик. Бўлажак уйим жойлашган кўчани ахтариб топишга тушдик. Буни дўстим Акмал уддалади. Мен эса, ҳануз одамлар, шаҳарнинг қиёфасига назар ташлаш билан овора эдим. Мени Лондонда ҳайратда қолдирган яна бир нарса шу бўлдики, ҳар бир автобус бекатида сиз турган ҳудуднинг харитаси ўрнатилган. Хуллас, адашиб қолишнинг ҳеч бир иложи йўқ. Ва ниҳоят, Лондондаги уйимга ҳам етиб келдик...

Лондоннинг уйу ҳовлилари нега бунча кичкина?

Уйимга етиб келдиму....Менга уйим аввалига умуман Ñ‘қмади. Хуллас, эшикни тақиллатдик. Уй эгаси уйда йўқ экан, лекин бир киши эшикни очиб, "мана, уйнинг калити, уй эгаси кечроқ келади, мен кетдим," дедию чиқиб кетди. Мен бир нарса дейишга ҳам улгурмадим. Кейинроқ ошхонадаги столнинг устига қарасам, уй эгаси кечроқ келишини айтиб, хат ташлаб кетган экан. Акмал билан уйга кириб, менга ажратилган хонага ҳам кирдик. Хонам кичкинагина. Икки кишилик юмшоқ кат ва битта кичкинагина жавон қўйилган. Юқагина ўрин ва кампал (Биздагидек қалин кўрпа-тўшак эмас!). Хонам негадир жуда ҳам заҳ . Оёқ-қўлларим музлаб қолган эди. Энди бунинг устига уйнинг ҳам ниҳоятда совуқлигини айтмайсизми! Мен Лондонга кеч баҳор, яъни май ойида келгандим. Бу ернинг ҳавоси май ойида биздагига ўхшаб иссиқ бўлмас экан. Ҳар кун ёмғир Ñ‘ғади. Хуллас, Акмал билан бирпас гаплашиб ўтирдик. У менга ҳаммаси яхши бўлишини, ҳеч ҳам хавотир олмаслигимни ва фақат олға интилишимни айтди. Мен бўлсам ҳамон хавотирдаман. Чунки атиги 150 фунтим бор, холос!..Акмал бироз шошаётганини айтиб, чиқиб кетди. Ёлғиз ўзим қолдим. Ҳеч ким йўқ.

Яшаш учун курашнинг ибтидоси




Уйда бир ўзимман. Ўзимни худди бир қоронғу ўрмонга ташлангандек ҳис қилдим. Ёлғизлигимнинг устига совуқни айтмайсизми! Нимага совуқлигини эса кейинроқ билдим. Яъни бунинг сабаби шунда эканки, бу ерда газ ва электр ҳақларининг қимматлиги боис, одамлар уйларини фақат кечаси салгина иситиб олишар экан. Мен эса пешин вақтида келганман. Қорним ҳам оч...Уй эгаси ҳали келмади. Қоронғу ҳам тушмоқда. Шу туришда ётоқ ўрнимга ўтирдиму йиғлай бошладим. Шундай йиғладимки энди....Йиғлаб-йиғлаб ётиб, ухлаб қолибман. Бир пайт эшикнинг ёпилган овозидан уйғониб кетдим. Турсам, бошимда кучли оғриқ, этим уюшиб қолган, оёқ-қўлларим музлаб, тахта бўлиб қолган. Ҳали кийимларимни ҳам алмаштирмаганман. Уй эгаси мени чақирди. Аёл киши экан. Ўзини таништирди. Инглиз тилида бемалол суҳбатлашдик. Қизиқ, Ўзбекман-да барибир, уйга келган меҳмонни эъзозлаш нималигини биламан. Бу аёлдан, "бир пиёла чой ичасанми?" деган сўзни кутдим, лекин...Бунинг устига у менга уйдаги қонун-қоидаларни тушунтира бошлади. "Буни кўп Ñ‘қма, буни кўп ишлатма," дерди, бундан эса мен ўзимга-ўзим, "эй, аҳмоқ, мана, ниятингга етдингми, Лондонни ҳам кўрдинг, ота-онангни қарзга ботириб келиб, энди мана бунақа одамлар билан яшайсан," дердим. Тезда ҳамма гапларни эшитиб, секингина хонамга қайтиб бордим. Лекин уйнинг совуқлигини айтиб, уй эгасидан уйни бироз иситишни илтимос қилдим. Уй эгаси ёмон аёл эмас экан. Тезда тил топишиб кетдик. Хонамга кирдим. Яна мени йиғи босди. Шу ётганча эрта тонггача йиғлаб чиқдим. Онажонимни соғиниб, йиғладим...

Ва ниҳоят тонг ҳам отди...

Юртимда эканлигимда эрта тонгда ҳар куни онамнинг овозларини эшитардим. Онам, "болам, турақол, ишингга кеч қолмагин яна," деб уйғотардилар. Мен эса эркаланиб, зўрға ўрнимдан турардим. Онажоним бўлса ширин чой билан иссиққина нонни кўтариб олиб, "чойингни ичиб олгин болам," деб парвона бўлардилар. Мен эса ҳар доим, "эй, ойижон, кейин ичарман, ҳозир ишимга кечга қолишим мумкин," деб парво қилмасдим. Энди эса...Тонг ҳам отди, лекин осмон биздагига ўхшаб ёришиб кетмаган. Турдим, уй жим-жит. Уй эгаси ухлаб ётибди. Кўзларимдан ёш оқарди, чунки онамни кутардим...Онам менга Лондонга келиш олдидан ҳар хил нарсалар бериб юборгандилар. Булар - 10 та дона "Snickers" шоколади ва 5 та тайёр енгил овқат (буни овқат дея олмайман, чунки бунга қайнаган сув қўйиб, бироз кутсангиз тайёр бўлади). Бир амаллаб сув қайнатиб, тез тайёр бўладиган овқатнинг биттасини еб олдим. Чойнинг ўрнига иссиқ сув ичдим. Ва секингина кўчага чиқиб кетдим.

Лондон билан яқиндан танишув ёки пулимни чамалашга сарфланган вақÑ‚

Кўчага чиқдим. Нимагадир ҳеч ким йўқ. Ҳамма дўконлар ва супермаркетлар ёпиқ. Ўзим яшайдиган ҳудудни айландим. Нимага ҳеч ким йўқлигини кейин тушундим. Мен келган куннинг эртаси шанба куни эди. Бу ерда одамлар дам олиш кунларини аксаран уйда ўтказишар экан. Кейин дўконлар ҳам соат 10 дан кейин очилар экан. Мен кўчага чиққан вақтимда эса, соат еттилар чамаси эди. Очиқ турган бир дўконга кўзим тушиб, секингина кирдим-да, нарх-наволарни кузата бошладим. Қарадиму юртимдаги нархларга солиштира бошладим. Бир дона олманинг нархи 30 пенс (буларнинг тийини), бу – бизнинг пулимизда 700 сўм дегани. "Эй, Худойим, бу бир дона олманинг нархи бунча қиммат, яхшилаб савдолашсангиз, Ўзбекистонда бу нархга бир кило олма олса бўлади,"-деб ҳеч нарса олмасдан, қайтиб чиқдим. Кўчада юриб-юриб, интернет кафе излай бошладим. Ахийри анча юриб, бир жойни топдим. Кириб, бир соатига бир фунт тўлаб, уйга интернетдан SMS юбора бошладим. Ҳар бир SMS ни ёзаётганимда йиғлаб-йиғлаб ёзардим. Интернет кафе ходимлари бир неча бор , "Are you OK?" деб ҳам сўрашди. SMS ларни тугатиб, яна кўчага чиқдим. Юрагимга ҳеч нарса сиғмайди. Акмал дўстимга телефон қилай десам, имконим йўқ, чунки қўлимда телефоним йўқ. Қорним эса, роса оч. Бир жойдан сендвич олмоқчи бўлувдим, нархини қарасам, бир ярим фунт экан, бу - бизнинг пулда 3.000 сўм дегани, ахир. Бу пулга Ўзбекистонда катта бир косада девзира гуручидан дамланган ош сотиб олиб, паққос туширса бўлади--ку!...Бу сендвичга эса ҳеч қачон тўймайсиз! Секин уйимга қайтдим. Жомадонларим ҳали очилмаган. Қўлимда Тошкентга қайтишга чипта бор. "Уйимга қайтиб кетсаммикан?" деб ўйлардим. Хонамга кириб, яна ёлғиз бошим билан йиғлашга тушдим. Шу зайлда иккинчи куним ҳам ўтди...

Лондонда иш топиш йўлидаги саргузаштларимни эса 4-ҳикоямдан билиб оласиз.

Давоми бор,..Ҳусан Шерматов, Лондон

Work for the Hereafter,and Allah will be enough for you for your worldly concerns.

ibnUyayna

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 164
  • -oldi: 610
  • Xabarlar: 886
  • Jins: Erkak
  • Inniy uhibbukum fillah
    • inna lillahi va inna ilayhi rojiun
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #5 : 07 Fevral 2009, 02:59:12 »
Лондонда кўчада юриш осонми ва яна иш топиш-чи?..

Лондон кўчаларида саргардонлик
4-ҳикоя
Хуллас, шу аснода кунлар бир-бирига уланиб борарди. Буни қарангки, Лондонга келганимга уч кун бўлибди. Ота-она, ёру биродарлар, қариндош-уруғлардан узоқда уч кун яшаб қўйибман. Тонг отди. Яна эрта уйғондим. Дарровгина кийиниб, чой ҳам ичмасдан кўчага отландим. Учинчи кун якшанба эди. Нимагадир шу куни кўнглимга нонушта сиғмади. Қўлимга уйимдан онам бериб юборган шоколадларни олиб, кўчага отландим. Мақсад Ñžқиш жойимни топиш эди. Лондондаги уйим метро бекатига жуда яқин жойда жойлашган эди ва Ñžқишим кейинги бекатга яқин эди. Пулимни яна аяб, секингина йўлга пиёда отландим. Ўша кун тонгда жуда ҳам совуқ эди. Устимга қалин кийиниб олгандим. Қўлимда дўстим Акмал бериб кетган кичкинагина харита. Хуллас, йўлдаман. Шу қадар кўп юрдимки, асти сўраманг. Роса чарчадим. Бунинг устига кун ҳам совуқ. Йўл-йўлакай метронинг кейинги бекати, яъни Ñžқиш жойимни топиш учун ҳар томонга аланглаб боқардим. Лондон метросининг харитасига қарасангиз, бекатлар бир-бирига жуда яқин жойлашгандек. Мен ҳам бекатлар бир-бирига яқин экан деб, нақ бир соат пиёда юрибман. Ёмғир ҳам Ñ‘ға бошлади. Ҳаво эса янада совуди. Ўзимга ўзим, “Агар шу йўсинда ҳар куни пиёда бориб келсам, тамом бўламан-ку”, дердим. Йўловчилардан секингина Ñžқиш жойим қаердалигини билиш-билмасликларини сўрардим. Баъзилари жуда ҳам қўпол, ҳатто бетимга ҳам қарашмасди, яна бошқалари эса қўлларидан келганча ёрдам беришарди. Шу зайлда ёмғирга бўкканча Ñžқиш жойимни ҳам топдим. Теварак-атрофни яхшилаб ўрганиб, ортга қайтдим. Лекин бу гал ПИЁДА ЭМАС! Чарчаб кетганим, яна қорним очлигини айтмайсизми?! Ўзимни гуёки бир ташландиқ инсондек ҳис қилардим. Зўрға автобус бекатига келиб, автобус кута бошладим. Шу орада бекатдаги одамларни кузата бошладим. Кўзим биринчи бўлиб қора танли кишиларга тушди. Улардан ўзимни секингина четга олдим. Чунки умрим бино бўлиб қора танли инсонларни учратмаган эдим-да. Автобус ҳам келди, чиқишдан аввал нархини суриштирдим. Ҳайдовчи 2 фунт (4 АҚШ долларига тенг) бўлади, деди. Бу мен учун даҳшат эди. Ўзингиз ўйлаб кўринг, автобуснинг бир бекатига бориш учун ҳам 2 фунт тўлашингиз керак. Чарчаганим туфайли, эй, бор-эй, пулим кетса кетсин деб йўл ҳақини тўладим. Уйга келиб, яна ёлғиз қолдим. Лекин бу сафар уй иссиқ. Уй эгасига уйнинг совуқлигидан шикоят қилганим учунми бу гал иситиш мосламасини Ñ‘қиб кетган экан. Тезгина қўлимга қоғоз ва қалам олиб, Лондонга келган кунимдан буён қилган сарф-харажатларимни ҳисоблаб чиқдим. 150 фунтимдан 10 фунти кетибди. Ўзбек сўмига 20.000 сўм дегани. Яна уйда ёлғизман. Юрагимга қил сиғмайди. Онамни, отамни соғиндим. Чарчаганим туфайлими, шу куни тезгина ухлаб қолибман. Кунларим шу зайлда ўтиб борар эди.

ÐŽқиш ҳам бошланди!

ÐŽқув юртимга келиб, тезгина рўйхатдан ўтиб, биринчи дарсимга кирдим. Секингина талабалар билан сўрашдим. Домлам ҳақиқий инглиз аёли ва яна ўз шевасида гапиргани учунми, аввалига тушунмадим. Лекин диққат билан эшитиб ўтирдим. Талабалар билан танишув бошланди. Мен ҳам ўзимни таништирдим. Минг афсуски, ҳеч ким, ҳатто домлам ҳам Ўзбекистон қандай давлат эканлигини, қаерда жойлашганини билмасди. Ҳамма ҳайрон. Лекин талабалар орасида бир йигит менга қараб, “Эй, мен Россияданман,” деб қолди ва ҳаммага Ўзбекистоннинг қаердалигини харитадан тушунтира бошлади. Шу қадар қувондимки, асти сўраманг. Дарс жараёни эканига қарамай, у йигит билан рус тилида гаплаша бошладим. У ҳам яқиндагина Лондонга келган экан. Дарсдан чиқдим. Биринчи қилмоқчи бўлган нарсам у-бу нарса еб олиш эди. Буни қарангки, Лондон кўчаларининг ҳар қадамида кафе, бар ва ресторанларга кўзингиз тушади. Ҳамма нарса сизга муҳайё, агар пулингиз етса, албатта! Кичкина сендвич сотиб олдим, ўзиям нақ 2 фунт тўладим. Еб бўлиб, 5 фунтга телефон карточкаси сотиб олдим-да, уйимга қўнғироқ қилишга тушдим. Онамнинг овозларини эшитишни жуда-жуда хоҳлардим. Худди менинг қўнғироғимни кутиб ўтиргандек, гўшакни онамнинг ўзлари ола қолдилар. Бу ерда соғинч ҳисси одамни шу қадар қийнар эканки, асти сўраманг. Онамнинг биринчи сўзлари, “Ҳусанжон, болам, ўзингмисан!” бўлди. Менинг тилим эса ҳатто саломга ҳам айланмасди, фақат йиғлардим. Онам бундан дарҳол хавотирга тушиб қолдилар. Онамни ташвишга қўймаслик учун шоша-пиша ўзимни босиб олиб, гапира бошладим. Анча суҳбатлашдик. Онажоним ҳар доимгидек ўзларидан хавотир олмаслигимни, фақат ўзимни ўйлашимни таъкидлардилар. Айтадиган гапларим кўплигидан, шошиб-пишиб гапирардим. Чунки вақтингиз чегараланган. Онам бўлса, “Овқатингни едингми, болам,” деб сўраганлари сўраган эди. Мен эса, онажоним хавотир олмасинлар деб, уни едим, буни едим деб ёлғон гапирардим. Шуниси ҳайратланарлики, Худойим оналарга шундай бир ҳис ато этганки, минг ёлғон гапирганингиз билан дарров билиб олишади. Онажоним ҳеч нарсадан пул аямаслигимни таъкидлар эдилар. Қарз олиб, пул топиб қўйганларини, пулим тугаса, албатта юборишларини айтардилар. Шу зайлда гаплашиб, хайрлашдик. Ўша куни юрагим нимагадир жуда сиқилди. Мени ҳамон уйга қайтиш истаги қийнарди. Шунда дўстим Акмалнинг менга айтган бир гапини эслаб қолдим. Акмал, “Ҳусан, Лондонни ҳали билмайсиз, Сити деган жойларига боринг, бир айланиб келсангиз, озгина дам оласиз,” деб айтганди. Нима бўлса бўлди деб, ҳамма нарсани йиғиштирдиму Лондонни томоша қилгани кетдим. Яна йўл ҳақини ўйладим. Шунда кўзим нимагадир автобусларнинг эшикларига реклама тарзида ёпиштирилган “Oyster” деган сўзга тушди. Газета сотиладиган айрим дўконларда ҳам шунақа рекламалар ёпиштирилган. Дўконлардан бирига кириб, секин бунинг нималигини сўрадим. Менга бунинг пластик йўл чиптаси эканлиги ва уни қандай қилиб ишлатиш кераклигини тушунтириб беришди. Буни қарангки, талабалар учун ҳам махсус “Oyster” чипталари чиқарилар экан, лекин буни Ñžқув юртларидан олиш кераклигини Ñžқтиришди.

Oyster йўл карталари нима ўзи? (Бадиий чекиниш)

Тошкентда сотиладиган ойлик йўл чипталаридан фарқли ўлароқ Лондонда Oyster деб аталувчи йўл чипталари сотилади. Буни хоҳланг метро бекатлари ёки махсус дўконлардан олишингиз мумкин. Бундай чипталар ҳафталик, ойлик, кунлик сифатида сотилади. Бунинг учун сиз дўконга бориб, керакли муддатли чиптани сотиб олишингизни айтсангиз, бас. Сизга ҳеч қандай муаммоларсиз дарҳол муҳайё қилишади, пулини тўласангиз кифоя. Бу дегани эса, тўлаган пулингиз чиптангиз ҳисобига киритилади ва ҳар марта ишлатганингизда, шунча марта депозит сифатида қўйган пулингиз камайиб бораверади ва бу “Pay as you go” дегани ёки ҳафталик олсангиз, хоҳлаганча автобусларда юришингиз мумкин ва бу энг қулай ҳамда арзон йўли. Менга буни тушунтириб беришганда, мен ҳам дарҳол шундай чипта ола қолдим. Чунки транспорт харажатларим 50 фоизга арзонлашди. Бундай пластик карточкаларни ишлатиш йўли жуда ажойиб. Яна гап Hi-Tech га бориб тақалади. Лондонда 99,9% аҳоли нақд пул тўловисиз Лондон транспортларидан фойдаланишади десам муболаға бўлмайди. Аввал бундай карточкалардан бирини сотиб оласиз, кейин автобусга чиқаётиб, ҳайдовчи олдида турадиган мосламага секингина теккизиб оласиз, мосламадаги чироқ яшил рангда ёнса, марҳамат, ичкарига ўтасиз, қизил рангдагиси ёнса эса, ҳайдовчи сизга дарровгина карточкангиз ҳисобини яна қандай қилиб тўлдиришингизни тушунтириб беради. Умуман олганда, Лондонда ҳамма савдо нақд пул тўловисиз амалга оширилади. Талабалик чиптасига келадиган бўлсак, ўзингиз таҳсил олаётган Ñžқув юртига бориб, сўровномани тўлдирасиз ва роппа-роса 7 кун деганда расмингиз туширилган Oyster талабалик пластик карточкаси почта орқали етиб келади. Бу билан сиз янада арзон, яъни 50% га қўшимча 30% арзон нархда юрасиз. Бу Англия ҳукумати томонидан талабага кўрсатилган энг ажойиб иқтисодий ёрдам демакдир!

Лондон бўйлаб илк саёҳатим




Керакли чиптани сотиб олдим. Анча кўнглим енгил тортди, чунки энди 50% арзон нархда транспортдан фойдаланаман. Шу куни Лондон билан янада яқинроқ танишиш мақсадида 4-рақамли йўналишдаги автобусга чиқдим. Автобус икки қаватли бўлгани учун иккинчи қаватига чиқиб олдим. Энг олдинги ўриндиғига ўтириб, шаҳарни томоша қилишга отландим. Бу автобус Waterloo деб аталмиш поезд бекати жойлашган жойгача боради. Аста-секинлик билан City ичкарисига кириб борар эканмиз, ҳайратдан Ñ‘қа ушладим. Ҳайрат, ҳайрат ва яна ҳайрат!!! Бу бизнес марказларини, йирик ширкатларнинг биноларини айтмайсизми!...Архитектурасига умуман гап йўқ. Лондоннинг энг чиройли жойлари деб аталадиган Barbican, Angel, Moorgate, London Bridge деган жойларидан биринчи марта ўтдим. Waterlooга қандай қилиб етиб келганимизни билмай қолибман. Автобусдан секингина тушдим. Ҳамон ҳайратдаман. Шаҳарнинг ўзгача қиёфасидан ҳайратланиб кетдим. Ҳамма дардларимни унутганман. Шоша-пиша Waterloo вокзалини қидирардим, нимага дейсизми, чунки у ердан Франциянинг Париж шаҳрига борадиган, Ла-Манш бўғози остидан юрадиган Eurostar поездларини томоша қилиш эди( Ҳозирда эса, Eurostar поездлари King’s Cross St. Pancras бекатидан юради, бу эса турадиган уйимдан унча узоқда эмас, қалай, зўрми!). Эҳ, аттанг, афсуски, фото камерам йўқ!...Ҳайратдаман, вокзал одамлар билан шу қадар гавжумки, асти сўраманг!...Анча вақÑ‚ томоша қилиб, кейин яна ортга, уйга отландим...Автобусда кетарканман, ҳамон ярим хаёлим қандай қилиб иш топишда эди. Акмал дўстимнинг яна бир гапи эсимга тушиб қолди. Дўстим менга, “Ҳусан, Лондон бу Оврўпо, бу ерда уялиб, иш сўрамаслик кетмайди, ҳаракат қилиш керак!” деб айтганди. Унинг гапларини эслаб, уйгача иш қидириш йўлларини ўйлаб кетдим.

Иш қидириш жараёни – “Ҳозирча иш беролмаймиз” ёки “Йўқ” жавобини эшитиш қанчалар оғир!

Лондонда ҳаётим аста-секин давом этиб борарди. Атроф-муҳитга анчагина кўникиб қолдим. ÐŽқишларим ҳам яхши кетаяпти. Фақат ҳанузгача иш йўқ...Лондонга келишдан аввал уйимдан 200 тача резюме, яъни CV лар тайёрлаб келган эдим. Ўзимга ўзим, “Уялишнинг кераги йўқ!” деб, юрган йўлимда кафе, барлардан иш сўрай бошладим. Лондонда иш жудаям кўп дейишса, ҳайрон бўлманг. Иш ростдан ҳам кўп, лекин уни топишнинг йўлини билиш керак. Хуллас, нимагадир ҳамма менга рад жавобини берарди. Пулимнинг эса чўғи камайиб бормоқда...Рад жавобини шу қадар кўп эшитдимки, асти сўраманг! Қийналиб кетдим, йўл юриб, орада йиғлаб ҳам қўяр эдим. Тўғри, йигит кишиман! Бизда йигитларга йиғлаш ярашмайди, лекин бу ер Лондон. Ота-онадан узоқда. Мустақил ҳаёт! Душанба куни эди. Лондонга келганимга икки ҳафта бўлди. ÐŽқув юртим биносининг биринчи қаватида Англияда машҳур катта бир “99p superstore” супермаркети бор эди. Ёнимда эса атиги 60 фунт қолган. Шу супермаркетга кирдим. Юрагим шу даражада сиқилган эдики, тасвирлашга тил ожиз. Кўзимга дунё тор кўринарди...Хаёлимда фақат бир гап, “Энди қандай иш топаман, ота-она, эл-юрт олдида Англияга кетаяпман деб келдим, уйга қайтиб борсам, уларнинг юзига қай юз билан қарайман!...” Нима бўлса бўлди деб, Ñ‚Ñžғри сотувчининг олдига бордим. Супермаркет бошқарувчисини чақириб беришини сўрадим. Аҳволимни тушунтирдим, иш кераклиги, пулим тугаётганини айтдим. У мени дарров тушунди-да, четга ўтиб туришимни айтди ва микрофондан бошқарувчисини чақирди. Бошқарувчини кўришим билан яна мени ҳаяжон ва қўрқув босди. У эса менинг ёнимга келиб, кулиб турар эди. Хуллас, унга ҳам аҳволимни тушунтирдим. Иш кераклигини айтиб, роса ялиндим. Керак бўлса, ярим кечаси ҳам ишлашга тайёрлигимни айтдим. Шу қадар ёрдам беришини сўрадимки,..буни тасвирлаб бериш қийин...У эса менга тикилиб турарди. Хуллас, гапимни тугатдим. Шундан сўнг бошқарувчи мендаги ишлаш иштиёқининг қанчалар кучлилигидан ҳайратда экани, бироқ ҳозирча бу супермаркетга ишчи керак эмаслигини айтди. Мен эса бу жавобга чидай олмасдан, йиғлаб юбордим. Ўша куни Худойим, “Ол, қулим,” деган эканми, бошқарувчи фикримни бошқа томонга чалғитди. Менга ширин муомала билан, “Дўстим, биласанми, менинг бир яқин дўстим ушбу супермаркетнинг Camden Town ҳудудидаги шоҳобчасига бошлиқ. Ҳозир унга сен ҳақингда телефон қилиб, сени ўша ерга юбораман. Фақат кеч қолмасдан борасан. Ундан сенга иш беришини сўрайман, албатта беради,” деди. Эй, Худойим, қулоқларимга ишонмасдим. Бирдан тетиклашиб, диққат билан кўрсатмаларига қулоқ солиб, қаерга боришимни билиб олдим. У эса менинг ёнимда дўстига телефон қилди. Мени унга таништириб, тезда олдига етиб боришимни айтди. Мен эса, унга бундан қанчалик хурсандлигимни айтиб, роса раҳматларимни Ñ‘ғдирдим. Шу инсон Барака топсин! Қачон шу инсон эсимга тушса, ҳар доим унга ўз шукроналаримни айтаман. Ўзим ичимга сиғмайман, у ердан отилиб чиқиб, йўлга тушдим...

Қайдасан Camden Town (Лондоннинг ёшлар орасида энг машҳур ҳудуди)!

Автобус бекатига чиқдим. 29-рақамли автобусни кутар эканман, миямда бир ўй, “Автобус тезроқ кела қолса-чи! Тезроқ етиб борсам. Эй, Худойим, ишқилиб, ишини бошқа одамга бериб қўймасин-да, эй, Худойим, ўзинг ёрдам бер,” дер эдим ўзимга ўзим. Автобус келди ва роппа-роса 30 дақиқа деганда етиб бордим. Буни қарангки, йўлдаги светофор чироқлари худди менинг хаёлларимни тушунгандек, менга ёрдам бергиси келгандек, автобус светофорга яқинлашиши билан яшил чироқлари ёнарди. Хуллас, “99p superstore” супермаркетининг Camden Town бўлимига ҳам етиб келдим. Шоша-пиша ичкарига кирдим. Мени супермаркет бошқарувчиси кутиб турарди. У билан саломлашдим. Унинг келиб чиқиши польшалик экан. Менга ўзини таништирди. Мен эса эндигина ишдан оғиз очишни бошлашим билан, у дўсти орқали ҳаммасидан хабардор эканини айтиб, “Ҳозир бўшмисиз?” деб сўради. Мен, “Ҳа, бўшман,” дейишимни биламан, менга иккинчи қаватга чиқишим, тезда уст-бошимни алмаштириб олишим ва у ерда мен учун ҳамма нарса тахлаб қўйилганини айтди. Менинг эса бундан оғзим қулоғимда... Дарровгина айтганларини қилиб, пастга тушдим. Мен ҳамма ишловчилар билан таништирди. Омадим келганлигини қарангки, бу ерда ҳамма рус тилини яхши биларкан. Чунки ходимларнинг кўпчилиги Украина ва Россиядан экан. Фақат бошлиқ ёрдамчиси Озарбайжондан эканини айтди ва у ҳам мен билан рус тилида гаплаша бошлади. Ҳамма билан танишиб бўлдим. Мени жуда яхши қабул қилишди. Менежерим , “Супермаркетимизга хуш келибсан!” деб, менга иш шартномасини тутқазди. Энди менинг бахтиёрлигимни кўринг!...Қувончим ичимга сиғмайди! Мени бу ерда нималар кутаётганлигини ҳам ўйлаб кўришга фурсатим йўқ эди. Хуллас, Лондонга келганимдан роппа-роса икки ҳафта ўтиб, иш топдим ва биринчи иш кунимни ҳам бошлаб юбордим. Менежерим ҳамма нарсани тезда тушунтириб берди, иш ҳақимни ҳам айтди. Бунинг қанчалигини мен ҳеч кимдан яширмайман. Биринчи иш ҳақим соатига 5.35 фунт, яъни 10 АҚШ доллари эди...

Бу супермаркетда бошимдан нималар кечганию нега бошқа иш излашга тушганим ҳақида 5-ҳикоямдан билиб оласиз,.. Ҳусан Шерматов, Лондон
bbc

Work for the Hereafter,and Allah will be enough for you for your worldly concerns.

ibnUyayna

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 164
  • -oldi: 610
  • Xabarlar: 886
  • Jins: Erkak
  • Inniy uhibbukum fillah
    • inna lillahi va inna ilayhi rojiun
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #6 : 07 Fevral 2009, 03:01:18 »
Шўрвамдан татиб кўрмайсизми ёки салом Mc Donalds

Ҳикояни бошлашдан аввал бир кулишайлик,..а, лаббай ёки Лондонда бўш вақтимни қандай ўтказаман:
6-ҳикоя

Ассалому алайкум, менинг дардларимни бирга баҳам кўраётган азиз Ñžқувчи! Келинг, сизни ҳикоямни Ñžқишга таклиф этишдан аввал бўш вақтларимни қандай ўтказишим борасида икки оғиз сўз юритай:

Хуллас, агарда бўш вақтим топилгудек бўлса, авваламбор машғулотни ошхонадан бошлайман. Нимага дейсизми, чунки таом тайёрлаш менинг энг севимли машғулотларимдан биридир. Эҳ, буни тасвирлаш мен учун мароқли ва қизиқарлидир. Ҳа, дарвоқе, бугунги таомимнинг номини айтишни унутибман-ку! Бугун қўй гўштидан тайёрланадиган қовурма шўрва қиламиз!.. Аввал notebook компьютеримни ошхонага олиб чиқиб, ўзбегимнинг асл мумтоз мусиқаларидан бири бўлмиш “Тановар”ни баланд овозда қўйиб, қўшиқнинг оҳангию сўзларидан илҳомланиб ва қўшиқчига жўр бўлган ҳолда таом тайёрлаш, яъни янги сотиб олинган лаҳм қўй гўштини бўлаклашдан бошлайман. Гўштни чиройли қилиб Ñ‚Ñžғраб бўлиб, секин пиёзни тозалаш ва уни Ñ‚Ñžғрашга ўтаман. Ҳар марта пиёзни Ñ‚Ñžғраётганимда пичоқнинг ўткир тиғлари билан оштахтани тақ-тақ қилиб уриб қўяман ва албатта, оштахта овозию “Тановар” куйининг оҳанглари мени шундай илҳомлантириб юборадики, асти сўраманг. Мана, пиёз ҳам тайёр. Энди бошқа сабзавотлар, яъни картошка, сабзи, помидор ва яна керакли зираворларни тайёрлаб қўяман. Албатта, “Тановар” куйи ҳали ҳам янграмоқда. Ва ниҳоят ҳамма нарса тайёр!

Қойилмақом қовурма шўрва

Онажоним уйдан юборган ўзбекча қозонни олов устига қўйиб, қўлим билан секингина текшириб кўраман, “а, бу қозоним қизиганмикан ёки йўқми?”-деб. “Ҳа, энди қизибти...” Навбат олий навли Ñ‘ққа келади. Ёғни қозонга чамалаб қуямиз. Бироз қизишини кутамиз. Анааа, Ñ‘ғ ҳам тайёр бўлди. Капкирни оламиз-да ишни бошлаймиз. “Тановар”ни янада баландроқ қилиб, қизиб турган Ñ‘ққа пиёзни соламиз. Оҳ-оҳ-оҳ! А бу пиёзнинг чарсиллашини айтмайсизми!...Пиёзнинг кесилган ҳар бир толаси Ñ‘ғда шундай рақсга тушадики, ўйнайвериб-ўйнайвериб қизариб кетади-я! Навбат тайёрлаб қўйилган гўштимизга келади. Уни ҳам соламиз. Вой-дод! Эҳ, ўзбегимнинг таоми бор бўлсин! А бу гўштларимизнинг ҳидлари димоғимизга бир уради-я! “Тановар” куйини айтмайсизми, ижрочига ҳар замонда, “Эй, яшанг!” деб баланд овозда қичқириб ҳам қўяман. Кейин эса, картошка, сабзи, помидор, туз ва бошқа зираворларни солиб, қозоннинг у Ñ‘ғидан олиб, бу Ñ‘ғига солиб, яхшилаб қовурамиз. Ҳар кавлаганда қозондан чиқувчи жанг-жунг товушлари эса мени янада илҳомлантиради, ўзимни худди ўзбегимнинг чойхонасидагидек ҳис қиламан. Яхшилаб қовурилган масаллиқ устига қайнатилган сув солиб, шўрванинг бир қайнаб чиқишини кутамиз. Кейин оловни секингина пасайтириб, 1-1,5 соат қайнатамиз. Энди эса, навбат кутишга...

Дастурхонга марҳамат




Мана, айтилган вақÑ‚ ҳам ўтди. Қўлинг ўргилсин шўрва ҳам тайёр! Оҳ-оҳ-оҳ, ҳидини айтмайсизми! А бу гўштимиз ҳил-ҳил бўлиб кетибди-ку! Ҳар бирини олганимда, узилиб кетай-кетай дейди-я,...худди бировдан уялгандек! А, лаббай, бир нима дегандек бўлдингизми? Шўрвани косага ҳам сузиб олдик. Овқатнинг ҳиди димоқларига уриб, ҳамма қўшнилар секингина кўз қирларини ташлаб қўйишади. Майли, яна кинналари кириб юрмасин деб, уларга ҳам ярим коса-ярим косадан сузиб берамиз, ош бўлсин, деб! Ийи, овқат тайёр-ку, нимага қараб турибсиз, келинг, меҳмон бўлиб кетасиз! Акмал, дўстим, қаердасиз? А бу акаларингизни ҳам олиб келинг, шўрва совумасдан ичиб олишсин! Энди эса, ҳаммага Ñ‘қимли иштаҳа тилаб, кейинги ҳикояга ўтамиз, қани кетдик!

Trafalgar майдони бўйлаб саёҳатим давом этади...

Trafalgar фавворалари шовқини остида анча ўтириб қолдим. Ҳамон хаёлим, “Энди нима қиламан?” деган савол билан банд. Атрофни томоша қилиб ўтириб, бирдан кўзим Лондоннинг ўша дунёни ҳамон ҳайратга солиб келаётган “Big Ben”ига тушди. Мен “Big Ben”ни кўришни доимо орзу қилиб келганман. Ўрнимдан туриб, улкан соат томон қараб йўлга тушдим. Тезда пиёдалар йўлакчасига чиқиб олиб, қадамимни тезлаштирдим. Йўлимда эса, Лондонда машҳур TESCO супермаркетини учратиб қолдим. Ўзи супермаркетда ишлаб, бўларим бўлган. “Майли, бошқа чора йўқ, нима бўлса пешонамдан,” деб супермаркетга кириб, менежерини чақиртирдим. Менежер жуда ҳам хушмуомала инсон экан. Мен унга иш кераклигини айтдим ва аввалги иш жойимда нималарни бошимдан кечирганимни айтиб бердим, ҳаммасини очиқ-ойдин гапирдим. У эса кулиб юборди. Кейин, “Дўстим, бизда оғир юкларни ҳеч қачон ходимларимиз ташишмайди, бизда ҳаммасини техника бажаради,” деб айтди ва менга тўлдириш учун анкета берди. Мен уни тезда тўлдириб, қайтардим. Менежер агар иш чиқса, албатта чақиришини айтди. Мен эса, ҳафсалам пир бўлиб, яна “Big Ben” сари йўлимда давом этдим. Анча юрдим, кўчалар чиройли ва одамлар билан гавжум. Менинг кўнглимга эса қил ҳам сиғмайди. Ниҳоят, “Big Ben”га ҳам етиб келдим. Келдиму ҳамма муаммоларимни унутиб юбордим, нимага дейсизми, чунки “Big Ben” нинг остидан туриб, унга ердан қиё боқиш завқли эди-да....Борганимда соат иккига яқинлашиб қолган экан, бирдан “Big Ben”нинг қўнғироқлари бонг уриб кетса бўладими?! Соат шу қадар қаттиқ бонг урдики, асти сўраманг:




Кимлардир улкан соатни суратга олиш билан овора....Бир ўзим атрофни айландим. Ҳамон ҳайратдаман. Атрофга боқар эканман, кўзим бутун дунёда тилларда достон бўлган London Eyeга тушиб қолди. Уни узоқдан туриб томоша қилдим, лекин яқинига бормадим. Чунки “Big Ben” шундоққина Темза дарёсининг ёнида жойлашган. Темза дарёси узра қад ростлаган кўприкларнинг бирида туриб олиб, узоқ вақÑ‚ теварак-атрофни томоша қилдим. Роса чарчоғим чиқди. Кейин кўзим автомобиль йўлида ўрнатилган йўл ишораларига тушиб қолди. Қарасам, “Victoria Station” деб ёзилган экан. Бу вокзал ҳақида китобларда жуда кўп Ñžқиганман. Энди шунча йўл юрдим, шу вокзални ҳам кўрмай кетсам бўлмайди, деб яна пиёда йўлга тушдим. Вокзалга бориш учун Victoria шоҳ кўчаси бўйлаб юриш керак экан. Шу шоҳ кўча томон ошиқдим. Ҳайратдаман, шоҳ кўчанинг икки тарафида турли хил давлат идораларию катта-катта ширкатлар жойлашган. Банкларнинг кўплиги-чи! Пиёда юриб, анча томоша қилдим. Ҳар бир бинонинг архитектураси ўзига хос. Юриб-юриб, Victoria вокзалига етиб келганимни билмай қолибман. Кўча одамларга лиқ тўла. Секин вокзал ичкарисига кирдим...

Victoria вокзали билан яқиндан танишув

Вокзал жуда катта бўлиб, у 3 қаватдан иборат. Биринчи қаватида 20 дан зиёд платформа жойлашган. Одамлар шу қадар кўпки, ҳамма бир томонга қараб қолган...Аввалига жуда ҳайрон бўлдим, кейин қарасам, бу поездларнинг қатнов рўйхати экан. Вокзалнинг бир томонида шу қадар катта мониторлар ўрнатилганки, асти сўраманг. Ҳамма Ñ‘қда реклама, қаёққа қараманг турли хил кафе, ресторанлар, савдо дўконлари ва супермаркетларга кўзингиз тушади.

Бу ердан иш топса бўлармикан?

Хуллас, шу асно вокзални анча айландим, кўзим одамлар билан гавжум бир ерга тушиб қолди. Нега бундай экан деб, ҳайрон бўлдим. Секингина ўша ерга бордим. Борсам, бу ер ўша бутун дунёга машҳур Mc Donalds ресторани экан. Аввалига анча иккиланиб турдим. Кейин, қани иш сўраб кўрай-чи деб, секингина ичкарига кирдим. Мендан сотувчи қизлар дарҳол, “How can I help you?” деб сўраб қолишди. Аввалига нима дейишни билмадим. Довдираб қолдим. Чунки ресторан одамлар билан шунақа гавжум эдики...Тўғриси, уялдим. Кейин тезда, “Менежер билан гаплашсам бўладими?” деб сўрадим. Улар менга тезгина менежерни чақириб беришди. Ичкаридан оқ кўйлак, галстукда бўлган тоза инглиз киши чиқиб келди. Ва мендан ширин муомала билан нима ёрдам кераклигини сўради. Мен унга иш қидираётганим тушунтиришни бошлагандим, секингина ўзини ташқарида кутиб туришимни айтди. Бироздан кейин менинг ёнимга чиқди. Мен эса шоша-пиша унга CV, яъни резюмеларимни кўрсатдим. У эса мен билан қизиқиб, бундан аввал қаерда ишлаганим ва таҳсил олганимни суриштириб кетди. Кейин эса, менга кулиб қараб, “Дўстим, қўлингда бакалавр дипломи бўла туриб, нега ресторанда ишлашга аҳд қилдинг? –деб сўраб қолди. Мен шоша-пиша унга ҳаммасини тушунтиришга ҳаракат қилишни бошладим. Яъни, пулим камайиб бораётганини, кейин қарзим борлигини айтиб, ундан иш беришини сўраб, роса ёлвордим. У менга қараб туриб, “Сенинг инглиз тилинг ходимларимникидан кўра анча яхши экан, сени ишга олмай, кимни оламан,” деб қолса бўладими? Ичимда бирдан титроқ турди, ҳаяжон яна мендан устун кела бошлаганди. Тилим каловланиб қолди. У эса гапида давом этиб, “Гап битта, лекин кечалари ҳам қолиб ишлашингга Ñ‚Ñžғри келади,” деди. Мен ҳаммасига розилигимни айтдим.

Аллоҳим, ҳаммаси учун ўзингга шукр!

Хуллас, биринчи ишимни йўқотган куним Худойимнинг инояти билан шу куннинг ўзида, яна тушлик маҳалига қолмай иккинчи ишимни ҳам топдим. Шундан сўнг, Mc Donalds менежери билан анча узоқ ва дилдан суҳбатлашиб қолдик. Менинг кўнглим эса энди тинч. Чунки ҳозиргина ишлик бўлдим. Менежер шундоққина ёнимда туриб, ресторан бош офисига телефон қилди-да, менинг исму шарифимни айтиб, ҳозир у ерга етиб боришимни таъкидлади. Менга эса, офисга бориб, қандай қилиб рўйхатдан ўтишимни тушунтириб берди. Мен раҳматни қуюқ қилиб, офисга қараб йўлга тушдим. Менежерим мени Лондондаги катта карнаваллар ўтказиладиган жой, яъни Notting Hill Gate шоҳ кўчасидаги бош офисга юборганди. У ерга етиб борсам, мени бир киши кутиб турган экан. У мени тезгина ичкарига бошлади ва иш шартномамни қўлимга тутқазди. Ҳамма қонун-қоидаларни тушунтирди. Кейин менинг устки кийимим ўлчамларини олиб, менга Mc Donalds ходимлари киядиган иш либосини беришди. Ҳаммаси чиройли қилиб битта сумкага солинган, сумкани қўлимга тутқазиб, ишга олинганим билан табриклашди. Менинг эса оғзим қулоғимда. Муаммоларим ҳам бир зумда унутилди. “Ишим бор-ку,” деб пулимни ҳар хил ширинликлар сотиб олишга сафрладим. Музқаймоқ еб, яна роса Лондонни айландим. Хуллас, кўнглим шод!!! Эртаси куни эрталаб ишимни Victoria вокзалидаги Mc Donalds ресторанида бошладим. Ҳа, айтганча, иш ҳақимни соатига 10 $ қилиб белгилашди.

Бу ерда бошимда нималар кечганини навбатдаги ҳикояларимдан билиб оласиз. Давоми бор,..Ҳусан Шерматов, Лондон.
bbc

Work for the Hereafter,and Allah will be enough for you for your worldly concerns.

Erkin01

  • Newbie
  • *
  • Rahmat
  • -aytdi: 0
  • -oldi: 3
  • Xabarlar: 9
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #7 : 06 Mart 2009, 06:26:42 »
Kechirasiz, Siz Akmalmisiz?

Ya tebe odnu umnuyu vesh skaju, tolko ti neobijaysya.
 Iz k/f “Mimino”.

Men Akmal bilan aeroportda qo’ng’iroqlashib, topishib olishim kerak edi. Bu xaqda Nuriddin aka bilan Toshkentga ketishimdan 3-4 kun oldin kelishib oldik. Akmal menga Toshkentdan qaytishimda oilasi uchun bir narsalar bervorishi kerak edi.
O’sha kuni qo’l telefonimni puli tugab qoldi: “Kirish” bor-u, “Chiqish” yo’q. Aslida pul bir kun oldin tugagan, lekin men, “Ketyapman-ku, bir taraflama aloqa ham yetarli” deb, pul o’tkazmagan edim. Aeroportda Akmalni qo’ng’iroq qilishini kutdim. Lekin u xa deganda qilavermadi. Uyimdan tez-tez qo’ng’iroq qilib turishgan edi. Uydagilarga Akmalni telefon nomerini berib, “Unga aytinglar, menga qo’ng’iroq qilsin”, dedim. Uyimdagilar Akmalga bu gapni yetkazishgan, Akmal  2-3 bor menga qo’ng’iroq qilgan ham, lekin mening telefonim doim band bo’lgan. Xaqiqatanam, o’sha paytda men bilan xayrlashish uchun qo’ng’iroq qiluvchi yor-birodarlar ko’payib ketdi. Samolyotga chiqish paytida yana bir qo’ng’iroq bo’ldi. Men qo’limda kamera bilan atrofni suratga olib ketayotgan edim. To kamerani o’chirib, telefonimni olgunimcha, telefonning ham uni o’chdi. “O’tkazib yuborilgan qo’ng’iroqlar” ro’yxatida Akmalning ham ismi turardi.  Xullas, biz Akmal bilan Kuala Lumpur (KL) aeroportida ko’risha olmadik.
Endigi vazifa – uni samolyotda topish edi. Samolyotimiz xavoga ko’tarilib, remenlarni bo’shatish mumkin bo’lgandan keyin Akmalni qidirish yo’llarini o’ylay boshladim. Tabiiyki, endi telefon menga yordam bera olmaydi – allaqachon uning ekranidagi “shoxchalari” yo’qolib, xech narsaga yaramaydigan matoxga aylanib qolgan. Samolyotga 200 atrofida yo’lovchi ketadi. Lekin o’sha kuni samolyotimiz to’la emas  – 160 tacha odam bor edi. Bu unchalik katta son emas, demak Akmalni topish ham muammo emas. Lekin shuni eslatib qo’yishim kerakki, men Akmalni oldin ko’rmaganman, biz bir-birimizni tanimaymiz. Shunday bo’lsada, uni oson topishimga ishongan xolda, asta qatorlarni aylana boshladim. Men Akmalning 25-35 yoshlardagi o’zbekistonlik yigit ekanini bilaman xolos. Mayli, bu ham katta ma’lumot, xarqalay qidirilayotgan yo’lovchilar orasidan ayollaru-bolalarni, qariyalarni va yana samolyotimizda ancha-muncha bo’lgan xitoylarni chiqarib tashlash mumkin. Mantiqan to’g’ri! Aksiga olib yo’lovchilar orasida yosh yigitlar ko’pchilikni tashkil qilardi. Men ularni bir-bir ko’zdan kechirib chiqa boshladim. Qator oralab yurarkanman, “Bularning qaysi biri Nuriddin akaning kuyovi ekan?”, deb o’ylardim. O’zimcha, umrimda ko’rmagan odamimni xisoblab topib olmoqchi edim. Xarqalay, Akmal professorning kuyovi – ziyolinamo qiyofali bo’lishi kerak, deb xisoblardim. Ko’zoynagi bo’lsa ham extimol? (Keyinchalik bilsam, ziyolilik belgisi Akmalda boshqacharoq ekan). Men yo’lovchilarga birovni qidirib yurganimni bildirmasligim kerak edi. Aniqrog’i, ularning basharasiga baqrayib tikilmasdan, sekin, zimdan qarashim kerak edi. Ko’z oldimdan turli qiyofalar ketma-ket o’ta boshladi. Aqlli va unchalik aqlli bo’lmagan, tirjaygan, xo’mraygan, charchagan va x.k… - xar xil qiyofalar. Tez orada men Akmalni osongina topib olish niyatim qanchalik be’mani ekanligini xis qila boshladim. Bu basharalar menga xech narsani bildirmasdi. Ayrimlar xalitdan uyquga ham ketishga ulgurgandi-ki, ularni ko’rib mening jaxlim chiqardi: “Birpas uxlamay tursalaringchi”, degim kelardi. Go’yoki, ochiq ko’zlardan biror narsa uqub oladigandek. Men ekonom klassni to’liq aylanib chiqdim (bizness klassni istisno qilish mumkin, chunki Akmal xarqalay xali student). Xech qanday natija bo’lmadi. Men Akmalni topolmadim.
Ikkinchi urinishda sal surbetroq bo’lishga to’g’ri keldi. Endi yo’lovchilarga uzoqroq tikilardim. Yana o’sha qiyofalar. Kimdir gazeta o’qiyapti. Kimdir yangi tanishgan sherigi bilan suxbatga berilib ketgan. Manavi juftlik esa suxbatni qizitish uchun qittak-qittak qilishyapti. Anavi yerda ikkita chiroyli qiz qarta o’ynashyapti. Men ham bajonidil bu qizlar bilan qarta o’ynagan bo’lardim, lekin … Akmalni topishim kerak. Shundoq oldi qatorda o’tirgan manavi yigit qo’l kompyuterida “Mimino” ko’ryapti. “Mimino” – mening eng sevimli komediyalarimdan biri, shuning uchun bu yigitning oldidan befarq o’tib ketolmadim. Gapiray desam, yigitni qulog’ida naushnik. Kinoga ishora qilib, qo’limni “Mixdey” qilib ko’rsatdim. Yonidagi joy bo’sh ekan, menam o’tirvolib “Mimino” ko’rsammikin? “Larisa Ivanovna xochu” degan joyi ketyapti ekan. Yo’q, meni ishim bor – Akmalni topishim kerak.
Ayrim ko’zimga issiq ko’ringan yigitlardan “Kechirasiz, mabodo Siz Akmalmasmisiz?”, deb so’rardim. Lekin xech kim savolimga ijobiy javob bermadi. Ikkinchi urinish ham muvafaqqiyatsiz tugadi.
Endi biroz dam olamiz. Aqlliroq xarakatlar qilinmasa, yana befoyda bo’lishi mumkin. Men styuardessani yordamga chaqirdim:
-   Bilasizmi, men bir yigitni qidiryapman, lekin uni avval ko’rmaganman. Ismi Akmal. Uni topishda yordam bersangiz, iltimos, - dedim men.
-   Qanday yordam bera olaman?, - dedi styurdessa.
-   Masalan, radio orqali e’lon qilasiz.
-   Kechirasiz, biz radioga xususiy e’lonlarni bera olmaymiz.
-   Bir ilojini qiling.
-   Akmalni shu samolyotda uchayotganligi aniq-mi?
-   Aniq.
-   Mayli, men surishtirib ko’raman.
Styurdessa ham mening eski usulimni ishga soldi. Yosh yigitlarni oldiga borar va sekingina “Siz Akmalmasmisiz?”, deb so’rardi. Lekin u xech kimdan tortinmas, qatorasiga barcha yigitlardan so’ray ketdi va ko’p o’tmay … Akmalni topdi. Styurdessa meni oldimga kelib, “Akmal xov anavi orqa qatorda o’tiribdi ekan, Sizni qidirayotganingizni aytdim, xozir oldingizga keladi”, dedi. Xaqiqatanam, oradan xech qancha vaqt o’tmay bir yigit kelib, “Men Akmalman”, dedi. Men xursand bo’p ketdim. Akmal bilan salomlashib, xol-axvol so’rashdik. Uni yonimga o’tirishga taklif qildim. O’tirganimizdan keyin, o’zbekcha odat bo’yicha qaytadan xol-axvol so’rashib chiqdik. Shundan keyin
-   Men Sizni rosa qidirdim, - dedim men.
-   Xa, tinchlikmi, nega qidirasiz?, - dedi Akmal.
Shundagina menda shubxa paydo bo’ldi:
-   Siz Nuriddin akaning kuyovi Akmal bo’lasizmi?, - deb so’radim.
-   Qanaqa Nuriddin aka?
-   â€¦
Xullas, u boshqa Akmal ekan. Akmal degan ismni shunchalik ko’p tarqalganini endi bildim. Samolyotimizda nari borsa 20-30 chog’li o’zbekistonlik yosh yigitlar bor. Qarangki, ularning ichida kamida 2 ta Akmal bor edi.
Samolyotimiz tobora manzilga yaqinlashib borar, bu esa Akmalni topish muammosi xavf ostida qolayotganligini bildirardi. Shart o’rnimdan turib “Akmal” deb baqirvorgim keladi, lekin ichki bir tortinchoqlik bunga yo’l qo’ymaydi. Endi styurdessadan qayta yordam so’rash ham noqulay, u boshqa Akmalni chaqirib berganini bilgani ham yo’q.
Nima qilish kerak? Nuriddin akaga va’da berib qo’yganman. Agar Akmalni samolyotda topolmasam, go’yo keyin xech qachon topolmaydigandek edim (Vaxolanki, keyinchalik biz bir-birimizni topishimizning yo’llari bor edi). Demak va’da qilgan narsalarni Nuriddin akaga olib borib berolmayman. Exx…
Samolyot xojatxonasi oldida navbat kutib, xayol surib o’tiribman. Anavi “Mimino”chi yigit xaliyam kino ko’ryapti. Tashvishi yo’q bo’lgandan keyin ko’radi-da. Senga o’xshab u xech kimni qidirmayotgan bo’lsa… Shoshma-shoshma… Men bu yigitni qayerdadir ko’rganman… Qani-qani, eslab ko’rchi, qayerda ko’rgansan bu yigitni?...
Esladim. KL aeroportida bir yigit rosa ko’zimga issiq ko’ringan, lekin uni qayerda ko’rganimni o’shanda eslay olmagan edim. Xozir manavi bamaylixotir film tomosha qilib o’tirgan yigitni kuzatib turib, hammasini xisoblab chiqdim. Aeroportdagi ko’zimga issiq ko’ringan yigit – Nuriddin akaning o’g’li edi. Axir u Toshkentda men ishlagan fakultetda o’qigan, o’sha yerda uni ko’rganman. Manavi “Mimino”chi esa aeroportda u bilan birga edi. Demak Nuriddin akaning o’g’li pochchasini kuzatishga chiqqan.
Men xisob-kitobim to’g’riligiga aniq ishongan xolda “Mimino”chidan
-   Siz Akmalmisiz?, - deb so’radim.
-   Xa, men Akmalman, - dedi yigit, qulog’idan naushnigini olib. 
Xar extimolga qarshi ikkinchi savolni ham berishim kerak edi:
-   Nuriddin akaning kuyovi?
-   Xa, men Nuriddin akaning kuyovi bo’laman - deya yigit o’rnidan turdi.
Akmal topildi… (Ya tak dumayu. Virajenie iz k/f “Mimino”)             


Erkin01

  • Newbie
  • *
  • Rahmat
  • -aytdi: 0
  • -oldi: 3
  • Xabarlar: 9
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #8 : 06 Mart 2009, 06:30:46 »
Сэул халқаро аэропорти Сэулга қўшни Инчеон шаҳрида жойлашган. Шунинг учун ҳам у "Инчеон" халқаро аэропорти деб аталади. Инчеон - Tinch океанига очиқ Шарқий Хитой денгизининг бўйидаги шаҳар бўлиб, Сэулдан 60 чақиримларча узоқликда жойлашган. Тошкент-Сэул рейси бўйича учган самолётимиз 14 август куни эрталаб соат 9.30 ларда "Инчеон" халқаро аэропортига келиб қўнди. Яна, тахминан, 45 минутлардан кейин мен юкимни олиб, аэропортдаги расмиятчиликлардан қутулиб, ташқарида турардим. Бу менинг хорижга биринчи марта ёлғиз чиқишим эди. Олдинги сафарларимда гуруҳ таркибида бўлгандим, шу сабабдан ҳам аэропортда бизни кутиб олишган, махсус автобусларда олиб кетишиб, меҳмонхонага жойлашган эди. Хуллас, ҳеч бир хавотирланишга, бош қотиришга ҳожат бўлмаган. Энди эса, ҳайҳотдек шаҳарнинг ҳайҳотдек аэропортида бир ўзим турибман, мени ҳеч ким кутиб ҳам олмайди. Очиғи, мен бу кунни узоқ вақÑ‚ кутган эдим. Улкан, нотаниш шаҳарга ёлғиз бориш ва у ерга "киришиб" кетиш, мослашиб олиш - менинг орзуларимдан бири эди. Сэулда 10 миллиондан ортиқ одам яшайди. Лекин ана шу 10 миллион одам ичида мен танийдиган лоақал бир одам йўқ эди. Мен ҳақиқатан ҳам нотаниш бир шаҳар, нотаниш одамлар, нотаниш иқлим, хуллас, нотаниш - янгича ҳаёт бўсағасида ёлғиз турардим. Ўзимга-ўзим, "Салом Корея, салом Сэул!" дедиму, нотаниш шаҳар билан танишиш учун дастлабки қадамларни қўя бошладим.

Ёз ёмғири
Мен самолётдан тушганимда Инчеонда енгил ёмғир Ñ‘ғарди. Ҳарорат 29 даража иссиқ. Агар Ўзбекистонда шундай ҳарорат бўлса, бунинг устига ёмғир Ñ‘ғиб турган бўлса, мазза ҳаво бўлади. Енгил кийимда исиб ҳам кетмайсиз, совуқ ҳам қотмайсиз. Лекин Кореяда унақа эмасди. Ҳаво ниҳоятда дим, қилт этган шамол йўқ. Мени ҳайрон қолдирган нарса - ёмғир ҳам илиқ эди, ҳа, ишонаверинг ёмғир тагида турсангиз этингиз жунжикмайди, аксинча, исиб кетасиз, ҳатто терлашингиз ҳам мумкин. Кореяда ёз ана шундай серёғин ва дим бўлади. Куз ва қишлари ўзимизнинг мос фаслларга ўхшайди (баҳорда у ерда бўлмаганман). Дим, намлик ÑŽқори бўлган иқлим океану-денгизларга яқин шаҳарларга хос. Нью Деҳлида ҳам шундай иқлимни кузатганман ва у ерда йил бўйи шундай ҳаво дейишади. Ўрганмаган одам учун бундай иқлим анча ноқулай бўлади. Ўзбекистонда 45 даража иссиқ бўлса ҳам, қуюқ бир дарахт соясида танангиз ором олади. Лекин иқлими дим, ҳавоси нам ўлкаларда соя ҳеч қандай ёрдам беролмайди. Иссиқдан фақат сунъий ҳаво совутгичли жойларга қочиб қутуласиз.

Аэропортдан университетга қараб
Юқорида, "Мутлақо нотаниш вазият олдида ёлғиз қолдим," деб оширвордим. Аслида мен ҳали Тошкентдалигимдаёқ Seoul National University ( бундан кейин университет)дан янги, чет эллик талабалар учун йўл-йўриқлар кўрсатилган китобча олган эдим. Унда аэропортдан университетга қандай қилиб боришдан тортиб, қандай қилиб ётоқхонага жойлашиш-у, қанақа расмиятчиликлардан қандай қилиб ўтиш, хуллас, ҳар бир янги чет эллик талаба дуч келиши мумкин бўлган вазиятларнинг ечими ёзилган эди. Мен ана шу йўриқномада ёзилган автобусга ўтириб олдим. Бу автобус аэропортдан Ñ‚Ñžғри университетга борарди. Автобус замонавий эди, ичида ҳаво совутгичи ишлаб тургани учун, муздеккина эди. Йўловчилар сони йўлимиз бошидан охиригача ҳам 10 кишидан ошмади. Автобус роппа-роса бир ярим соат юрди. Ичида TV ҳам бор эди, лекин табийики, мен ҳозир TV эмас, ташқарини томоша қилишни афзал билардим. Мен атрофни катта қизиқиш билан кузатиб келдим. Ҳеч бир нарса кўздан четда қолмасин дегандек, аланг-жаланг эдим, бир ўнгга қарасам, бир чапга қарардим. Сал олдинроққа ўтиб кетиб, шуни айтишим мумкинки, мен Сэул транспортидан фойдаланар эканман, ҳали кўп мана шунақа аланг-жаланг қилиб атрофни қизиқиш билан томоша қиламан. Лекин орадан маълум вақÑ‚ ўтиб, энди юраётган йўлларим менга анча таниш бўлиб қолади, энди уларни қайта-қайта кўравериш менга қизиқ бўлмайди, энди мен транспортда бемалол газета Ñžқиб кетаман ёки мазза қилиб ухлайман. Лекин бу кейинроқ, ҳозир эса, кўзларим атрофда. Дастлаб кўрганим - атрофим ҳаммаёқ сув бўлди. Юқорида ёзганимдек, Инчеон денгиз бўйидаги шаҳар. Биз узоқ пайт денгиздан узоқлашиб кетолмадик, назаримда денгиз ён-атрофимиздан қуруқликка "ўйиб" кириб келган эди. Кейинроқ денгиз кичик-кичик тоғлар билан алмашди. Бундай тоғларни Сэулнинг ичида ҳам тез-тез учратиш мумкин. Сэулнинг биринчи менга Ñ‘ққан тарафи шу бўлдики, у ниҳоятда озода, тоза шаҳар эди. Ҳар қалай, ҳозирча мен кўраётган қисми шундай эди. Йўл четлари кўм-кўк майса қилинган, катта-катта майсали майдонларни ҳам учратиш мумкин эди. Дарахтларга роса ишлов берилган, улар худди қирқиб, чиройли қилиб тараб қўйилган соч каби эди. Ёшроқ дарахтларга бир хил тирговичлар қўйиб чиқилган, айрим дарахтлар танаси эса, дока билан ўраб қўйилган эди. Мени замонавий, осмонўпар бинолар қизиқтиради. Лекин бир ярим соатлик йўлим давомида бундай биноларга дуч келмадим. Биласизми, менимча, чет элга борган одам учун аэропортдан дастлабки қўним топиш масканигача бўлган йўл жуда ҳам муҳим бўлади. Бу йўлда Сизда дастлабки тассуротлар пайдо бўлади. Дастлабки таассуротлар алдамчи бўлиши ҳам мумкин, лекин кўпинча улар Ñ‚Ñžғри бўлиб чиқади. Ана шу йўл, ҳеч бўлмаса унинг айрим қисмлари ҳеч эсингиздан чиқмайди.


Москвада "Шереметьево" аэропортидан Москва Давлат Университетига борган йўлимизнинг ниҳоий қисми эсимда қолган. Тун эди. Узоқдан университет биноси кўринди. Бино ниҳоятда гўзал эди. Чироқлар билан ажойиб қилиб ёритилган эди. Москвада бу бинони "Москва гўзали" деб аташади. У ҳақиқатан ҳам бу номга муносиб эди, афсус сўз билан унинг маҳобати-ÑŽ, чиройини мен тасвирлашга ожизман.

Нью Деҳлига тонг саҳарда кириб боргандик, ҳали қоронғу эди. Автобусимиз аэропортдан Hotelга қараб кетар экан, уйғонаётган одамларга дуч келиш мумкин эди. Одамлар чайлалардан чиқиб келиб, кўча юзида човгумдаги сув билан ювинишарди...

GWANAK CAMPUS билан илк танишув


Мен тушган автобус Сэул Миллий Университетининг Gwanak деб аталувчи асосий Campus ига етиб келди. Мен Сampus дарвозасини суратдан кўрганим учун уни дарров танидим. Бу пайтга келиб Инчеонда Ñ‘ғаётган ёмғир жалага айланган эди. 25 килоча келадиган юкимни орқамга кўтариб олиб, йўлга тушдим. Gwanak Campus дегани университетнинг юзлаб биноларини ўз ичига олувчи, атроф-айланма йўли 6 чақиримча бўлган кичик бир шаҳарча эди. Бу университетнинг ярми дегани, унинг бошқа бир жойда яна битта Campusи бор, лекин мен у ерга ҳеч қачон бормаганман. Gwanak Campus билан мен йўриқномадаги харита орқали таниш эдим. Campus ичида автобуслар ҳам қатнар, лекин мен дастлаб борадиган бино унча узоқда бўлмаслиги керак, шунинг учун ҳам мен пиёда йўлга чиқдим. Дастлаб университетнинг халқаро бўлимига учрашим керак эди. Халқаро бўлим биноси ҳақиқатан ҳам узоқ эмас экан, лекин орқамда юк билан, қаттиқ ёмғир тагида юриб, дабдалам чиқди, ҳамма Ñ‘ғим ивиб кетди. Уни устига йўл тик қиялик эди. Шуни ҳам айтишим керакки, Gwanak Campus тўлиқ тоғ ичида жойлашган эди. Мен халқаро бўлимда YoungHee исмли қизни сўрадим, чунки мен билан e-mail алмашиб турган қиз шу эди. YoungHee мени илжайиб қарши олди. Мени кутаётганлигини айтди. Ҳол-аҳвол сўради. Ёмғирда роса ивиганимга ачинди. Мени қаҳва била сийлади. Мендан, "Тушлик қилдингизми?", деб сўради. Мен, "Йўқ" дедим. У шундай ачиниб кетдики, худди йиғлаб юборишга тайёр эди. Менга зудлик билан овқатланишни маслаҳат берди ва қаерда овқатланишим мумкинлигини ҳам тушунтирди. Мен YoungHeeни ўшанда тушунмадим, "Намунча қайғурмаса бу қиз менинг овқатланишимга," деб ўйладим. Мен ишларим битмагунча тушлик қилишни ўйламаётган ҳам эдим. Яна илгарилаб кетиб, тушлик билан боғлиқ икки ҳодисага тўхталиб ўтсам. Сэулга келганимдан бир ойлар ўтиб, Campus ичидаги сартарошхонага бордим. Сартарош қиз сочимни олатуриб, мени гапга соларди. Гап орасида у мендан тушлик қилганим ёки йўқлиги ҳақида сўради. Мен рад жавобини бердим. Сартарош сочимни олиб бўлди, пулини олди, кейин бир пас шошмай туришимни илтимос қилди. У менга иккита қайнатилган картошка берди...
Мен инглиз тили дарсига қатнардим. ÐŽқитувчимиз мендан ёш, АҚШда таҳсил олиб қайтган бир корейс қиз эди. У дарсга кириб келар экан, биринчи сўрайдигани, "Тушлик қилдингларми?", деган савол бўларди. Ҳаммадан тасдиқ жавобини олмагунча, қайта-қайта сўрарди. Ўзбекистонда мен ҳам анча йил Ñžқитувчи бўлиб ишлаганман, лекин бирор марта талабаларимдан, "Овқатланиб олдингларми?", деб сўрамабман.

Энди кўчада қолмайман
Мен ётоқхонага фақат кеч соат 7 дан кейин жойлаша олардим, унгача эса ётоқхона учун пул тўлаб қўйишим керак эди. Бу пул бир семестр учун биратўласи тўланарди, шунинг учун оз эмас эди. Мен пулимни Кореянинг Wonига алмаштиришим керак эди. Аэропортда бироз алмаштирган эдим, лекин у кам эди. Ана шу ишда ёрдам бериш учун YoungHee менга бир болани қўшиб берди, яна ўз шамсиясини ҳам фойдаланишга бериб турди, юкимни шу ерда қолдиришим мумкинлигини айтди. Анави бола мени пул алмаштириш жойига олиб борди ва мен керакли пулни алмаштириб олдим. Чет элга янги борганингизда дастлабки дуч келадиган кичик муаммоларингиздан бири - бу маҳаллий пул бирлигига кўникишингиз қийин кечади. Купюраларни фарқлай олмайсиз, нархларнинг қанчалик қиммат ёки арзонлигини дарров илғаб ололмайсиз. Лекин 2-3 кундан кейин бу муаммо ортда қолади, тез кўникиб кетасиз. Маълумот учун, 1000 KW (Korean Won) тахминан 1 АҚШ долларига тенг. Кейин ётоқхона учун пул тўладим. Қайси ётоқхонанинг, қайси хонаси меники эканлигини ёзиб беришди, бориб кўриб ҳам келдим. Биринчи кунги энг асосий масала - ётоқхонага жойлашиш масаласи деярли ҳал бўлган эди. Тўғри, ÑŽқорида ёзганимдек мен хонамга фақат кечқурун жойлаша олардим. Лекин пулини тўлаб қўйдим, энди кўнгил Ñ‚Ñžқ, кўчада қолмайман.

Энди Campusни бироз айлансам ҳам бўлади


Келинг, аввал YoungHee нинг маслаҳатига амал қилиб, овқатланиб олай. Харитамда Campusдаги овқатланиш жойлари - ошхоналар қайси биноларда жойлашгани кўрсатилган. Уларнинг 1-2 тасига кириб кўрдим. Лекин овқат йўқ эди. Сабабини ўшанда тушунмадим, кейин билишимча, Campus ҳудудидаги ошхоналар нонушта, тушлик ва кечки овқат пайтларида 2 соатдан ишларкан, холос, бошқа пайтларда улардан овқат тополмайсиз. Лекин доимий ишлайдиган бошқа турдаги овқатланиш жойлари ҳам бор экан. Битта ўшанақасини топиб кирдим. Кўринишидан ўзимизнинг лағмонга ўхшаш бир овқат олдим. Қошиқ ҳам, вилка ҳам тополмадим, овқатни қўшалоқ чўп билан ейишим керак эди. Вой-бўй, бу чўпдан фойдаланиш бунча азоб бўлмаса! Битта қўлда ҳеч уддалаб бўлмади, кейин иккита қўлда ҳаракат қилдим. Бир амаллаб овқатни ейишни бошладим. Овқат Ñ‘қмади, мен учун у ниҳоятда бемаза эди. Ҳеч қанча емай, чиқиб кетдим. Ҳамма Ñ‘ққа ҳар хил салқин в қайноқ ичимликлар сотадиган автомат машиналар қўйиб ташлашган экан. Танга ташловдим, менга ичимлик чиқариб бермади. Бир нарсани бураб, бир нарсани босиш керак эди, нотўғри қилдим шекилли. 500 Wonга тушдим. Бир жойда эса, қўл ювиш учун жўмрак бурагичини ҳеч тополмасам бўладими, ҳар хил нарсаларни роса тортиб, босиб, бураб кўрдим - бўлмади. Кейин секин четга чиқиб, бошқалар қанақа қиларкин деб пойлаб турдим: шундай қўлингизни жўмракка яқинлаштирсангиз бўлди экан, ўзи сезиб, сув келавераркан.

Ва ниҳоят кеч ҳам тушди
Campus ҳудудини айланиб, кунни кеч қилдим. Шуни айтишим керакки, Сampus менга жудаям Ñ‘қди. Боя айтганимдек, Campus тоғ ён бағрида жойлашган бўлиб, йўллар тик эди. Янаям аниқроғи, Campus анча баланд бир тоғларнинг бошланиш қисмида эди. Лекин тоғлар Ўзбекистондаги каби яланғоч тошли эмас, балки қалин дарахтлар билан қопланган эди. Campus ҳудудида баланд бинолар йўқ, асосан 5-6 қаватли бинолар бўлиб, улар жудаям кўп - юзлаб эди. Сampusнинг бир четида ётоқхоналар жойлашганди. Спортнинг деярли барча турлари учун майдонлар, хусусан, 2 та ажойиб футбол майдони бор эди. Campus ҳудудини, йўлларни тиклигини ҳисобга олмаганда, пиёда айланиш мазза. Пиёдалар учун йўлакларга роса ишлов берилган, улар бир ғиштли, бир резинали ва яна бир Ñ‘ғочли бўлиб алмашиб келади. Бундай йўлакларда юриб чарчамайсиз, зерикмайсиз. Дарахтларга ҳам роса қаралган, ҳар бир дарахтга корейс тилида нималардир ёзилган тахтача ҳам осиб қўйилган. Мен тозаликни яхши кўраман, шунинг учун бу Ñ‚Ñžғрида кўпроқ гапириб юборишим ҳам мумкин.

Идеал даражада тоза Campus


Campus ҳудуди идеал даражада тоза эди. Кўчалару-йўлакларда сигарет қолдиғи ёки писта пўчоқ деган нарсалар у Ñ‘қда турсин, ҳатто дарахат баргларини ҳам тополмайсиз. Ахлат учун бир жойга бир нечта қутилар қўйилган, сабабини кейинроқ билдим, ахлатни турларга ажратиб ташлаш керак экан (масалан, қоғоз алоҳида, шиша алоҳида ва ҳ.к). Мен кеч соат 6 ларда халқаро бўлимдан юклримни олдиму, ётоқхонага қараб кетдим. Боя бу йўлни пиёда босувдим, лекин энди юк билан пиёда юролмасдим. Автобусга ўтирдим. Атрофни томоша қилишга қизиқиб кетибман шекилли, бир пайт қарасам керакли жойдан ўтиб кетибман. Ҳайдовчига бу ҳақда айтувдим, у менга бир тикилди-ÑŽ, индамади. Кўп ўтмай автобус охирги бекатига етиб келди, шунда ҳайдовчи мени сўнгги бекатдан қайтаётган бошқа бир автобусга ўтқазиб юборди. Менинг ҳайдовчим янги ҳайдовчига мен ҳақимда ўз тилида бир нарсалар деди. Янги ҳайдовчи мени ўз бекатимда ташлаб кетди, лекин мендан ҳақ олмади. Менинг адашиб юрганимни билган ҳайдовчи мени бир йўлга икки марта ҳақ тўлашдан озод қилди.

Ётоқхона қаердасан?!
Мен ўз бекатимда тушган бўлсам ҳам, ҳалиям ётоқхонамни тополмаётган эдим. Бекатдаги бир йигитдан бу ҳақда сўрадим, у мени йўлга бошлади, юкимни ҳам кўтаришиб юборди. 200 метрча юргандан кейин ётоқхонам биноси кўринди, мен уни дарров танидим. Мени етаклаб келаётган йигитга раҳмат айтдим, у яна бекатга қайтиб кетди. Энди мен билан бир йўналишда кетаётган бошқа бир йигит юкимни кўтаришиб олди, то ётоқхона эшигигача олиб борди. Бу пайтда соат 7 га яқинлашиб олган эди, лекин бахтга қарши ётоқхона маъмурияти эшигига , "Бугун маъмурият кеч соат 8:30 дан бошлаб ишлайди," деган мазмунда ёзиб кетилибди. Юкимни биттасининг хонасига қўйиб-қўйдим-да, ётоқхона пастидаги ошхонага кирдим. Битта патнисни олволиб, овқат учун навбатга турдим. Қатордан юриб бориб, овқатни ҳам олдим. Лекин қатор охирида мен кутгандек касса йўқ эди. Мен қаерга пул тўлашни билмай, секин бориб овқатни ея бошладим. Бу овқат боягидан дуруст эди. Энг муҳими – бу ерда қўшалоқ чўп билан бирга қошиқ ҳам бор эди. Овқатни еяр эканман, икки хаёлим овқатнинг пулини қаерга ва қачон тўлашни аниқлашда эди. Лекин ўша куни бу саволга жавоб тополмадим ва текинга овқат еб, чиқиб кетдим. Маъмуриятдагилар 9:00 да келишди. Охирги икки соатнинг ўтиши жуда қийин кечди. Тун бўйи самолётда учиб, ухламаган эдим, кун бўйи эса, оёқда турдим. Роса чарчадим. Ва ниҳоят маъмуриятнинг бир вакили мени хонамга бошлаб кирди...
« So'nggi tahrir: 06 Mart 2009, 08:48:59 muallifi Erkin01 »

missy_google

  • Newbie
  • *
  • Rahmat
  • -aytdi: 13
  • -oldi: 20
  • Xabarlar: 30
  • Jins: Ayol
  • Samimiylik tiliyman , inson qalbi ila guzal erur
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #9 : 20 Yanvar 2012, 06:36:41 »
Assalomu Alekum, hikoyalarni uqib chiqdim, musofrchilikda yurib ancha uzgargan bulsangiz kerak a tugrimi?
vatanda bulganizda balkim uz kuch irodangiz yoki eng qiyin paytdayam insonlarni bittagina dusti bu Alloh bulishini sezmasdiz, ota ona yaqinlardan uzoqda bulib hayot tashvishlarini boshizdan utqazibsiz, muhimi Alloh etgan , sendan harakat mendan barakat deb , doim harakatda buling, Alloh yonidagi darajangiz bundanham ziyoda bulsin, Halol mehnatga nima yetsin,Bilsayiz kuplar musofrchilikda Allohga yaqin bularkan, etishganku musulmon bulmaguncha haqiqiy musulmon bumiysan deb, musofrchilik odamni tarbiyalaydi kimlardir yaxshi tomonga kimlardir esa ummuman aksi, Allohga shukr sizga Alloh uzi omad berib muamolarizi hal qilishga uz yordamini beribti. Hayotda yashash osonmas bilasiz dunyoda bazi insonlar bor ular bizu sizdanham kuproq yordamga muxtoj lekin ulari irodasizliki tufayli har kunlari kechagidan og'ir utadi, Manham sizdek musofirchilikdaman Allohga shukrki Oila a'zolarim doim men bilan birga , Musofrchilik aaaancha tarbiyaladi, Alloh kimligini va qudrati nimalarga yetishini oldinlari etishsa tasavur qilolmasdinm lekin hozir va kecha har kuni Alloh mujizalarini kurib kelmoqdaman, Allohga ming shukr shu kunlarga yetqazganiga, odam taftini odam oladi, yaqinlarizga tez tez qungiroq qilib turing, ularniyam siziyam kungliz xotirjam buladi, Allohga shukr eting ana tilniyam bilar ekansiz boshqa davlatlarda yashash uslubi, puli qanday topish qanday sarflashi urganibsiz, ish topish uqish hamasini eplab yurgan ekansiz, Ishlarizga doim omad, va Alloh uzi hama musoflarni va ularni oilarni uz dargohida asrasin, vatanimizgaham esal omon yetib oling, uydagilar bilan bir ustolda utirib shirin suxbat qurib 4 fasl baxor,kuz,qish, yozni kurish nasib etsin, Hayotda Alloh suygan bandalar qatorida buling, ishlarizga omad! :13 :7
Óìðëàð áîð òèðèêëèãèäà óëèêäèð,
Óìðëàð áîð óëãàíäàí êåãèí õàì òèðèêäèð.
Áó äóí¸äà óòäè íå íå ìàðä îäàì,
Êîëìîêëèê ëîôèíè óðìàãèí ñåí õàì.
Æàõîí øîõëàðèí òîæè êà¸êäà?
Óëóãëàð êåêñàëàð ¸øè êà¸êäà?
�åð áèëàí îëèøãàí ïîëâîíëàð êàíè?
Ãóðóðäàí êóêðàãè îñìîíëàð êàíè?..
Áàðèí æîéè òóïðîê ¸ñòèãëàðè ãèøò,
ßõøèäóð ÿõøèëèê óðóãèí ýêèø...
Òóïðîêäàí ÷èêèáìèç áîðóðìèç òóïðîêêà,
Óélàéëèê äóñòëàð êàáðäàãè àçîáäàí êî÷óðìèç êà¸êêà

Shoxjahon12

  • Super Member
  • ******
  • Rahmat
  • -aytdi: 706
  • -oldi: 1044
  • Xabarlar: 2373
  • Jins: Erkak
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #10 : 22 Yanvar 2012, 20:10:51 »
Erkin,oxiri qaytibsizda forumga?:)
Harakatsiz odam dunyoning oyoqlari ostida ezilur. (Abdurauf Fitrat)

Sayyid90

  • Sr. Member
  • ****
  • Rahmat
  • -aytdi: 9
  • -oldi: 100
  • Xabarlar: 408
  • Jins: Erkak
  • Bu dunyo arzimas fido bo'lishga,bandasan urinma hudo bo'lishga,har neki Allohdan demak,shohmisan tayyor tur gado bo'lishga.
    • wapsayt.uz.gp
Re: Hayotiy hikoyalar
« Javob #11 : 19 Fevral 2012, 19:38:32 »
rosti bu hikoyalar meni qalbimni özgartirvordi.

 

Hikoyalar http://kitob.land.ru da

Muallif muxbirBo'lim Boshqa kitoblar

Javoblar: 2
Ko'rilgan: 7411
So'nggi javob 31 Yanvar 2007, 07:08:33
muallifi AbdulAziz
Eng yaxshi hikoyalar turkumidan

Muallif AbdulAzizBo'lim O'zbek adabiyoti

Javoblar: 83
Ko'rilgan: 109145
So'nggi javob 29 Iyul 2012, 09:46:19
muallifi AbdulAziz
Abdulla Qahhor. Dahshat (hikoyalar to'plami)

Muallif AbdulAzizBo'lim O'zbek nasri

Javoblar: 0
Ko'rilgan: 28450
So'nggi javob 29 Sentyabr 2007, 05:48:17
muallifi AbdulAziz
Chandiqli kishi (hikoyalar to'plami). Somerset Moem

Muallif AbdulAzizBo'lim Jahon adabiyoti

Javoblar: 2
Ko'rilgan: 5642
So'nggi javob 18 Mart 2010, 08:00:30
muallifi AbdulAziz
Nazar Eshonqul. Maymun yetaklagan odam (hikoyalar)

Muallif AbdulAzizBo'lim O'zbek nasri

Javoblar: 0
Ko'rilgan: 8456
So'nggi javob 06 Oktyabr 2007, 06:42:09
muallifi AbdulAziz