Imom al-Buxoriy. Al-jome' as-sahih (2-jild)  ( 444498 marta o'qilgan) Chop etish

1 ... 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 ... 111 B


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:28:59

Masruq raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Oisha raziyallohu anho namozxonning qulini beliga qo‘yishini rad qilib: «Yahudiylar shunday qiladi» — der erdilar».

Ibn Umar raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam bunday deb marhamat qildilar: «Darhaqiqat, sizlarning (Qur’onga amal qilgan) muddatingiz o‘zingizdan avval o‘tgan ummatlarning (o‘zlariga berilgan kitoblarga amal qilgan) muddatiga nisbatan asrdan to quyosh-botguncha bo‘lgan vaqtchaliqdur. Darhaqiqat, sizlar birlan yahudiy va nasorolarni shunga muqoyasa qilish mumkinki, bir kishi ishchilarni yollab, ularga: «Kimki (tongdan) to kunning yarmigacha menga ishlab bersa, unga bir qiyrot-bir qiyrotdan haq beraman (ya’ni, menga ishlab berganlarning har biriga bir qiyrotdan haq beraman)», — dedi. Shunga ko‘ra, yahudiylar bir qiyrot-bir qiyrotdan haq (olishga rozi bo‘lishib, tongdan) kunning yarmigacha ishlashdi (ya’ni, Olloh taolo va’da qilgan bir qiyrot-bir qiyrot ajru savobga rozi bo‘lishib, kelishilgan muddat davomida Tavrotga amal qilishdi). Keyin, boyagi kishi (yana): «Kimki kunning yarmidan to asr namoziga qadar menga ishlab bersa, unga bir qiyrot-bir qiyrotdan haq beraman», — dedi. Shunga ko‘ra, nasorolar bir qiyrot-bir qiyrotdan haq (olishga rozi bo‘lishib), kunning yarmidan to asrgacha ishlashdi (ya’ni, Olloh taolo va’da qilgan haq uchun kelishilgan muddat davomida Injilga amal qilishdi). So‘ng, boyagi kishi (yana:) «Kimki asr namozidan to quyosh botguncha menga ishlab bersa, unga ikki qiyrot-ikki qiyrotdan haq beraman», — dedi. O’sha ikki qiyrot-ikki qiyrot haq uchun asr namozidan to Quyosh botguncha ishlab beradigan kishilar aynan sizdursizlar, ikki barobar ko‘p haq olguvchilar aynan sizdur-sizlar. Shunda yahudiy va nasorolar darg‘azab bo‘lishib: «Bizlar ko‘p ishlagan bo‘lsak ham, kam haq oldik», — deyishdi. Olloh taolo: «Sizlarning haqqingiz xususida zarracha zulm (nohaqlik) qildimmi? (ya’ni, men sizlarga va’da qilgan haqni to‘laligicha bermadimmi?)» — dedi. Ular: «Yo‘q, unday qilmading», — deyishdi. Olloh taolo: «Men bergan savoblarning barchasi fazlu marhamatim bo‘lib, ularni o‘zim istagan bandalarimga ato etgayman (ya’ni, qaysi bandamga qancha savob bermoqlik mening ixtiyorimdadur)», — dedi».

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:29:08

Ibn Abbos raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Men Hazrat Umarning: «Olloh taolo falonchini halok qilsin! U Janob Rasulullohning «Yahudiylarga Olloh taoloning la’nati bo‘lsin! Ularga (mol va qo‘y) yog‘lari harom qilingan erdi, ular ersalar (mol va quy) yog‘larini jamlab sotishdi» deganlarini bilmaydimi?!» — deb aytganlarini eshitdim».

Abdulloh ibn Amr raziyallohu anhu rivoyat qiladilar. «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam bunday deb marhamat qildilar: «(Odamlarga) mening haqimda, ozgina bo‘lsa ham, xabar yetkazingizlar hamda ularga Banu Isroil (qabohatlari) xususida so‘zlab beringizlar. (Mening haqimda kimki bilmay xato gap aytib qo‘ysa), gunohi yo‘q, ammo kimki qasddan mening xususimda yolg‘on gapirsa, joyi jahannamda bo‘lsin!».

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:29:14

Abu Hurayra raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam: «Darhaqiqat, yahudiy va nasorolar (soch-soqollarini) bo‘yamaydilar, sizlar ularga aks ish qilingizlar!» — dedilar».

Jundub ibn Abdulloh raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam bunday dedilar: «Sizlardan oldin o‘tgan odamlar orasida bir kishi bo‘lgan erdi. Uning (qo‘lida) jarohati bo‘lib (og‘rigiga) chidolmay pichoqni oldi-da, u birlan qo‘lini kesib tashladi. Keyin, qon ko‘p ketib, o‘ldi. Shunda Olloh taolo: «Bandam men (ajal yubormasimdan) avval o‘zini o‘zi o‘ldirdi, unga jannatni harom qildim!» — dedi».

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:29:28

Banu Isroildagi pes, kal va ko‘r haqidagi hadis

Abu Hurayra raziyallohu anhu Rasululloh sallallohu alayhi va sallamning bunday deb aytganlarini eshitgan erkanlar: «Darhaqiqat, Banu Isroildagi uch kishini — pes, kal va ko‘rni Olloh taolo sinamoqchi bo‘lib huzurlariga bir farishtani yo‘lladi. Farishta (avval) pesning qoshiga kelib: «Eng ko‘p orzu qiladirgan narsang nedur?» — dedi. Pes: «Chiroyli rang va chiroyli teri, (chunki) odamlar mendan hazar qilayotirlar» — deb javob berdi. Farishta uning (badanini) silagach, pesi yo‘qolib, unga chiroyli rang va chiroyli teri ato etildi. So‘ng, farishta (yana) undan: «Qanday molga (ega bo‘lmog‘ingni) ko‘proq orzu qilursan?» — deb suradi. U: «Tuyaga» — deb erdi, unga qornida o‘n oylik bo‘talog‘i bor bir  (urg‘ochi) tuya ato etildi. Farishta unga: «(Olloh taolo) uyangga baraka ato etsin!» — deb tilak qilgach, kalning qoshiga bordi-da: «Eng ko‘p nimani orzu qilursan?» — dedi. Kal: «Chiroyli sochni hamda mana shu darddan xalos bo‘lmog‘imni, (chunki) odamlar mendan hazar qilayotirlar» — deb javob qildi. Farishta uning (boshini) silag‘ach, (kallig‘i) yo‘qolib, unga chiroyli soch ato etildi. So‘ng, farishta (yana) undan: «Qanday molga (ega bo‘lmog‘ingni) ko‘nroq orzu qilursan?» — deb so‘radi. U: «Sigirga», — dedi. Farishta unga bir bo‘g‘oz sigirni bergach: «(Olloh taolo) sigiringni muborak qilsin!» — dedi-da, ko‘rning qoshiga keldi. Ko‘rdan: «Eng ko‘p orzu qiladirgan narsang nedur?» — deb so‘radi. Ko‘r: «Olloh taolo ko‘zimni qaytarib bermog‘ini hamda uning birla odamlarni ko‘rmog‘imni (orzu qilurman)», — dedi. Farishta uning ko‘zlarini silagach, Olloh taolo uni yana ko‘radirg‘an qildi. So‘ng, farishta unga: «Qanday molni ko‘proq orzu qilursan?» — dedi. U: «Qo‘yni» — deb erdi, farishga unga bir bo‘g‘oz sovliq berdi. Keyin, (tez orada) tuya egasi bo‘taloqli, sigir egasi buzoqli va sovliq egasi qo‘zichoqli bo‘ldi. Natijada birining vodiysi tuyalarga, ikkinchisining vodiysi sigirlarga, uchinchisining vodiysi ersa quylarga to‘lib ketdi. Shundan so‘ng, farishta (o‘shal) pes (bo‘lgan) kishining qoshiga ilgari kelgandagi qiyofasida kelib: «Men bir miskin odamman, safarimda muhtojlikdan qiynaldim. Avvalo Olloh taolo, qolaversa sen tufayli bugun murodimga yetmog‘im mumkin. Senga chiroyli rang, chiroyli teri va ko‘plab mol dunyo ato etgan zot haqqi-hurmati! Menga bitta tuya bersang, murodimga yetgayman», — dedi. (Ilgari pes bo‘lgan) kishi: «Seni qara-yu, ishtahang juda karnay-ku!» — dedi. Farishta: «(Shoshma), men seni taniydirganga o‘xshayman, ilgari pes bo‘lmaganmiding, odamlar sendan hazar qilishmasmidi, faqir ekanligingda Olloh taolo senga mol-dunyo ato etmaganmidi?!» — dedi. U: «Bu mol-dunyoni ota-bobolarim menga meros qilib qoldirgandur» — deb (Olloh taoloning ns’matini inkor qildi). Shunda Farishta: «(Olloh taolo) yolg‘on gapirganing uchun seni asl holingga (pes va faqirlik holingga) qaytarsin» — deb uni duoi bad qildi. So‘ng, ilgari kal bo‘lgan kishining qoshiga avvalgi qiyofasida kelib, unga ham (pesga) aytgan gaplarini aytib erdi, u ham pes kabi javob qildi. Shunda farishta: «(Olloh taolo) yolg‘on gapirganing uchun seni asl holingga qaytarsin!» — deb uni ham duoi bad qildi-da, ilgari ko‘r bo‘lgan kishining qoshiga avvalgi qiyofasida kelib: «Men bir miskin odamman, musofirman, safarimda muhtojlikdan qiynaldim. Avvalo Olloh taolo, qolaversa sen tufayli bugun murodimga yetmog‘im mumkin. Senga ko‘zingni qaytarib bergan zot haqqi-hurmati! Menga bir dona qo‘y bersang, safarimda menga kifoya qilur erdi», — dedi. Shunda ilgari ko‘r bo‘lgan kishi: «Men ko‘r erdim, Olloh taolo ko‘zimni qaytarib berdi, faqir erdim, meni boy qildi, istagan narsangni olaver! Olloh taolo haqi, bugun men parvardigor yo‘lida (molimdan o‘zing muhtoj bo‘lgan har qancha) narsani olmog‘ingga qarshilik qilmasman!» dedi. Shunda farishta: «Molingni olib qolaver, sizlar sinaldingizlar (ya’ni, Olloh taolo sizlarni sinadi) Parvardigor sendan rozi bo‘lib, ikki sherigingga (tuya va sigir sohiblariga) g‘azab qildi (yoki ularni yana pes va kal qildi)», dedi».

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:30:28

64-bob. «Balki siz Kahf (g‘or) va (toshga o‘yilgan) yozuvlar sohiblari (xususidagi rivoyatlarni) Bizning eng ajib oyatlarimizdan, deb uylagandirsiz?»

G’or xususidagi hadis


Ibn Umar raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam bunday deb marhamat qildilar: «Sizlardan avvalgi odamlardan uch nafari yo‘lda ketib borayotganlarida yomg‘irdan qochishib bir g‘orga kirishdi. Shunda (tog‘dan bir katta tosh ko‘chib) ularning yo‘lini (ya’ni, g‘orning og‘zini) to‘sib qo‘ydi. So‘ng, ular bir-birlariga: «Xudo haqi, bizni faqat rost so‘zimizgina bu ahvoldan xalos qila olur. Kelinglar, har birimiz o‘zimiz bilgan rost so‘zimizni (ya’ni, qilgan amali solihimizni) aytib, (Olloh taologa) yolboraylik!» deyishdi. Shunda ulardan biri: «Yo parvardigoro! O’zing voqifdursanki, (bir kuni men) bir farq (taxminan 8 kg) sholi evaziga bir kishini ishlatib erdim, u haqini olmay, tashlab ketib erdi. Keyin, men o‘shal bir farq sholini ekib erdim, mo‘l hosil berdi, uni sotib, puliga sigir xarid qildim. So‘ng, o‘shal odam haqini talab qilib kelib erdi, men unga: «Anavi sigirni olib ketaver!» — dedim. U menga: «Sen menga bir farq sholi berishing kerak erdi-ku?!» — dedi. Men unga: «Anavi sigirni olib ketaver, chunki u o‘shal sholining puliga kelgan», — dedim. Keyin, u sigirni olib ketdi. Yo parvardigoro! o‘zing voqifdursanki, darhaqiqat men sendan qo‘rqqanimdan shunday qilib erdim. Toshni surib, bizga g‘orning og‘zini ochib bergil!» — deb Olloh taologa yolbordi. Shunda ularning (yo‘lini to‘sib turgan) tosh (biroz) surildi. So‘ng, boshqasi: «Yo parvardigoro! o‘zing voqifdursanki, mening qarib munkillab qolgan ota-onam bor erdi. Men har kecha ularga qo‘yimning sutidan olib kelar erdim. Tunlardan birida ularning huzuriga kechikib keldim. Qarasam, ular uxlab qolishgan erkan. Ahlu ayolim ersa meni poylab ochliqda qiynalib o‘ltirishar erdi, chunki avval ota-onam ichmay turi ularga sut quyib bermas erdim. Keyin, ota-onamning uyqularini buzishga ham, ularni sutdan mahrum qilishga ham ko‘nglim bo‘lmay, (o‘zlari uyg‘onishlarini) poylab o‘ltiraverdim, ha tong otib qoldi. Yo parvardigoro! o‘zing voqifdursanki, men sendan qo‘rqqanimdan shunday qildim. Toshni surib, bizga g‘orning og‘zini ochib bergil!» — dedi. Shunda ularning (yo‘lini to‘sib turgan) tosh (yana biroz) surilib, osmonni ko‘rishdi. Keyin, boshqasi: «Yo parvardigoro! o‘zing voqifdursan, amakimning qizi mening uchun eng mahbub odam erdi. (Bi kuni) men undan (lazzat) olmoqchi (jimo’ qilmoqchi) bo‘lib erdim, u ming dinor bersamgina rozi bo‘lmog‘ini aytib, unamadi. Keyin, men ming dinor (ishlab) topib, unga keltirib berdim. Shunda u o‘z vujudini menga topshirdi. So‘ng, men uning oyoqlari orasiga kirganimda, u menga: «Olloh taolodan qo‘rqgil, muhrni haqqing bo‘lgan chog‘dagina (nikoh o‘qitganing dagina) buzgil!» — dedi. Shunda men darhol turib, ming dinorni unda qoldirdim-da, (tashqariga chiqib ketdim). Yo parvardigoro! O’zing voqifdursanki, men sendan qo‘rqqanimdan shunday qildim. Toshni surib, bizga g‘orning og‘zini ochib bergil!» — dedi. Olloh taolo g‘orning og‘zini (butunlay) ochdi-ular g‘ordan chiqdilar».

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:31:26

65-bob.

Abu Hurayra raziyallohu anhu Rasululloh sallalloh alayhi va sallamning bunday deganlarini eshitgan erkanlar. «Bir ayol o‘g‘ilchasini emizib turganda yonidan bir otliq o‘tib qoldi. Shunda ayol: «Yo parvardigoro, o‘g‘ilchamning ana shu (kishiga) o‘xshamog‘ini orzu qilurman!» — dedi. o‘g‘ilchasi: «Yo parvardigoro, meni unga o‘xshash qilmagil!» — dedi-da, yana onasini emishda davom etdi. Keyin, boyagi ayol odamlar tahqiri nazar birlan qaraydirgan, haqorat va izza qiladirgan bir (bechorahol) ayolning yonidan o‘tib ketayotib: «Parvardigoro, o‘g‘ilchamni mana shu ayolga o‘xshash qilmagil!» — dedi. (Bu gal) o‘g‘ilchasi: «Yo parvardigoro, meni ana shu ayolga o‘xshash qilgil!»— dedi-da, so‘ng: «Boyagi otliq kishi kofir erdi, ammo (mana bu) ayol ersa, uni odamlar: «Sen zinokorsan, sen o‘g‘risan!» — deb haqorat qilishgani birlan, (u bunday illatlardan mutlaqo pok bo‘lib, doimo): «Olloh taolo (pokligimni bilur, shu) menga kifoya!» — deb javob berur» — deb aytdi».

Abu Hurayra raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sadlallohu alayhi va sallam bunday deb marhamat qildilar: «Bir mahal bir it azbaroi tashnaligidan o‘lar holda kuduk labida turib erdi, Banu Isroilga mansub fohishalardan biri uni ko‘rib qolib, kovushini yechdi-da, unda suv olib itga ichirdi. Shunda Olloh taolo o‘sha ayolning (bu amali solyhi uchun gunohlarini) magfirat qildi».

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:31:34

Humayd ibn Abdurrahmon rivoyat qiladilar: «Muoviya ibn Abu Sufyon haj qilgan yillari minbarga chiqdilar, so‘ng mening qo‘riqchim qo‘lidagi ulama sochni olib (odamlarga ko‘rsatdilarda): «Ey Madina ahli! Ulamolaringiz qaerda qoldi?! Men Janob Rasulullohning mana bunga o‘xshagan narsadan (ya’ni, ulama soch taqishdan) qaytarib: «Darhaqiqat, Banu Isroil ayollari ulama soch taqishni odat qilganligi oqibatida halokatga uchragan» — deb aytganlarini eshitganman», — dedilar».

Abu Hurayra raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam: «Sizlardan ilgari o‘tgan ummatlar orasida gapirguvchilar (ilhomlantirilganlar) bo‘lgandur. Darhaqiqat, agar mening ummatim orasida shunday kishilardan bo‘ladirgan bo‘lsa, u Umar ibn Al-Xattob bo‘lur» — deb marhamat qildilar». (Ya’ni, bunday kishi o‘zi payg‘ambar bo‘lmasa-da, farishtalar tomonidan biror haqiqat ko‘ngliga solinib, tili birlan ayttirilguvchi shaxsdur).

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:31:48

Abu Sa’id raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam bunday dedilar: «Banu Isroilga mansub bir kishi bor erdi. O’shal kishi to‘qson to‘qqizta odamni nohaqdan-nohaq o‘ldirdi. So‘ng, («Tavba qilsam, gunohim kechirilarmikan?» — deb) so‘ragali (o‘sha davr olimlarini izlab yo‘lga) chiqdi-da, bir (nasroniy) rohibning huzuriga keldi. Undan: «(Qilgan gunohim uchun) tavba qilsam, bo‘ladimi?» — deb so‘radi. Rohib: «(To‘qson to‘qqizta odamni nohaqdan-nohaq o‘ldirganingdan keyin, sening uchun tavba (qilmoqqa yo‘l) yo‘q! — deb erdi, u uni ham o‘ldirdi. So‘ng, u surishtira surishtira (yana) bir kishi (rohib)ning huzuriga borib, undan ham shul haqda so‘radi. Rohib unga: «(Ha, tavba qilib, mag‘firat qilinmog‘ing uchun) falon qishloqqa borgil, (ul yerdagi odamlar yolg‘iz Olloh taologagina ibodat qilurlar, sen ham ana o‘shalar birlan birga Olloh taologa ibodat qilgil, ammo o‘z yurtingga aslo qaytmagil, chunki yurting qabohat maskanidur!)» — dedi. (Shundan so‘ng, u o‘shal qishloq tomon yo‘l oldi. Ammo, yo‘lning yarmiga borganda) uning ortidan o‘lim yetib kelib, (yuz tuban yiqildi-da), o‘zi istagan qishloq tomon ko‘kragi birlan intilgancha tek qoldi. Shunda rahmat farishtalari birlan azob farishtalari uning xususida tortishib qolishdi. (Rahmat farishtalari: «U Olloh taologa astoydil tavba qilmoq niyatida kelayotgan erdi», — deyishdi. Azob farishtalari ersa: «U sira ham xayrli ish qilmagandur,— deb aytishdi. Shu asnoda bir boshqa farishta odam qiyofasida ularning oldiga kelib erdi, ular o‘sha ne boisdan tortishayotganlarini ma’lum qilishdi. Boyagi odam qiyofasidagi farishta: «Uning qishlog‘i birlan bormoqchi bo‘lgan qishloq oraligini o‘lchangiz, agar u o‘zi chiqib kelgan kofirlik maskani bo‘lmish qishloqqa yaqinroq yerda o‘lgan bulsa, kofirlar qatorida qoladi va agar tavba qilmoq bo‘lib ketayotgan qishloqqa yaqinroq yerda ulgan bo‘lsa, ul holda tavba qilguvchilar qatoriga o‘tadi», — dedi). Shunda Alloh gaolo tavba qilguvchilar qishlog‘iga: «U (o‘lgan yerga) yaqinlash!» deb, kufr maskani bo‘lmish qishloqqa ersa «U (o‘lgan yerdan) uzoqlash!» — deb vahiy (birla amr) qildi, so‘ng farishtalarga): «Ikki qishloq oralig‘ini o‘lchangizlar!» dedi Farishtalar o‘lchab ko‘rishgan erdi, uning tavba qilguvchitar qishlog‘iga bir qarich yaqinroq yerda o‘lganligi ma’lum bo‘ldi. Shundan so‘ng, Olloh taolo uni mag‘firat qildi».

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:32:01

Abu Hurayra raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam bomdod namoznni o‘qib bo‘lgach, namozxonlarga o‘girilib: «Bir mahal bir kishi bir ho‘kizni yetaklab kelayotib uni minib oldi-da, (qamchi birlan) urdi Shunda ho‘kiz (Olloh taoloning irodasi birlan tilga kirib): «Men buning uchun (ya’ni, minish uchun) emas, balki yer haydash uchun yaratilgandurman», — dedi» — deb marhamat qildilar. Shunda odamlar: «Subhonalloh! Ho‘kiz ham gapiradimi?» — deyishdi. Janob Rasululloh: «Darhaqiqat, men bunga ishonaman, Abu Bakr, Umar va anavi yerdagilar ham (bunga ishonishadi)», — dedilar. So‘ng, ul zot: «Bir mahal bir kishi quylarini boqib yurib erdi, bir bo‘ri tashlanib ulardan birini olib qochdi. Keyin, o‘shal kishi izlab borib, quyini bo‘ridan qutqarib oldi. Bo‘ri unga: «Ey kishi, sen quyingni mendan qutqarib olding, ammo arslon (keladirgan) kuni (sen qo‘ylaringni tashlab, tumtaraqay qochib qotib), ularga mendan bo‘lak cho‘ponlik qiladirgan kimsa qolmaydirgan kuni kim ham ularga cho‘ponlik qilardi?!» dedi, deb marhamat qilib erdilar, odamlar (yana): «Subhonalloh! Bo‘ri ham gapiradimi?» — deyishdi. Janob Rasululloh: «Darhaqiqat, men bunga ishonaman, Abu Bakr, Umar va anavi yerdagilar ham (bunga ishonishadi)», — dedilar».

Qayd etilgan


AbdulAziz  16 Avgust 2008, 05:32:11

Abu Hurayra rashyallohu anhu rivoyat qiladnlar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam bunday dedilar: «Bir kishi bir odamning hovlisini sotib oldi Keyin, u o‘shal sotib olgan hovlisidan bir ko‘za oltin topib olib, uning sobiq egasiga: «Mendan oltiningni olgil, chunki men sendan yer sotib olganman, oltin sotib olgan emasman», — dedi. Yerning (hovlining) sobiq egasi esa: «Darhaqiqat, men senga yer va undagi barcha narsalarni sotganman», — dedi. Shul tariqa ular o‘zaro bahslashib, bir kishiga arz qilishdi. Shunda ul ikkisiga: «Bolalaringiz bormi?» —.dedi. Hovli sotib olgan kishi: «Mening o‘g‘lim bor», — dedi. Hovli sotgan kishi esa: «Mening qizim bor», — dedi. Qozilik qilayotgan kishi: «Yigitni qizga nikohlab, oltinning bir qismini ikkisiga nafaqa qilingizlar hamda qolganini shaxsan o‘zlaringiz sadaqa qilingizlar!» — dedi».

Usoma ibn Zayd raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Rasululloh sallallohu alayhi va sallam bunday deb marhamat qildilar: «O’lat (Olloh taolo nozil qiladirgan bir) azob bo‘lib, Banu Isroilga mansub toifaga (yoki sizlardan ilgarigi odamlarga) yuborilgan. Agar biror yerda (o‘lat tarqaganini) eshitsantiz, ul yerga bormangiz va agar o‘zingiz turgan yerda o‘lat chiqsa, undan qochib boshqa yerga ketmangiz!».

Qayd etilgan