Muallif Mavzu: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar  ( 8160 marta o'qilgan)

0 Foydalanuvchilar va 1 Mehmon ushbu mavzuni kuzatishmoqda.

ЖАМШИДЖОН

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 31
  • -oldi: 398
  • Xabarlar: 945
  • Jins: Erkak
  • Assalomu aleykum!!!
    • FORUM.ZIYOUZ.COM
Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« : 01 Sentyabr 2009, 08:53:24 »
Mirolim bilan tanishuvim juda qiziq bo’lgan. Qanday tanishganimizni ikkimizdan boshqa hech kim bilmasdi. Lekin endi men hamma bilishini istayman. Garchi bu orqali o’zimning gunox ishlarim ochilsa – da, uyalmayman. Chunki xozir xammasi ortda qoldi usha do’stim bilan bir magazinda ishlimiz xozirda…

O"G"RILIK VA MO'JIZA

Navbatdagi mo’ljalim – Mirobod tumanidagi “Bankovskiy dom” lardan biri edi. Boshqalardan farqim – men “ov”ga kunduzi chiqaman. Qulay tomoni ko’p. Birinchidan, kunduz kuni odatda shaxarliklarning hammasi ishda bo’ladi. Ayni peshin paytlari “domlarning tagida odam tugul pashsha ham bo’lmaydi. Keyin aksariyat kasbdoshlarim kechasi “ishlagani” uchun kunduzi odamlar xushyorligini yuqotadi. SHuning uchun men xamkasblarimga zid ravishda kunduzi “Ishlayman”. Xali biror marta ishkal qilganim yo’q. Balki mana shu voqea sabab qilib, Olloh meni omon saqlab kelgandir….
               Xullas, usha kuni hamma xavas bilan boqadigan “dom”ga keldim. Qaysi uyda kim yashashi, shart – sharoiti, foyda zarari… xammasini o’rganganman. O’zim ko’zlagan uyga yaqinlashdim. Eshikni ochishim qiyin bo’lmadi. Tashqaridan o’rnatilgan temir eshikning faqat bitta “zamogi” qulflangan ekan. Ichkarida naqshinkor taxta eshik ochiq. Ajablanmadim. Chunki ko’pchilik ishga shoshayotib eshigining xamma qulfini yopib o’tirmaydi. Bemalol ichkariladim. Keng, xashamatli yo’lakdan o’tib, to’g’ridagi xonaga kirdim-u…
               To’g’risi, o’g’rilikka kirgan odamni xamma narsa kutishi mumkin. Ammo bunaqasi… ko’z oldimga besh yil oldingi, o’lim to’shagida yotgan dadam  keldi. Xona to’g’ridagi karavotda ranggi sap – sariq, ozg’in, ammo qorni do’mbiraday shishib ketgan yoshgina yigit yotardi. U yonidagi xontaxtaga chuzilar, qorni xalaqit berib, piyolani ololmasdi. Yuragim orqaga tortib ketdi…
               Dadam jigar sirrozi bilan og’rib, bir oyda o’lib qolgandi. Ushanda u kishining xam ko’rinishi shunday edi. Oilada to’ng’ich farzand bo’lganim uchun xamma yuk mening zimmamda, onam sho’rlik o’zini yo’qatib qo’ygandi. Shular yodimga tushib, xayolim qochdimi uta rasmdilligim sababmi, yugurib borib, piyolani yigitning qo’liga tutqazdim. U yuzimga ajablanib qaradi. Shundan so’ng o’zim xam taxtadek qotdim. Nima deyman, axir? Biror tashkilotdan keldim, desam, eshikni o’zimning kalitim bilan ochdim. Eshik ochiq ekan, desam, qo’limda rezina qo’lqop! Bir laxzada xamma ko’chaga kirib chiqdim: “yigitni o’ldirib gunoxga botdim, qo’lga tushib, qamaldim, onam o’g’ri ekanligimi  bilib, xushini yuqotdi….”
             Yaxshisi, tan olaman, deb turgandim, yigit meni xayron qoldirdi:
          - Rahmat, o’tiring! Rosa chanqab ketdim…. – u shunday deya piyoladagi suvni og’ziga olib, yonidagi
             idishga qaytarib tufladi. 
          -   Suv ichish mumkinmasmi? – o’zim bilmagan xolda savol berdim.
          -   Ro’zadorman…. Chanqoqqa chidolmay, og’zimni chaydim. Qurib ketyabti….
          -   Battar xayratga tushdim. Men gumrox Ramazon oyi kirib kelganini xam unutib yuborgan ekanman.
          -   Shu xolingda ro’za tutishga balo bormi? – tilimdan beixtiyor shu so’z uchdi.
          -   Shifo toparman, degan umidda tutayabman. Uydagilar qarshi… Ammo men oyoq tirab turib oldim.
             Dori ukollarni xam kechqurun, iftordan keyin olyabman. Jigarni yuvadigan, tozalaydigan,
             baquvvat qiladigan o’t – o’lan – u, meva sabzovotlarni yivobman.
          -   Sen parxez qilib, tez xazm bo’ladigan ovqat eyishing kerak, - negadir uni “sen”lab gapirardim.
             Menimcha, och o’tirish senga mumkin emas….
          -   Do’xtirimiz, desam..
          -   Uning ovoz oxangida “o’g’riligingiz ma’lum – u, buni qayerdan bilasiz”, degan ma’no zoxir edi.
          -   Kurmayabsanmi? qo’llarimdagi rezina qo’l – qopga ishora qildim. – Xirurgman. Bir “operasiya” – ni
             amalga oshirgani kelgandim….



ЖАМШИДЖОН

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 31
  • -oldi: 398
  • Xabarlar: 945
  • Jins: Erkak
  • Assalomu aleykum!!!
    • FORUM.ZIYOUZ.COM
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #1 : 01 Sentyabr 2009, 08:54:01 »
 - Xa – a –a, men xalaqit berdim, to’g’rimi? “Operasiya”ngizni davom ettiravering, indamayman. Sizni ko’rganim yo’q. Uxlayotganimda kirib – chiqqansiz … - u endi jiddiy gapirayotgandi.
-   Qo’ysan – chi! Xammasini rasvo qilding-ku! – dedim kulib. Keyin piyolaga ishora kuldim. – Yaxshisi, suvdan ich! O’zingni qiynab nima qilasan? Joning shundoq ham azobda-ku!
-   Xech qayerim og’riyotgani yo’q…
-   Jigaringmi?
-   Xa, sirroz! Uch kun bo’ldi, uyga javob berib yuborishdi Menimcha, ota – onamga umid yo’q, deyishgan, - uning ko’zlariga yosh to’ldi. – Ammo men yengilmoqchi emasman! Yashagim kelyabti… Usha kuni keliboq internet titkiladim. Qiziq ma’lumotlar topdim. Amerikalik Pol Bregg o’zining ellik yillik shaxsiy tajribasidan kelib chiqib, “Mu’jizakor ochlik” degan kitob yozibdi. Unda yozilishicha, inson sog’ – salomat bo’lay desa, ro’za tutishi zarur ekan. Yana Payg’ambarimiz xam  “Ro’za tutinglar, salomat bo’lasizlar”, degan ekanlar.
-   Uka, bularni kasal bo’lmasdan oldin qilish kerakdir-da! – dedim achinib. Mening dadam xam shu kasal bilan og’rigandi…
-   Davomini aytmay qo’ya qoling…. Yaxshisi, menga yordamlashing, vannaga kirishim kerak.
-   Uni suyab, zo’rg’a turg’azdim. Vannaga yetguncha toliqib, tik turguncha menga osilib qoldi. Og’irligidan yerga kirib ketsam kerak, deb o’yladim. Nazarimda, qornida qat – qat tosh yig’ilgandek.
-   Bu azobga chidagandan kura, o’lib qolgan yaxshi… - dedi u xars – xars nafas olarkan. – Lekin odamzotning o’lgisi kelmas ekan-da! Mening ham o’lgim kelmayabti. Axir endigina yigirmaga kirdim. Xali birorta qizning qo’lini xam ushlaganim yo’q. Darding qiz bo’lmay o’l deng! Xazil – da….  Unga raxmim keldi. Dast ko’tarib, vannaga olib kirdim. Peshanasidagi qatra – qatra ter qoshi bo’ylab ko’ziga tusha boshlagandi. Usha yerdagi sochiqni olib artdim.
-   Raxmat! Suvni “normalniy” qilib ochib bering. Ketib qolmang. SHu yerda turing….
-   Shu xolingda cho’milmoqchimisan? Men seni cho’miltirishga kelganim yo’q! – O’zimcha ko’nglini ko’tarmoqchi bo’lib xazil qildim.
-   Alhamdilullox, sizni menga Xudo yuborgan. Peshin namozini o’qishni niyat qilib o’tirgandim. Biror kimning yordamisiz o’qiy olmayman. Shunday ekan, qolishga majbursiz…
-   Ja-a-a, qiziq ekansan-ku! Zo’rg’a yuribsan – u, namoz o’qiganingga o’laymi?
-   E – e – e, aka… Mening o’rnimda bo’lganingizda, o’limingiz naqd bo’lganda qay xolga tushardingiz? Odamzotga umid degan bir tuyg’u berilganki, joningiz bo’g’zingizda tursa xam sizni tark etmaydi. Tuzalib ketarman, deb umid qilasiz. Ko’p emas, Olloh menga uch – to’rt yil umr bersin, uylanay, bola – chaqa kuray… Umr bermasa xam mayli, u yoqqa dinsiz ketmasam bo’ldi…
-   Gaplaridan larzaga tushdim. Taxorat olishida yordamlashib, yana karavotiga olib keldim.

ЖАМШИДЖОН

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 31
  • -oldi: 398
  • Xabarlar: 945
  • Jins: Erkak
  • Assalomu aleykum!!!
    • FORUM.ZIYOUZ.COM
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #2 : 01 Sentyabr 2009, 11:21:29 »
- Joynomozimiz xam yo’q. O’zi namozni xam shifoxonada bir chol o’rgatdi, savobga qoldi, lekin …Shu paytgacha qunt qilmadim. Bugun negadir o’qisammi, deb o’tirgandim. Mana bu uyga kiring, choyshablar bor. Birortasini olib chiqsangiz , joynamoz qilamiz… Men so’zsiz unga itoat etayotgandim. Indamay u ko’rsatgan xonaga yo’naldim. U ortimdan baqirdi:
-   Atrofga yaxshilab qarang, balki siz “operasiya”qilishga arzigulik narsa chiqib qolar… Men namoz o’qiyotganimda bekor o’tirmaysiz…
-   Bugungi “operasiyam” sen ekansan, - dedim men xam bo’sh kelmay.
-   Birinchi namoz o’qishim. Adashsam, kulmang yana…. dedi u choyshabni erga qo’yayotganimda. Xarakatlarini yaxshi bilaman. Siz yonimda turing, ruku, sajda qilayotganimda yordamlashasiz… Uni tirsagidan ushlab endi turg’azayotgandim, eshik ochilib, o’rta yoshli chiroyli ayol kirib keldi. Shoshib qoldim. Yerga qarab salom berdim. Ayol alik olgach, o’g’liga yuzlandi.
-   Doring bu o’rtadagi “apteka”larda yo’q ekan. Izlab – izlab ikki bekat nariga ketib qolibman, - ayol shunday deya qo’lidagi kalitga ishora qildi. – Eshik ochiq qolgan ekanmi? Yuragim “shuv” etdi. Yaxshiyam boya qo’lqopimni yechib qo’ygan ekanman.
-   O’rtog’imning kelishini sezgan ekansiz – da, oyi . Siz ketdingiz, u keldi, - u bor o’g’irligini menga tashlab, onasiga qaradi. Kasalligimni eshitib kelibdi.
-   Voy, o’zim aylanay sizdan. Ilgari ko’rmagan ekanman – da, tanimadim. O’g’limni siylab kelibsiz, raxmat! Ismingiz nima o’g’lim? Nima deyishni bilmay qoldim. U o’rnimga javob berdi:
-   Ismi – o’g’ri!
-   Daxshatga tushdim. Yuragim dukillab ura boshladi. Ablax! Kasal bo’lsa xam pishiq ekan. Yaramas! Ana, endi qo’lga tushdim. Igna olmay turib, Qamalaman! Kallasining ishlaganini qarang! Mening raxmimni keltirib, onasi kelguncha ushlab turdi – ya, ayyor! Boya o’zi oladiganimni olib, ketishim kerak edi… Shu uyda uni itara solib qochmoqchi bo’ldim. Ammo…
-   Xazillashdim, oyi… Laqabi – O’g’ri! Ismingizni ayting, oyim siz bilan tanishmoqchi, - meni turtdi.
-   Usha kuni ularnikida kechgacha qolib ketdim. Mirolim oilada katta farzand ekan. Biznes bilan shug’ullanib, kasalini o’tkazib yuboribdi. Otasining yordami bilan beshta dukonni yurg’izayotgan ekan
-   Vaqtingiz bo’lsa ertaga xam keeling. Oyim to’yga ketadi. Ikkalamiz o’tiribmizda! – dedi u ketayotganimda. Qaytib qadamimni xam bosmoqchi emasdim. Lekin uning iltijoli nigoxi ko’z oldimdan ketmadi. Onasi menga ishonib to’yga ketgan bo’lsa, qiynalib yotgandir? Shuni o’ylab yana uyiga bordim. To’g’rirog’i, Ramazon oyi o’tguncha borib turdim. Chunki meni bu yerda hayrat va qiziqish boshlab kelardi. U ko’z o’ngimda sog’ayib borardi. Rost! Ro’za oxirida uning qornidagi shish ancha qaytdi. O’zi turib – o’tiradigan bo’ldi… Xursandchiligidan o’zini qo’yarga joy topolmasdi…
-   Qara – ya, qizlarning qo’lini ushlaydigan bo’lding,
-   Dedim xazillashib.
-   Xudoga shukr! Alloh ikkimizni bir – birimizga sababchi qildi, - dedi u quvonchini yashirolmay. – Nega “operasiya” bilan shug’ullanishingizni, qanday qilib bu yo’lga kirib qolganingizni surishtirmayman. Buni ikkalamiz xam unitamiz. Yotib qolishimdan oldin bitta dukonimizni “Remont” qilishga topshirgandim. Ushani sizga beraman. Birga ishlaymiz. Nima dedingiz?
-   Men jon – jon deb rozi bo’ldim…                                                      OISHA IYMON YOZDI....


Ha aziz birodarlar ajib bir hikoyat ollohning mo’jizasi bu, hozirgi kunimizdagi ko’pgina insonlar to’rt muchchasi sog’ – salomat  bo’la turib Ro’za tutishmaydi, namoz o’qishmidi azon aytilib turgan mahalda esa namozlarga kelmay choyhonalarda harom lo’qmani og’zilaridan o’tazib turgan bo’lishadi. bir kasal olloh uchun namoz uchun shoshilmoqdami, biz sog' omon bo'la turib namoz o'qimaymiz ollohni esmaymiz. Shunchalar zalolatga ketganmiz - ki, hatto sevgan qizlarimiz o'ylagandek ollohning o'ylamaymiz. Sevgan qizlarimiz, kayf - safoga berilgan do'stlarimiz, tv hazratlari, g'iybat - ig'vo, mansab, obru, e'tibor haqida o'ylaymiz. Lekin olloh uchun 5 minutlik ibodatga shoshilmaymiz, g'iybat so'zlar og'zimizdan otilib chiqadiyu, lekin ollohning ismi hech chiqmaydi, O'zimizni obruli mansobdor qilib ko'rsatamizu, lekin Ramazon oyida bozorlarda gaz suv ichaman deb turgan insonlarni ko'rib hayratda qolasan. So’zlamoq bizdan, Ibrat sizdan, Hidoyat esa faqat ollohdan. Olloh hammamizi to'g'ri yo'lga solib qo'ysin Insholloh. Hammalaringa Yana bir bor ramazon va istiqlol bayramlarin bilan tabriklayman
« So'nggi tahrir: 01 Sentyabr 2009, 12:53:19 muallifi ЖАМШИДЖОН »

ЖАМШИДЖОН

  • Hero Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 31
  • -oldi: 398
  • Xabarlar: 945
  • Jins: Erkak
  • Assalomu aleykum!!!
    • FORUM.ZIYOUZ.COM
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #3 : 15 Sentyabr 2009, 14:35:17 »
 
SIZ OMON BO'LING, DADA...
(yoxud dadamga maktub)

Dada! Sizni dugonalarimday "dadajon" deb atay olmayapman. Chunki siz ularning dadasiday emassiz... Jonimga jonday payvand bo'lolmaysiz. Sizning o'z olamingiz, o'z tashvishlaringiz va o'z oilangiz bor!

...O'shanda ham Ramazon oyi edi. Onajonim ulug' ayyom - Arafa kuni chiroyli qilib ovqat pishirdi. Keyin o'sha yerda ovqatlanarsizlar, bo'lmasa kechga qolib ketasizlar ekan, deb, onajonim bizni yo'lga kuzatib qo'ydi. Olti yashar singlim ikkalamiz qo'l ushlashib, yoningizga bordik. Uyda buvim... ayolingiz bilan birga o'tirishgan ekan. Siz esa ertaroq ovqatlanib bo'lib, yana "Damas"ingizda kira qilgani ko'chaga chiqib ketibsiz. Bizni ko'rib ayolingiz dast o'rnidan turdiyu, solingan dasturxonni yig'ishtirishga tushdi. Buvim ham biz bilan istamaygina, sovuqqina so'rashdi. Yosh bolaligimizga borib, hech narsaga ahamiyat bermasdik. Xayolimizda bugun bayram, hamma xursand bo'lishi kerakday edi. Biroq kutilmagan vaziyatlar sodir bo'la boshladi. Buvim qo'limizdagi tugunni qo'l uchida (!) ushlab, tashqariga yo'naldi. "Ertaga isitib yeymiz", deya palovni oshxonaga olib kirib qo'ydi.

- Buvi, biz uyda osh yeganimiz yo'q. Onajonim o'sha yerda ovqatlanarsizlar, degandi, -desam ham parvo qilmadilar. Balki bizning kelishimizni xohlamagan ayolingiz o'z xonasiga kirib olib, o'zini xushidan ketib qolgan qilib tomosha ko'rsatayotgandi, buvim uning yoniga borib, qo'l-oyoqlarini uqalagancha, "Sizga nima bo'lyapti, qizim? Kundoshingiz bolalaridan "ilmu-amal" qilib berib yuborgan chog'i... Sizga darrov ta'sir qilyapti..." dedi. To'g'risi, "ilmu-amal" degani nima ekanini hech tushunmadim. Keyinroq bu haqda onajonimga aytib so'rasam, rosa yig'ladilar. "Umuman "ilmu-amal" degan gapni yodingdan chiqar, qizalog'im", deb qattiq tayinladilar.

...Kayfiyatimiz tushib ketgan, qornimiz och... Biz bilan hech kimning ishi yo'q. Singlim ikkalamiz ham kelganlarimizga ming pushaymon bo'ldik. Bir payt hovli tomonda g'ingshiyotgan kuchukchaga ko'zimiz tushdi. Ne ko'z bilan ko'raylik-ki, onajonim pishirib bergan oshni buvim itga to'kib beribdi...

...Uni ko'rib, keng hovlingizga ushoqday jismimiz sig'may qoldi, dada! Qani endi vaqt kech bo'lmaganda edi, singlimni yetaklab o'sha paytdayoq o'z uyimizga, onajonimning yoniga qaytib ketgan bo'lardik. O'shanda buvimdan sovigan ko'nglim qayta ilimadi. Axir, Alloh bergan rizqda qanday illat bor edi-ki, buvim biz nabiralaridan ham a'lo ko'rib, ovqatni hayvonga to'kib bersa?!

O'sha kuni sizni uchrataolmadik. Uyga juda kech qaytibmiz. Biz och-nahor uxlab qolaverdik...

Ertasiga Hayit bayrami bo'ldi. Sizning sovuq muomalangiz bizni yanada tashvishga soldi. Otasiga erkalanadigan bolakaylarday sizni suyib, suykalolmadik, "hayitlik" so'rashga ham botinaolmadik. Lekin siz ikkalamizning qo'limizga uch-to'rt so'm tutqazdingiz harqalay... va "boshqa bu yerga kelmanglar. Men o'zim sizlarni ko'rgani boraman..." dedingiz.

Ey falak! Qaydanam kunimiz sizday toshbag'ir otaga qoldi-a? Oradan olti oy o'tdi, ammo siz bizni ko'rgani kelmadingiz, dada! Siz bizni ko'rgingiz kelmasligi, biroq biz sizni ko'rgimiz kelishi, sog'inishimiz sababini bilasizmi? Siz badgumon onadan, biz esa mehribon onadan tarbiya ko'rganmiz, dada! Onam nega bizni shunday tarbiyaladi, doim sizni yo'qlashga oshiqamiz! Nega?! Ehtimol, buvim onamni "yomon" deyishicha bordir, shu bois siz onajonimni, bizni tashlab ketgandirsiz? Lekin shuni biling, dada, onam hech ham "yomon" emas. Negaki...

...Ramazon oylarida tinmay televideniye orqali kishi ma'naviyatini oshiradigan, ruhini poklaydigan, nafs quliga aylanib, ko'zlarini yog' bosganlarga saboq bo'ladigan ko'rsatuvlar namoyish etildi. O'sha ko'rsatuvlarda farzandiga bemehr otalarni, onalarni, aksincha ota-onasiga e'tiborsiz bo'lgan bolalarni ko'rdim. Menga katta dars bo'ldi. Yaxshi-yomonni ajrata oldim. Ayniqsa, farzandlarini oro yo'lda sarson qilib, o'zga ayol bilan oila qurib, bemalol yashab yurgan, keyin vaqt o'tib xor bo'lgan otalarni ko'rganimda... ko'nglimdan nima o'tganini bilasizmi? Dadam ham ko'rayotgandir, o'ziga tegishli saboq olayotgandir, basir ko'zlari mana shularday xor bo'lmay turib ochilar, bizni yo'qlab kelar, deb o'yladim. Farzandlarini "Bolalar uyi"ga joylab, xabar olish u yoqda tursin, balki boshqa erkak bilan yashab ketgan ayollarni ko'rganimda... g'amxo'rim onajonimga nisbatan mehrim yana-da ko'proq oshdi. Chunki sizni ham, buvimning ta'biri bo'yicha "yomon" onajonimni ham qanday ekanliklaringizni bilib yuribmiz, axir...

...Bir kuni bog'chadan singlimni olib chiqayotsam, oq "Damas"ga ko'zi tushib mashina ortidan chopib ketdi. Bazo'r yetib olib, "Jon singlim, u dadamiz emas-ku. "Damas" -dan ko'pi bormi?" deb ovutdim uni. Oradan kunlar o'tib esa uyimizning deraza oynasidan singlim tashqariga qarab o'tirar, mungli ko'zlaridan yosh oqib unsiz yig'lardi. "Damas"ni qo'li bilan ko'rsatib "Opa, dadam emasmi?.." deb meni so'roqqa tutdi. "Yo'q, u dadam emas", dedim mening ham yuragim ezilib.

Tunlari yotog'iga kirib ketib, menga bir so'z aytmay, odamovi bo'lib olishi , ertalabda esa singlimga yordam tariqasida joyini to'g'rilab qo'yayotib, bolishini ko'targanimda ostidan sizning suratingiz turganini ko'rganimda...

Ehtimol, onajonim sizlar uchun yomondir, ammo bizdan qaysi paytda yomonlik ko'rgansiz, dada? Onajonim yomonligi uchun uyimizga kelolmayotgan bo'lishingiz mumkindir? Ammo biz norasidalaringizning har kuni qatnaydigan bog'chamiz, maktabimiz bor edi-ku. Hech yo'q ikki oyda (faqat olti oylab emas) bir bora kelsangiz, diydoringizga to'yib olmasmidik, dada! Nega bizni ko'rgani kelmagansiz?! Nega bizni mehringizga zor qilib mustar etgansiz?! Savollarimga javob bering!

Hali men to'liq voyaga yetmay turib, sovchilarning eshik qoqishi bizga tinchlik bermay qo'ydi, bugun. Bu ham bo'lsa, bizning qanday oilaning farzandi, qanday qizligimizni bilganlaridan bo'lsa kerak? Nomimiz xunuk bo'lganda, birov ostonamizni xatlab kelarmidi? Nima deb o'ylaysiz?

...Tunov kuni rahbarimiz: "Ota-onalar majlisiga hammangizning dadangiz kelsin," -dedi. Men ustozimga: "Onajonim kelsa maylimi? Chunki mening dadam o'lgan..." -dedim. Bu haqda onajonim eshitib, rosa yig'ladilar. "Nima uchun yolg'on so'zlading?..", deya ko'z yosh qildilar. Lekin men onajonimga yolg'on gap aytmaganimni tushuntirdim. Sababi, siz rostdan ham ma'nan o'lgansiz, dada! Siz tufayli murg'ak dilimiz qonga to'ldi. Bu esa hayotda bosh ko'tarib yurgan tirik otalarning ishi emas! Tirik bo'lganingizda edi, oylab qorangizni ko'rsatmay, ushoqqina ko'nglimizga sog'inch azobini yuklab bizga zulm o'tkazmagan bo'lardingiz!

Mazlumalarning duosi beshak qabul, dada! Singlim ikkalamizning o'ksik qalbimizni sog'inch o'rtaganda, ko'nglimizdan "oh"lar otilib chiqqanda necha bor avtohalokatga uchradingiz. Ammo onajonim tonglari uyqusidan turib joynamoz ustida Allohga qilgan nolalari sabab, sizni Tangrim o'zi asradi doim. O'shanda ham murg'ak bolalaringizning uvoli tutayotganini sira his qilmadingiz-a, dada?! Shunchalar ham qalbingizning ko'zi ko'r bo'ladimi? Biroq sizning va sizga shunday tarbiya bergan onangizning qalblaringizdan Alloh marhamatini sug'urib olgan bo'lsa... ayb sizlarda emas. Ammo shuni ham unutmaslik kerak, barcha ezgulikka xolis niyatga ko'ra erishiladi!

Meni bugun tashvishga solgan narsa shuki, hayotda bizday farzandlariga tirgak kerak paytda o'zga olamda "o'zgalar" bilan yosh umringizni kechirib, ko'zlaringizdan nur, bilagingizdan quvvat, oyog'ingizdan mador ketganda esa ko'cha eshigini nigohlaringiz bilan o'yib, to'shakka mixlanib qolganingizni ko'rishni istamayman. Qarigan chog'ingizda yog'och hassaga emas, balki bizday farzandlaringizga suyanishingizni xohlayman. Bizning dadamiz hamisha boshini baland, qaddini tik tutib yurishi kerak! Mayli, siz omon bo'ling, dada...

QIZINGIZDAN.

 

Rabella

  • Sr. Member
  • ****
  • Rahmat
  • -aytdi: 183
  • -oldi: 758
  • Xabarlar: 250
    • www.mumina.uz
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #4 : 04 Avgust 2011, 06:29:31 »
МЕН РЎЗАДОРМАН

— Ойижон, мени ҳам саҳарликка уйғотинг, мен ҳам сизлар билан рўза тутаман, — деди Фазлиддин онасига.
— Ҳали кичкинасан, қийналиб қоласан, — деди онаси. — Энди биринчи синфга бораяпсан - ку?
— Қийналмайман, ойижон, — деди Фазлиддин, — ана, Мулла тоғамнинг Ñžғли Акмалхон ҳам мен билан бирга Ñžқийди - ку? У “Эртага рўза бошланади, тутасанми, мен тутаман, ўтган йили ҳам тутувдим”, деди.
— Майли, уйғотамиз, — деди она - боланинг суҳбатига аралашган Собир ака. — Ойиси, Фазлиддин ўзи хоҳлаяптими, индаманг. Кеча, жума намозида мулла Абдураҳмон айтдики, ҳали балоғатга етмаган болалар рўза тутсалар савоби ота - онасига ёзилар екан.
— Майли, уйғотамиз, — деб Ñžғлини тинчлантириб ўрнига Ñ‘Ñ‚қизди Маърифат опа. — Биз билан бирга саҳарлик қилсин. Бир ухлаб туриб яна овқат еб кетаверади.
Аммо Фазлиддин саҳарликдан сўнг ухламади. У рўзанинг нималигини билмаса ҳам, унинг шартлари, амаллари нималигини билмаса ҳам рўза тутганидан, ота - онаси билан бирга камтарона бўлсада серфайз дастурхон атрофида ўтириб саҳарлик қилганидан шод ва масрур, кўнгли ифтихорга тўлган еди. Фазлиддин шу кўтаринки кайфиятда ертароқ мактабига йўл олди.
— Ухлаб қолмадингми, — савол билан кутиб олди Акмалхон. — Тутдингми?
— Ойим уйғотдилар, тутдим.
— Саҳарликка нима единглар?
— Ширчой ичдик. Асал, майиз, туршаклар ҳам бор еди, — деди Фазлиддин. — ¤зларинг - чи?
— Ойим ҳар йили Рамазонда саҳарликка атала пиширадилар. Қуйруқ солинган аталадан ярим коса ичсанг, кечгача очиқмайсан.
— Мен ҳам ойимга айтаман, атала пишириб берадилар.

Ҳар танаффусда икки дўст бир - биридан ўз сирлари бўлиб қолган рўзалари ҳақида “бузиб қўймадингми”, деб сўрашарди.
Фазлиддин бир кун ҳам рўзани бузмади. Қайтанга Акмал бир куни бузиб қўйишига сал қолди. Синфдошлари Жасурбек ҳовучига солган пистадан бир донасини Акмал енди оғзига солган едики, Фазлиддин унинг қулоғига шивирлади:
— Биз рўзадормиз - ку!
— Ҳа - я, менинг тишим оғриб турувди, — деб Акмалжон писталарни Жўрабекка қайтариб берди.
Икки дўст бузмасдан рўзаларини тўлиқ тутишди.
Кейинги йил ҳам.
Кейинги йиллар ҳам.
— Ойи, дада, мен ҳам бугун кечқурун таробеҳ намозига, Абдураҳмон домланинг масжидига чиқаман, — деди мактабдан қайтган Фазлиддин.
— Ҳали ёшсан - ку, — деди отаси. — Ҳеч бўлмаса намоз Ñžқишни биласанми?
— Ёшим ўн иккига тўлди. ¤ғил бола ўн бир ёшидан Ñžқиши керак екан. Бир йил кечикибман, — деди Фазлиддин. — Намозни Абдураҳмон домла ўргатар екан. Акмалхон ҳам бораяпти.
Ифторликдан сўнг Фазлиддин шоша— пиша дафтар— қалам кўтариб масжидга кетди.
— Ёмон кўздан асрасин, — кўзи ёшланди Собир аканинг. — Шу Ñžғлингдан умидим катта.
Фазлиддин намоз Ñžқишни тез ўрганди, укаси Аслиддинга, синглиси Ойшабонуга ҳам ўргатди. Собир аканинг хонадонида рўза тутмайдиган, намоз Ñžқимайдиган одам қолмади.
Шаҳарга тушиб жума намозини Ñžқиган Собир ака солиҳ ва солиҳа фарзандлар, уларнинг ота - онага охиратда асқотадиган савобли амаллари хусусида маъруза қилган қори домланинг сўзларидан қалби ҳалим бўлиб, ўзининг ҳам шундай фарзандлари борлигидан фахрланиб, шаҳар бозорига ўтди. Автобус чиптасига яраша пул олиб қолиб, қолган бор пулига хурмо, ҳолва, турли ширинликлар ва болаларига кийим - кечаклар харид қилди. Кечқурун тўкин дастурхон атрофида, бутун оила аъзолари билан бирга рўзасини очар екан, кўзда ёш билан дуо қилди:
— Парвардигорим, “Рўзасини очаётган бандамнинг дуосини тўхтовсиз қабул қиламан”, дегансан. Ваъдасига енг вафодор ҳам ўзингсан. Менинг ҳам фарзандларим ҳаққига қилаётган дуоларимни қабул ет. Фарзандларимнинг умрини узун, ризқини бутун қилгин! Иймон - еътиқодларини мустаҳкам қилу ўзинг уларни Ñ‚Ñžғри йўлдан адаштирма! Ҳаммамизга икки дунё саодатини бер! Раббона отина фи дуя ҳасанатан ва фил охирати ҳасанатан ва қина азабан нар. Бираҳматика Ñ‘ арҳамар роҳамин!
¤ша йили таробеҳ намозининг бошидан охиригача Фазлиддин билан Акмалжон жўровоз бўлишиб, таробеҳ тасбиҳини айтишди. Рамазон сўнггида мулла Абдураҳмон бутун жамоадан шу икки ўсмир ҳаққига дуо олиб берди.
— Элнинг, юртнинг корига ярайдиган, динимизга хизмат қиладиган йигитлар бўлиб камол топишсин!


Rabella

  • Sr. Member
  • ****
  • Rahmat
  • -aytdi: 183
  • -oldi: 758
  • Xabarlar: 250
    • www.mumina.uz
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #5 : 04 Avgust 2011, 06:30:36 »
* * *

— Маллим, Фазлиддин рўза тутибди, — деди Сарвигул синфга кириб келган синф раҳбарига.
— Рўза тутибди? Саккизинчи синф Ñžқувчиси - я? — деди раҳбар Қўчқоров. — Қосимов, доскага чиқ!
Фазлиддин индамай доска ёнига келиб турди.
— Шу гап ростми, — сўради раҳбар. — Ростдан рўза тутдингми?
— Ҳа, мен рўзадорман, муаллим, — деди Фазлиддин.
— Нима учун? Ким ўргатди? Балки феодал отанг мажбурлагандир?
— Мени ҳеч ким мажбур қилгани йўқ, — деди Фазлиддин раҳбарнинг кўзига тик қараб.
— Балки уйларингда егани овқат йўқлигидан рўза тутаётгандирсан?
— Уйда ҳамма нарса бор, — енди четга юз бурди Фазлиддин.
— Унда нега рўза тутдинг, — тутоқиб кетди раҳбар ва Фазлиддиннинг юзига тарсаки тортди.
— Мени нега урасиз, муаллим, — деди юзини ушлаб Фазлиддин. — Мен сизга нима қилдим?
— Ярамас! Ахир бутун мактабимизга доғ туширибсан - ку? Директор ешитса нима қиламан? РайОНО мудири, райондагилар ешитса нима бўлади? Уларга нима дейман?
— Худонинг олдига борганда нима дейсиз, — кутилмаганда хотиржам сўзлади Фазлиддин. — Ахир Оллоҳ Таоло Ñžғил болаларга ўн бир ёшдан, қиз болаларга Ñ‚Ñžққиз ёшдан рўза тутишликни фарз қилганку?
Фазлиддин шу сўзларни айтиб Сарвигулга қараб қуйди. Сарвигул Фазлиддиннинг сирини очиб, катта иш қилган одамдай мағрур ўтирарди.
— Кимнинг сумкасида нон бор, — сўради раҳбар. Энди катта бўлиб қолган Ñžқувчилар сумкасига нон солиб келишни бас қилишганми, Ñ‘ синфдошлари ҳурматигами бирор киши “Менда нон бор”, демади.
— Сарвигул, бориб сув олиб кел, Ñžқитувчилар хонасида графин бор, шуни тўлдириб кел, — деди раҳбар, — стакан ҳам олиб кел!
Сарвигул “қаҳрамонлиги”ни охиригача шараф билан адо қилди. Дарҳол бир графин сув ва стакан олиб келди.
— Ич, муллавачча, — ўшқирди раҳбар бир стакан сувни узатиб.
— Ичмайман, муаллим, — деди Фазлиддин.
— Ичасан! — раҳбар Фазлиддиннинг юзига яна тарсаки туширди. — Ичасан! Ичираман!
Раҳбар Фазлиддиннинг оғзини очиб, сувни унинг оғзига қуймоқчи бўлди. Фазлиддин ҳаргиз оғзини очмади. Раҳбар сувни унинг юзига сепиб юборди. Фазлиддин юзидаги сувни қўли билан сидириб четга ўгирилиб тупурди. Бу раҳбарни қутуртириб юборди.
Яна стаканни сувга тўлдирди. Чап қўли билан Фазлиддиннинг бўйнидан қисиб, ўнг қўли билан унинг бурнини қисиб оғзини очди ва синфга қараб ўшқирди:
— Чиқ, биттанг оғзига сувни қуй!
Ҳеч ким ўрнидан қўзғалмади. Раҳбар бир неча боланинг исмини айтиб чақирди. Улар ўз исмини ешитиши билан ўринларидан “дик” етиб туришди, аммо келиб стаканни олиб ундаги сувни Фазлиддиннинг оғзига қуйишга қўллари бормади. Раҳбарнинг кунига яна Сарвигул яради. Сарвигул келиб сувни Фазлиддиннинг оғзига қуйди.
— Яна қуй! Яна бир стакан қуй!
Фазлиддин юлқиниб раҳбарнинг қўлидан чиқди. Унинг икки кўзи ёшга тўлган еди.
— Қўрқмас екансан - а, — деди унинг кўзидаги ёшни кўрган раҳбар, — қўрқасан. Ичираман дедимми - ичираман. Ҳали қараб тур, сени мактабдан ҳам ҳайдаттираман. Коммунизм қураётган шонли Совет давлатининг коммунистик мактабида сенга ўхшаган диний сарқитларга ўрин йўқ!
— Ҳайдамасангиз ҳам кетаман, — деди йиғлаб Фазлиддин. — Аммо сизга Худодан қайтмаса у дунёю бу дунё рози емасман!
Фазлиддин синфдан чиқиб кетди. Шу билан мактабга қайтиб бормади. Бошқа мактабда Ñžқиб, ўрта маълумот олди.

Rabella

  • Sr. Member
  • ****
  • Rahmat
  • -aytdi: 183
  • -oldi: 758
  • Xabarlar: 250
    • www.mumina.uz
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #6 : 04 Avgust 2011, 06:33:14 »
* * *

— Яқин орада Самарқандга бордингми, — сўради Акмалжон Фазлиддиндан.
— Йўқ, фирмамиз ишлари билан бўлиб, бу йил Самарқандга ўтолмадим, — деди Фазлиддин. — Аввал Аслиддин бошқараётган корхонани янги бинога кўчирдик, кейин Ойшабону билан куёвимиз германияликлар билан бирга очган кичик фабрикани ишга тушириш билан банд бўлдик. Аммо бу йил бир ниятим бор, фирма ишларига ўзинг бош - қош бўлиб турасан, бир ой қишлоққа кетмоқчиман.
— Баракалла, сўраганимнинг сабаби қишлоқдагилар, “Фазлиддин ҳожи қурдирган масжидда маза қилиб, емин— еркин намозларни Ñžқияпмиз, отасига раҳмат, аммо ҳожининг ўзи келмай қўйди, уни соғиндик, дейишди. “Ҳожи ота билан Ҳожи онани ҳам соғиндик”, дейишди.
— Унда ота - онамни олиб бориб бир ой Рамазонда қишлоқда туриб келаман, — деди қатъий қилиб Фазлиддин.
Рамазон ойи арафасида Фазлиддин ота - онаси ва аҳли аёлини олиб қишлоққа жўнади. Бир ой қадрдон ота уйларида туриб, муборак ойнинг рўзасини тутдилар. Таробеҳ намозларини Фазлиддиннинг ўзи қурдирган жоме масжидида Ñžқидилар. Рамазон ойи жуда серфайз ўтди. Бир ойнинг бирор куни бўлмадики, меҳмонларсиз, қадрдонларсиз ўтган бўлса. Аввалига Ñ‘Ñ€— дўстлар буларни йўқлаб келишган бўлса кейин булар қавму - қариндошлариникида ифтор қилишиб дийдорлашишди. Рамазоннинг сўнгги куни Фазлиддин каттакон бир ҳўкизни сўйдириб, камдаромад оилаларга тарқатди. Қишлоқдаги ёрдамга муҳтож оилаларга “Фитри рўзамни олсангиз”, «Ð—акотимни сизга бермоқчийдим», деб хайру еҳсонлар қилди. Рамазон ҳайити куни саҳарлаб Фазлиддин қишлоқ ошпазларига тайинлаб бир бўрдоқи қўчқорни сўйдириб, дошқозонда ош дамлатди. Ҳайит намозидан сўнг каттаю— кичикка ош сузилиб, ширинликлар улашилди. Ошдан сўнг Фазлиддиндан қишлоқдошлари дуосини олиб, пойтахта қайтадиган бўлди. Масжиддан чиқар екан, йўл четида тиланиб турган икки кўзи кўр одамга кўзи тушди. Овоз чиққан томонга қўл чўзиб турган одамнинг ҳовучига минг - икки минг сўм пулни ташлаб,машинасига ўтираётиб отасидан сўради:
— Ким бу шўрлик, дадажон, юзи танишдай, аммо танимадим?
— Наҳотки танимаган бўлсанг? Бу бечора Эшмат муаллим бўлади. Бир замонлар сенинг синф раҳбаринг еди.
— Йўғ - е! — Фазлиддин машинадан қайта тушиб тиланчига қаради. — Умуман ўхшамайди - ку?
— Машинангни юргиз, йўлда айтиб бераман, — деди Собир ака.
Машина катта йўлга чиққандан сўнг ешитганларини сўзлаб берди.
— Мен ҳам кеча ешитдим, жуда аҳволи ёмон бўлибди. Аёли ўлиб, ичкиликка берилиб қолган екан, мактабдан ҳайдашибди. Устига икки Ñžғли ҳам ноқобил чиқибди. «ÐŸÑƒÐ» топиб бер», деб отасини уришаркан, ярамаслар. Ҳалиги, наша деган балога ўрганишган екан. Муаллимнинг уйларини ҳам бузиб сотиб, чекиб бўлишибди. Катта Ñžғли чекиб ўлиб қолибди. Кичкинаси Ñžғирлик қилиб, қамалиб кетибди. Ана енди бу шўрликда на уй, на хотин, на бола - чақа, на даромад. Йиғлайвериб кейинги бир йил ичида кўр бўлиб қолибди. Вақтида бирор қариндошга меҳÑ€ - оқибат кўрсатмаган, устига оғзиям шалақроқ бўлган екан, қариндошлариям безор емиш. Ҳалиям маҳалла куйнинг борига шукр, кўплашиб бузилиб, Ñ‘ғоч - тахталари сотилиб кетган уйнинг бир хонасини ёпиб, таъмирлаб беришибди. Шу хонада ётиб турармиш. ¤зларининг қишлоғида тиланиб юраркан, бугун катта масжидга кўпчилик ҳайит намозига йиғилишини ешитган шекилли, бизнинг қишлоққа кепти.
Отасининг гапларини тинглаб бораркан Фазлиддиннинг ёдига болалиги, қишлоқдаги мактаблари бошланғич бўлганлиги учун Дўнгтепанинг мактабига бориб Ñžқиганлари, рўза тутгани учун Эшмат муаллим уни ургани, оғзини куч билан очиб сув ичиргани, мулла Абдураҳмон раҳматлик “Хафа бўлманг, мулла Ñžғлим, рўзангиз бузилгани йўқ, рўзангиз қасд қилиб ўзингиз сув ичсангиз бузилади, сизга худосиз Эшмат ичирибди, рўзани бузмай давом еттираверинг, Эшматни қўяверинг, ҳаммага “Худо йўқ, бўлса кўрсатинглар, мен бир кўрай, менга бир ўзини кўрсатсин”, деб юрган нодон - да у, бир куни Худо унга кўрсатади ўзини”, деганлари, шу муаллим сабаб олти чақирим узоқдаги қўшни тумандаги ўрта мактабга уч йил қатнаганлари келди. Уни азиз муаллимга чақиб берган синфдоши ёдига тушди. Ортига ўгирилиб онасидан сўради.
— Ойи, Сарвигул деган синфдошимиз бўларди, яхши яшаяптимикин?
— Бу муаллимни кўргач ўша синфдошингни ҳам сўрасанг керак, деб турувдим, — деди онаси. — Уям феълидан топибди, болам. Бир - иккимас, уч марта турмуш қурибди, аммо тинчмабди. Ҳозир бозор ешигида писта, сигарет, нос сотиб ўтирар емиш. Қўй, уларни ўйлаб сиқилма, Ñžғлим. Оллоҳ ҳар кимнинг феълига, ниятига яраша беради.
Машина Тошкент йўлига чиққач, Фазлиддин йўл бўйидаги шинамгина бир чойхонада тўхтади. ¤ғли ҳам иккинчи машинани шу Ñ‘ққа бурди.
— Шу ерда Бир - икки соат дам оламиз, — деди Фазлиддин отасига. — Дилимга бир нима келди.
Фазлиддин чойхоначига чой - пой олиб келишини, бирор соатдан сўнг тайёр бўладиган қилиб димлама тайёрлаб беришини илтимос қилди. ¤зи “дарров келаман”, деб Самарқандга йўл олди.
Фазлиддин кетар чоғи Ñžғлини чақириб масжидга қайтиб боришини, Эшмат муаллимни топиб, ҳеч кимга билдирмай машинага миндириб келишини тайинлади. ¤зи шаҳарга тушиб Эшмат муаллим учун костюм, кўйлак, туфли, дўппи, жойнамоз ва тасбеҳ сотиб олди.
Фазлиддин енди қайтиб келган еди ҳамки, Ñžғли ҳам Эшмат муаллимни машинасига миндириб етиб келди.
— Ҳеч ким кўрмадими, — сўради Фазлиддин.
— Бизнинг қишлоқдан чиқиб Дўнгсой томонга кетаяптилар екан. Ҳеч ким кўрмади. Аммо келгунча минг марта кимлигимни қаерга олиб кетаётганимни сўрадилар. “Уйингизга олиб бораман”, деб олиб келавердим.
— Тўғри қилибсан, — деди Фазлиддин. — Уйига олиб борамиз. Олдин бир муаллимни муаллимдай кийинтириб қўяйлик.
Фазлиддин чойхоначидан сўраб - суриштириб, чойхона ортида чойхоначининг уйи бор еканини, уйда ҳаммоми борлигини билди ва Эшмат муаллимни олиб бориб чўмилтириб, янги кийимларни кийдириб келди. Энди ҳеч ким уни гадой Ñ‘ тиланчи демасди.
— Кимсизлар, менга бунча ғамхўрликни ким қилаяпти, — деб такрор - такрор сўрарди Эшмат муаллим. — Жаббор Ñžғлим, сен қайтиб келдингми?
— Ҳа, мен ҳам Ñžғлингиз қатори Ñžғлингизман, домла, — деди Фазлиддин. — Фазлиддинман. Аммо мени еслолмасангиз керак, саккизинчигача Ñžқитувдингиз.
— Қайси Фазлиддинсиз, Ñžғлим? Кимни Ñžғлисиз?
— Аввал тушлик қилиб олайлик, кейин ўзимни таништираман.
Фазлиддиннинг ишораси билан таом сузилди. Фазлиддиннинг ўзи Эшмат муаллимни овқатлантириб қўйди. Бир пиёла чой ҳам ичиргач, сўзлади:
— Отамни сўрадингиз, отам ёнингизда ўтирибдилар.
— Эшмат муаллим, мен Собирман. Қўштепалик уста Собир, есладингизми, — деди Собир ака.
Эшмат муаллим бир қалқиб тушди.
— Ҳожи ака, сизмисиз? Эсладим, сизни ҳам есладим Фазлиддин. Сизни бир кўрсаму кечирим сўрасам, деб юрар едим. Мана, учрашдик. Афсус, мен сизни кўролмайман. Аммо ешитдим, улуғ мартабаларга еришибсиз. Завод, фабрикалар очибсиз. Ҳажга ота - онангизни олиб борибсиз. Оллоҳ зиёда қилсин! Оллоҳ, Оллоҳ! Эсингиздами, сизни ноҳақ ранжитувдим. Ёшгина бўла туриб “Сизга Худодан қайтмаса у дунёю бу дунё рози емасман”, деб йиғлаб чиқиб кетувдингиз. Мана, шу дунёнинг ўзида қайтди. “Худо йўқ”, деб Ñžқитишган, биз шунга ишониб алданганмиз - да, ука. Худо борлигини кўрсатди, қудратиниям кўрсатди, ука. — Эшмат муаллим пиққиллаб йиғлашга тушди. — Мени кечиринг, Фазлиддинжон.
— Домла, йиғламанг, — деди Фазлиддин. — Бўлар иш бўлди. Мен сизни кечирдим. Энди хўп десангиз бир иш қиламиз, бир “Қариялар уйи” бор. Фирмамиз оталиққа олган. Эшитдим, ҳеч кимингиз қолмабди. Тиланиб юришингиз яхшимас. Ахир сиз бизнинг устозимисиз. Рози бўлсангиз сизни шу “Қариялар уйи”га жойлаштираман. Ҳамма шароитлари яхши. ¤зим ҳам тез - тез хабар олиб тураман. Нима дедингиз?
— Нима дердим, укажон, Худо зиёда қилсин! Мартабаларингиз бундан ҳам улуғ бўлсин! Аммо мени хижолат қилдингиз. ¤з боламдан кўрмаган мурувватни ўзим хорлаган Ñžқувчимдан кўрсам, е воҳ!
— Хижолат бўлманг, домла, ҳали насиб қилса оператсия қилиб, кўзингизни ҳам очамиз, — деди Фазлиддин ва отасига юзланди: — Дадажон, енди дуо қилинг, домламизни ҳам олиб йўлга чиқайлик!
— Илоҳи омин, — дуога қўл очди Собир ака. — Ҳеч кимни Ñ‚Ñžғри йўлдан адаштирмасин! Фарзандларимизнинг умри узун, ризқу насибаси бутун бўлсин! Юртимиздан меҳру - оқибат кўтарилмасин! Мурувват қалбларимизни тарк етмасин! Оллоҳу Акбар!

Каримберди ТЎРАМУРОДОВ
Muslimaat.Uz

 

Humayro

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 1374
  • -oldi: 1643
  • Xabarlar: 3130
  • Jins: Ayol
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #7 : 04 Avgust 2011, 10:28:32 »
Чумолининг Қуръонга эҳтироми

Ассалому алайкум азиз биродарлар, моҳи Рамазон муборак!
Интиқлик билан кутган муборак ойга етишдик, алҳамдулиллоҳ. Рамазон ойи албатта раҳмат ва шафқат ойидир, баракат ва сабр-қаноат ойидир. Энг муҳими Қуръон ойидир, зотан инсониятга раҳмат бўлиб мана шу ойда Қуръон дунё осмонига туширилди. Бу ойда Аллоҳнинг улуғ каломи, Қуръонга эҳтиромимиз янада ортади, масжидларимизда Қуръон оятлари қалбларни эритиб ажиб бир  Ñ‚ароват ила кўкка ўрлайди...

Мусулмон банданинг Қуръонга муносабати ҳар биримизга аён. Нафақат инсонлар, ҳатто Аллоҳнинг кичкинагина махлуқоти бўлмиш чумолилар ҳам  Қуръонга бўлган эҳтиромининг гувоҳи бўлдик...

Волидамиз ҳикоя қиладилар:
-    Ð£Ð·ÑƒÐ¼ токи тагига ўрнатилган сўрида ўтирган эдим, хонтахта устини чумоли босиб кетибди, қарасам ҳатто устимга ҳам ўрмалаб бошлабди... ёз ойларида мана шундай чумоли кўпайиб кетади, уларнинг дастидан сўрида бемалол ўтира олмайсан ҳам, ҳатто еяётган нарсангга ҳам чиқиб олишади...
Туш вақти эди, одатдагидек Қуръонни очиб Ñžқий бошладим, бир оз вақтдан сўнг бундоқ эътибор берсам бояги чумолилардан биттаси ҳам йўқ. Яхшилаб разм солсам чумолилар бир сафга тизилиб Қуръон атрофидан тахминан қирқ сантиметр радиусда айланиб ўтиб кетишяпти, устимга ўрмалаётган чумолилар хам худди шунча масофада мени айланиб ўтиб кетишяпти. Баъзилари яқинлашмоқчи бўлишади-ÑŽ, бояги масофагача келишгач яна зиппилаб орқасига югуришади ...  Қараб туриб ҳайрон бўламан, Ñ‘ Аллоҳ қудратингдан... деб қўйдим ичимда...

Шуларни ёзар эканман ўйлаб қолдим... на ақли бор, на тил-забони бор, “пуф” десанг учиб кетадиган бир кичкинагина  Ñ‡ÑƒÐ¼Ð¾Ð»Ð¸ Қуръонга шундай эҳтиром курсатса-ÑŽ, Аллоҳ ўз фазлидан ақл бериб қўйган, энг олий мавжудот қилиб қўйган баъзи инсонларнинг Қуръондан йироқда, уни билмай Ñžқимай, маъноларини тушунмай, энг муҳими унга амал қилмай яшаётганларини қандай тушуниш мумкин?! Умрини бефойда дунё матоҳларига сарфлаб, айшу-ишратни ҳаёт тарзи қилиб олганлар шу чумоличалик ҳам эмаслар...
Ё Аллоҳ қалбларимизни Қуръон нури ила мунаввар қилгин, Қуръонни тиловат қилиб унга амал қиладиган бандаларингдан қилгин, охиратда уни бизга шафоатчи қилгин, омин!

Беҳзодий
www.islom.uz

Habib

  • Mega Member
  • *******
  • Rahmat
  • -aytdi: 4611
  • -oldi: 3284
  • Xabarlar: 4044
  • Jins: Erkak
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #8 : 04 Avgust 2011, 16:45:06 »
Недавно исламские сайты распространили информацию о том,
что Мавлет Батыров на встрече Дмитрия Медведева с олимпийцами не поднял
бокал шампанского.


Вопрос: Часто бываешь в ситуациях, несовместимых с Исламом?

Ответ:
Я знал, что молодёжь смотрит на меня. Представьте, каким бы примером я
был для них, если бы держал в руках спиртное, тем более в месяц Рамадан?
Да, может шайтан и говорил мне: «Ð­Ñ‚о же президент, надо взять в руки
бокал, неудобно же». Но, альхамдулиЛлях, я переборол это. Президент
поочередно чокался со всеми спортсменами, а когда дошёл до меня, увидел,
что я стою без бокала. Сначала он растерялся немного – я ещё и руки в
карманах держал (смеётся), – но он видимо понял, что я мусульманин;
может, вспомнил о месяце Рамадан; поздравил и дальше прошёл. В такие
моменты нельзя слабинку давать. Тем более, сейчас понимаешь, что ничего
геройского или хамского в моём поведении не было: я просто сделал то,
что должен был.

Я всегда просил Аллаха, чтобы Он уберёг меня от
высокомерия. И к тому времени, когда я чего-то достиг, я уже понимал,
что деньги и слава – не главное в жизни. Даже борьба – не главное в
жизни. Смысл моей жизни в поклонении Аллаху!!!

Secret

  • Sr. Member
  • ****
  • Rahmat
  • -aytdi: 309
  • -oldi: 674
  • Xabarlar: 311
  • Jins: Ayol
  • Tavba - 129
Re: Ramazonga oid, Ibratli hikoyatlar
« Javob #9 : 08 Avgust 2011, 12:24:21 »
 
                                                                     Saodat asri qissalari

Allohning fazli va rahmati
Vosila ibn Asqo’, roziyallohu anhu, rivoyat qiladi: “Ramazon oyi keldi. Biz ahli suffa ham ro‘za tuta boshladik. Har oqshom iftor vaqti kirishi bilan Aqobada bay’at bergan ansorlar kelib har qaysisi bir kishidan bizni iftorlikka olib ketishardi. Bir kuni hech kim kelmadi. Ro‘zamizni ocholmay uxladik, saharlik ham qilmadik. Ertasi kuni ham hech kimdan darak bo‘lmadi. Nihoyat, ahvolimizni janobi Payg‘ambarimizga, sollallohu alayhi va sallam, bildirdik. Ul zot bizga nihoyatda qayg’urib, biror yegulik bormi, deya ayollaridan birma-bir so‘rattirdilar. Biroq ularning hammalari bunga:
— Alloh nomiga qasamki, bizda yegulik hech narsa yo‘q, — deb javob yubordilar.
Shunda Nabiy, sollallohu alayhi va sallam, to‘planishimizni buyurdilar va biz to‘plangach:
— Allohim, Sendan fazl va rahmat so‘raymiz. Zero, rahmat yolg‘iz Sening qo‘lingdadir va Sendan o‘zga rahmat sohibi yo‘qdir, — deya duo qildilar.
Biz “Omin”, dedik.
Oradan ko‘p o‘tmay, bir joydan bizga bir qo‘yning qovurilgan tanasi va shunga yarasha non keldi. Rasuli akram, sollallohu alayhi va sallam:
— Qani, olinglar, yenglar, — dedilar.
Biz to‘ygunimizcha yedik. Shundan so‘ng Sarvari koinot, sollallohu alayhi va sallam, shunday deb marhamat qildilar:
— Biz Alloh taolodan uning fazilati va rahmatini ham tilagan edik. Bu bergani Uning fazlidir. Shubha yo‘qki, biz uchun rahmatini ham saqlab qo‘yibdi”.

 
Sukutingdan afzalroq biror narsa aytishga qodir bo'lmaguningcha sukut saqla

 

Ibratli hikoyatlar

Muallif maknunaBo'lim Ma'rifat

Javoblar: 67
Ko'rilgan: 29580
So'nggi javob 22 Oktyabr 2011, 22:31:35
muallifi Abdulhafiz
Islom hayotidan ibratli hikoyatlar

Muallif AbdulAzizBo'lim Islom

Javoblar: 349
Ko'rilgan: 133962
So'nggi javob 17 Oktyabr 2013, 19:16:52
muallifi Mirоlim
Jaloliddin Rumiy. Masnaviydan ibratli hikoyatlar

Muallif mutaallimahBo'lim Islomiy kitoblar

Javoblar: 54
Ko'rilgan: 50779
So'nggi javob 18 Avgust 2008, 09:18:45
muallifi AbdulAziz
Ibratli, qiziqarli islomiy rasmlar

Muallif AbdulAzizBo'lim Islomiy media

Javoblar: 238
Ko'rilgan: 153658
So'nggi javob 16 Dekabr 2018, 08:33:08
muallifi gulnoza:-)
Qur'oni karimdan ibratli oyati karimalar

Muallif AbdulAzizBo'lim Islom

Javoblar: 240
Ko'rilgan: 68962
So'nggi javob 31 Iyul 2013, 16:42:01
muallifi Sadulla