Muallif Mavzu: Дарди бедавога элтган - баддуо  ( 2133 marta o'qilgan)

0 Foydalanuvchilar va 1 Mehmon ushbu mavzuni kuzatishmoqda.

Hadija

  • La Ilaha illa-Allah
  • muslima
  • Super Member
  • *****
  • Rahmat
  • -aytdi: 1322
  • -oldi: 1947
  • Xabarlar: 2301
  • Jins: Ayol
  • La Ilaha illa-Allah
Дарди бедавога элтган - баддуо


воқеий ҳикоя

Ахтамқул Карим.

Болалик пайтимда бир тиланчи чол дўмбирасини кўтариб, уйма – уй кириб юрар, одамлар кўнглини хушнуд қилгани учун нимани берсалар индамай олиб кетарди. Ҳар гал отам у чолнинг дўмбирасида қўшиқ айттирар, биз болалар у айтган қўшиқлар маъносини унчалик тушунмасак-да, чолнинг ҳазин ва дардчил овозидан завқланиб ўтирардик. Бу қартайган чолни кўрган киши унинг ичи тўла дард деган ўйга борарди. Гўё у бизларга айтиб берган қўшиқ баҳонасида ичига ўрнашиб олган дарддан фориғ бўлаётгандай эди. Кунлардан бир кун чол қаёққадир ғойиб бўлди. Биз эса бу сирли ғойиб бўлиш сирини англай олмай ҳайрон эдик.
Орадан бир йилча вақÑ‚ ўтди. Дўмбирачи чол тўсатдан ҳовлимизда пайдо бўлди. У энди олдингига қараганда анча букчайиб қолган бўлиб, кўзлари аллақандай қаҳрли ва аламнок кўринар, аввалги хушчақчақлиги ва қувноқлигидан асар ҳам йўқ эди. Отам одатига кўра уни сўрига таклиф қилдилар. Бир пиёла чой узатиб ҳол – аҳвол сўрадилар. Шунда дўмбирачи чол негадир ёш боладек ҳўнграб йиғлади. Ҳаммамиз ҳайратда лол қотдик. Ҳар доим қувноқ ва хушчақчақ қиёфада кўришга ўрганганимиздан уни бошқача тасаввур қилолмасдик. Дўмбирачи чол ўзини тутиб олганидан сўнг эски қадрдони олдига юрагини бўшатиш учун келган одамдек, отамга қараб:
«- Ака, уйим куйди... Уйим куйди, ака,» - дея титрарди бутун вужудини қалтироқ тутиб. Отам нима бўлганини сўрадилар. Дўмбирачи чол қанча урунмасин, ўзини ҳеч тутолмас, ич – ичидан силкиниб – силкиниб йиғларди. Йиғлаб туриб шундай деди: «- Куёвим юзимни қора қилди, қизимни уч боласи билан йўлда бораётган катта машинанинг тагига итариб юборди. Ҳозиргача шундан ўзимга келолмай юрибман. У куёв эмас ёв экан, билмаган эканман».
Чолнинг бу сўзларидан ҳанг – манг бўлиб қолдик. Шунда отам унга тасалли бериш ниятида: «- Нега бундай қилди, Ñ‘ бирон касали борми?» - деб сўрадилар. Чол чуқур уҳ тортиб деди:
«- Эр – хотин йўлда кетаётганда негадир жанжаллашиб қолган. Бекатга етиб боргунча жанжаллари авжга чиқади. Қизим ўшанда ҳомиладор бўлган. Қўлида бир боласи, ёнида уч яшар Ñžғилчасини етаклаб бораётган экан. Куёвим бориб – бориб хотини билан болаларига шундай қиладими?! Ҳайвондан баттар экан. Ҳайвон ҳам боласига буни раво кўрмаса керак». Чол яна йиғларди. Отам унга таскин беришга уриниб:
«- Йиғламанг, тақдир экан-да, хотини билан болаларини шундай қилган бўлса, икки дунёсини хароб қилибди» - дедилар.
Дўмбирачи чол бироз ўйланиб турди-да, отамга юзланиб қаҳрли овозда деди: «- Мен у баттолни отиб ташласалар ҳам рози эмасман. Қамоқда чиритсалар ҳам асло кечирмайман. Фақат худодан бита тилагим борки, хотини билан болаларига раҳм қилмаган бўлса, илоё, пес бўлиб қолсин. Эл олдида бошини кўтаролмай юрсин. Бир тирноққа зор ўтсин. Худодан шунигина тилайман. Ундан бошқа давойим йўқ». Чолнинг бу қарғишидан бутун вужудим титраб кетди. Бирдан юзи олачипор бўлиб кетган одамни кўз олдимга келтирдим. Бундан оғир жазо бўлмаса керак деб ўйладим. Назаримда, мазлум чол дунёдаги энг кучли бир одамга айланди. «Ð¥Ð¾Ð½ÑƒÐ¼Ð¾Ð½Ð¸Ð¼ куйди», дея ўкираётган чол ўрнидан турди-да, ҳовлимиздан шахдам чиқиб кетди.
Орадан қанча йиллар ўтди. Бу воқеа эсимиздан ҳам чиқиб кетган экан. Дўмбирачи чолнинг куёви озодликдан ўн тўрт йилга маҳрум этилгани қанча тез тарқалган бўлса, бора – бора уни ҳеч ким эсламай ҳам қўйди. Дўмбирасини кўтариб, одамларга хурсандчилик улашиб юрадиган ўша чол ҳам бошқа қишлоғимизда кўринмади. Биз уни фарзанд доғида қаттиқ қайғуриб оламдан ўтганини эшитдик. Шу билан ҳаммаси тугаган бўлди. Бироқ ...
Ўлмаган қул соғ бўлса, қайтиб келади, деган ҳикмат Ñ‚Ñžғри экан. Дўмбирачи чолнинг куёви ҳам ўн йилдан кўпроқ қамоқда ётиб озодликка чиқди. Лекин... Ё товба, Ñ‘ Оллоҳ! Хотини билан болаларига раҳм қилмаган, дўмбирачи чолнинг қарғишига қолган ўша куёвнинг юзлари жирканадиган даражада хунуклашиб кетган эди. Уйига қайтганидан сўнг у бир хотинга уйланди. Чол айтгандек фарзанд кўрмади. Кейинчалик хотини ҳам эрига ўхшаб дардга йўлиқди. Одамлар дардманд эр – хотиннинг олдига боришдан ор қилар, қаерда кўриб қолсалар, юзларини тескари ўгириб ўтадиган бўлишди. Дўмбирачи чол қилган дуоибад Оллоҳнинг қудрати билан куёвни бир умр бош кўтармайдиган қилиб қўйди. Кейинчалик ҳам қўлида дўмбирасини тутганча силкиниб – силкиниб йиғлаётган, отамга дарду ҳасратини тўкиб, шундан ўзига бир таскин излаётган ва аламзада қиёфада куёвини дуоибад қилаётган чол кўз олдимдан ўтаверди. У билан охирги марта кўришганимизда қўшиқ ўрнида бутун вужудимизни карахт қилиб ташлаган бир ўкирик умрбод хотирамизда муҳрланиб қолганди: «Ð˜Ð»Ð¾Ñ‘, тирноққа зор ўтсин, эл олдида бошини кўтаролмай юрсин».
Дуоибад жуда ёмон нарса. Мазлумнинг баддуоси эса инчунун. Буни биз ҳаётда исботини кўрдик. Ҳадиси шарифда Оллоҳ билан мазлум мазлум ўртасида парда тўсиқ бўлмайди дейилган. Ҳаққирост, мазлумнинг дуоси ижобат экан.
Hayo va sabr qilishdek iymon bo'lmas. Ali ibn Abu Tolib